Aanpakken is niet mijn sterkste kant. Tenminste, als het gaat om zaken waar ik geen zin in heb (en volgens mij heeft iedereen dat) en als het gaat om zaken waar ik geen begin en eind aan zie. Af en toe vind ik dat echt heel ergerlijk aan mezelf. Ik heb altijd honderdduizend plannen, maar uitvoeren ho maar...
Nu helpt het afhandelen van een erfenis ook niet echt hoor. Alles gaat echt rete-traag, overal zijn regeltjes voor en dat is op zich goed, maar het helpt mij niet echt bij het doorpakken. Ik was gewaarschuwd: iemand zei me dat het afhandelen makkelijk een jaar kon gaan duren. Dat vond ik schromelijk overdreven, maar het is waar. We zijn bijna een jaar verder nu -op vier maanden na- en er zijn nog steeds losse eindjes. Dat geeft onrust en die onrust heeft zijn weerslag op alles wat ik doe.
Misschien is dat ook wel de reden dat tekenen ook niet helemaal gaat zoals ik zou willen. De nieuwe groep is vriendelijk, al heb ik natuurlijk wel weer bijnamen bedacht voor de mensen die ik wat minder leuk vind. Zo hebben we bijvoorbeeld 'de gezusters Hamster' voor twee vrouwen die zich als laatste bij het groepje aansloten. Het zijn vriendinnen van elkaar en die zitten volledig in hun eigen bubbel, ze lijken ook qua uiterlijk wel op elkaar. Het enige moment dat ze zich met de groep bemoeien (en dan ook niet echt, alleen om complimenten in ontvangst te nemen) is als het werk aan het eind van de les nabesproken wordt. Ja oké, moeten ze zelf weten, maar gezellig is anders. Dan hebben we ook nog 'Margreet-die-alles-weet'. Op zich een aardige vrouw, maar af en toe word ik een beetje moe van haar. Dat is meestal als iemand tijdens de les een vraag stelt aan de docente over materiaal, of hoe je dat het best kunt gebruiken. Voordat de docente ook maar de kans krijgt om iets uit te leggen, krijg je dan een hele uiteenzetting van Margreet. De eerste keer dat zoiets gebeurde dacht ik 'O, ze heeft er waarschijnlijk ervaring mee', maar nu ze dat elke keer doet, betrap ik me op de gedachte: 'had ik jou iets gevraagd?' Ik doe er verder niets mee hoor, ik tel netjes tot tien en ik negeer, maar het is wel opvallend 😁
Ik heb wel weer even lekker gewerkt met inkt. Dat was naar aanleiding van een opdracht over 'mensen tekenen in hun omgeving'. O trouwens, ik had het daar even over met oud-medecursiste Dorine, over opdrachtjes en dat ik daar zo aan moest wennen. Zij zei heel droog "Ja, ik denk dat we de opdrachtjes wel zijn ontgroeid". Daar heeft ze misschien een punt, maar zo lang ik er mijn eigen draai aan kan geven, vind ik een opdracht ook wel een fijne richtlijn. Mensen in hun omgeving ging o.a. over de juiste verhoudingen gebruiken bij het tekenen van een heel lichaam. Ik had een meisje als uitgangspunt genomen, een kind van een jaar of drie. Daar had ik ook een plaatje van, maar de omgeving moest ik nog even verzinnen.
Geloof het of niet, maar die omgeving verzon zichzelf. Ik nam een vel papier, ik tekende met potlood dat meiske en daarna ging ik hem met inkt overtrekken. Wat gebeurt er: ik ben bij het hoofd en mijn pen zegt: bloep! Grote vlek naast het hoofd van het meisje. Dus ik zei een paar woorden die niet voor herhaling vatbaar zijn. Tja, wat dan? In een opwelling besloot ik de hele achtergrond dan maar zwart te maken. Toen had ik dus een meisje omgeven door zwart. Ineens bedacht ik dat ik daar dan met wit enge bomen op kon tekenen. Ik had net acrylmarkers gekregen, dus die kwamen mooi van pas. Dat werd dus deze tekening:
De gelige vlekken zijn afkomstig van mijn flitser, Oost-Indische inkt glimt erg op dit soort papier.
Daarna heb ik de tekening nog eens gemaakt, op ander papier en met een iets andere uitwerking. Dat werd deze:
Uiteindelijk vind ik ze allebei best goed gelukt. Dat brengt me dan gelijk weer bij dat aanpakken doorpakken: ik wil al tijden iets doen met illustratie, een eigen verhaaltje illustreren. Ideetjes zat, maar ik pak niet door... en dat zou ik nu eindelijk wel eens moeten doen. *zucht*
0 reacties:
Een reactie posten