Foto's van vroeger

 Het is zomervakantie, eindelijk. Ik was er zo aan toe om even niets te 'moeten'. De laatste periode leken de dagen zich aaneen te rijgen, zoals dat zo mooi heet. Even dit, even dat, eten, slapen en weer verder. Dat had ook zo zijn weerslag op mijn creativiteit, want echt veel kwam er niet uit mijn handen. Ik heb dat al een tijdje (volgens mij schreef ik het in mijn vorige logje ook al) en ik wijt het maar aan het feit dat nog steeds niet alles een plekje heeft gekregen. Ik weet het, er staat geen tijd voor rouw, maar je omgeving vindt toch wel dat het na een jaar klaar mag zijn. Zo werkt het niet, weet ik nu. Het helpt ook niet dat het afhandelen van alle administratieve zaken zo lang duurt. 

Ik had me voorgenomen om de komende tijd te besteden aan opruimen, maar ook dat lukt me niet echt. Ik laat het maar even voor het moment dat ik wat meer energie heb, want anders heb ik weer een 'moeten' en ik was nu juist zo blij dat ik dat even achter me kon laten! 

Verder gaat alles wel goed hoor, je zou na het voorgaande kunnen denken dat ik depressief aan het worden ben, maar dat is gelukkig niet het geval. Ik denk dat de dingen gewoon nog even een plaatsje moeten krijgen en dat kan niet als je niet af kunt handelen. Gelukkig is wat de erfenis betreft nu bijna alles rond, dat scheelt echt en geeft ook wel een gevoel van opluchting. 

Ik merk ook dat ik veel aan het zoeken ben naar dingen van vroeger. Dat komt -denk ik- omdat ik tussen de spullen een doos met foto's heb gevonden. Die foto's kende ik eigenlijk niet, ze waren van mijn oma en ze zaten in een soort kistje helemaal onder in een kast. Het zijn prachtige oude plaatjes, allemaal zwartwit. Er zitten veel foto's van mijn moeder in, van toen ze jong was en van voordat ik bestond. Ik vind ze mooi en schattig en op één of andere manier zijn ze ook helpend. Ik heb er een paar nagetekend en als ik het even niet meer weet, ga ik weer tussen die plaatjes snuffelen. Zo vind ik dan ook mijn opa, die ik zelf nooit heb gekend en mijn oma, maar bijvoorbeeld ook de ouders van mijn oma. Wat erg grappig is, is dat mijn oma op veel foto's op de achterkant heeft neergezet wie er op staan en soms staat er ook een jaartal. Zo ga ik door een verleden wat van mij is, maar toch ook weer niet. Tussen de foto's vind ik ook aankondigingen van huwelijken, geboorten en van overlijden. 

Rouwkaarten van vroeger zijn trouwens echt indrukwekkend. Waar wij nu een dun grijs kader om een kaart hebben staan, pakten ze dat vroeger echt serieus aan: een vette zwarte rand om het papier en dan ook nog op de enveloppe. Tja, dan wist je tenminste wat voor post je ontving. Ik vond tussen de kaartjes ook nog een telegram, dat had ik nog nooit in het echt gezien. In het telegram werden mijn grootouders gefeliciteerd met hun aanstaande huwelijk. Het fotokistje is wat dat betreft echt een schatkist, want als je dacht dat dat alles was: nee hoor! Wat dacht je van voedsel-en textielbonnen uit de Tweede Wereldoorlog en zelfs een persoonsbewijs uit die tijd. Hoewel ik denk dat ik nu alles wel een keer in handen heb gehad, kan ik  er nog steeds uren zoet mee zijn. 

In je hoofd ga je er dan van alles bij verzinnen en hoewel ik nergens meer kan vragen of het klopt wat ik heb verzonnen, geeft het toch een vorm van troost. Kennelijk is dat mijn manier van verwerken, want als ik lang naar zo'n plaatje heb zitten kijken, dan ga ik het proberen te tekenen.

Zo is dit bijvoorbeeld van een foto van mijn moeder in de box:

In de box (inkt)

Dat is toch schattig? Ze heeft hier ook een (denk ik) door mijn oma zelfgebreid jurkje aan, want het ziet er groot en ook best grof uit. Zelfgebreide jurkjes zie ik namelijk wel vaker terug op foto's. Mijn oma kon fantastisch breien, net zoals mijn moeder. Dat talent heb ik niet geërfd. Ik ben een ramp als het gaat om handwerken. Daar ga ik nog wel eens een blogje over schrijven, maar niet nu. Ik vond namelijk nog een foto met zo'n (nu duidelijk te zien) gebreid jurkje en die moest ik ook even tekenen. Hier is vooral het gezichtje erg goed gelukt. Ik vind dat mijn moeder echt een prachtig koppie heeft, dat haar ook... en die strik. Qua verhouding klopt het niet helemaal, maar het is toch een leuk plaatje geworden, vind ik:

Met popje (aquarel)

Ze staat ook echt zo met dat popje. Nouja, genoeg over vroeger. Ik ga me nu even druk maken over het eten van vanavond, want met die warme dagen vind ik het echt lastig om te bedenken wat het nu weer moet gaan worden. Tot blogs!