Van die dagen....

Even een momentje om weer eens wat te schrijven. Het zijn weer die dagen... Kerst. Al mijn hele leven heb ik er dubbele gevoelens bij. Enerzijds mooi: het zoeken naar verbinding, even iets meer aandacht voor elkaar dan anders, anderzijds de steeds harder aanwezige Kerstcommercie, met glitter, glamour en vooral veel kopen. De 'verplichte gezelligheid' die je soms echt bij de keel kan grijpen. Gisteren was ik in de supermarkt, om half twee 's middags (ik stel dat soort dingen altijd uit) en help! Dat was echt schrikken: mensen met verhitte gezichten, graaiend naar de laatste groenten en dan die haast bij iedereen. Ik werd er bang van. Er kwam een vrouw met zo'n mandje op wielen, bedoeld voor weinig boodschappen, letterlijk op me af geracet. Op haar mandje zat een kop van boodschappen en ze kon ternauwernood net voor mijn voeten stoppen. Kennelijk zag ze de angstige blik in mijn ogen, want met haar laatste teug adem (zo leek het) kon ze nog net "Sorry" zeggen. Ik kon alleen maar denken 'jullie zijn allemaal gek geworden'.

mijn laatste post schreef ik hier op 12 juli, zag ik net. Dat lijkt in mijn hoofd nog maar net geleden, maar dat komt misschien ook omdat ik toen nog niet wist dat vijf dagen later alles helemaal anders zou zijn. Toen moest ik afscheid nemen van mijn moeder. Er zijn veel manieren om deze aarde te verlaten, maar de manier waarop mijn moeder is gegaan wens je je ergste vijand nog niet toe. Daar moest mijn hoofd dus even een modus voor zien te vinden. Even hoopte ik dat de vakantie (die al geboekt was) daarbij zou helpen, maar eerlijk gezegd zijn die dagen als een roes aan me voorbij gegaan. Nu, zo vlak voor de Kerst, heb ik weer dat drukkende gevoel op mijn borst. De tranen zitten hoog en niet eens om mijn moeder, maar om alles wat voorbij is. Ik hoor dat van meer mensen, dat als er iets afgesloten wordt, dat dan ook de rest meedoet. Tja, dat is het leven ook, denk ik.

Sinds september zit ik bij het nieuwe 'kleurclubje', zoals ik dat noem. Het is erg wennen, nog steeds. De docente is aardig hoor en de mensen daar ook, maar ik heb er nog niet helemaal mijn draai gevonden. Waar dat aan ligt? Geen idee, maar het is denk ik belangrijker dat ik blijf tekenen, dat schreef ik al eerder. O ja, waar ik bijvoorbeeld erg aan moet wennen, is het werken met een thema. Zo van, het is herfst, dus we tekenen of schilderen iets met herfst... Daar werd ik een beetje kriebelig van. Maargoed, natuurlijk wel braaf gedaan en uiteindelijk werd het ook wel iets:

En, wat ook wel tof is, ik werd geprikkeld om weer eens wat te doen met gouache. Vervolgopdracht was: 'dier in de herfst' (voel je mijn weerstand?) en toen deed ik deze:

Op mijn werk vermaak ik me nogal met een groep die ik heb: allemaal gezellige jongeren, soms een beetje te gezellig. Nu doe ik weleens een klein schetsje als zij aan het werk zijn en meestal heeft niemand dat door, maar zij dus wel. Ze wilden heel graag weten wat ik nou aan het doen was, dus nu maak ik kleine portretjes. Ze vinden het helemaal geweldig... en ik eigenlijk ook!

Die linksboven is bijna af: ik zet dan hun naam eronder en rondom teken ik dingetjes en zet ik woorden neer die bij hen passen. Als er eentje af is, dan hang ik het aan een soort waslijn in het lokaal. Elke week rennen ze het eerst naar de waslijn om te kijken wat erbij gekomen is. Zoals ik al zei: ik heb lol en zij ook.

Hopelijk kan ik deze weer nog wat produceren, zonder opdrachtjes... Dat is dan weer wel fijn van die Kerst: even vrij tot aan het nieuwe jaar!