Foto's van vroeger

 Het is zomervakantie, eindelijk. Ik was er zo aan toe om even niets te 'moeten'. De laatste periode leken de dagen zich aaneen te rijgen, zoals dat zo mooi heet. Even dit, even dat, eten, slapen en weer verder. Dat had ook zo zijn weerslag op mijn creativiteit, want echt veel kwam er niet uit mijn handen. Ik heb dat al een tijdje (volgens mij schreef ik het in mijn vorige logje ook al) en ik wijt het maar aan het feit dat nog steeds niet alles een plekje heeft gekregen. Ik weet het, er staat geen tijd voor rouw, maar je omgeving vindt toch wel dat het na een jaar klaar mag zijn. Zo werkt het niet, weet ik nu. Het helpt ook niet dat het afhandelen van alle administratieve zaken zo lang duurt. 

Ik had me voorgenomen om de komende tijd te besteden aan opruimen, maar ook dat lukt me niet echt. Ik laat het maar even voor het moment dat ik wat meer energie heb, want anders heb ik weer een 'moeten' en ik was nu juist zo blij dat ik dat even achter me kon laten! 

Verder gaat alles wel goed hoor, je zou na het voorgaande kunnen denken dat ik depressief aan het worden ben, maar dat is gelukkig niet het geval. Ik denk dat de dingen gewoon nog even een plaatsje moeten krijgen en dat kan niet als je niet af kunt handelen. Gelukkig is wat de erfenis betreft nu bijna alles rond, dat scheelt echt en geeft ook wel een gevoel van opluchting. 

Ik merk ook dat ik veel aan het zoeken ben naar dingen van vroeger. Dat komt -denk ik- omdat ik tussen de spullen een doos met foto's heb gevonden. Die foto's kende ik eigenlijk niet, ze waren van mijn oma en ze zaten in een soort kistje helemaal onder in een kast. Het zijn prachtige oude plaatjes, allemaal zwartwit. Er zitten veel foto's van mijn moeder in, van toen ze jong was en van voordat ik bestond. Ik vind ze mooi en schattig en op één of andere manier zijn ze ook helpend. Ik heb er een paar nagetekend en als ik het even niet meer weet, ga ik weer tussen die plaatjes snuffelen. Zo vind ik dan ook mijn opa, die ik zelf nooit heb gekend en mijn oma, maar bijvoorbeeld ook de ouders van mijn oma. Wat erg grappig is, is dat mijn oma op veel foto's op de achterkant heeft neergezet wie er op staan en soms staat er ook een jaartal. Zo ga ik door een verleden wat van mij is, maar toch ook weer niet. Tussen de foto's vind ik ook aankondigingen van huwelijken, geboorten en van overlijden. 

Rouwkaarten van vroeger zijn trouwens echt indrukwekkend. Waar wij nu een dun grijs kader om een kaart hebben staan, pakten ze dat vroeger echt serieus aan: een vette zwarte rand om het papier en dan ook nog op de enveloppe. Tja, dan wist je tenminste wat voor post je ontving. Ik vond tussen de kaartjes ook nog een telegram, dat had ik nog nooit in het echt gezien. In het telegram werden mijn grootouders gefeliciteerd met hun aanstaande huwelijk. Het fotokistje is wat dat betreft echt een schatkist, want als je dacht dat dat alles was: nee hoor! Wat dacht je van voedsel-en textielbonnen uit de Tweede Wereldoorlog en zelfs een persoonsbewijs uit die tijd. Hoewel ik denk dat ik nu alles wel een keer in handen heb gehad, kan ik  er nog steeds uren zoet mee zijn. 

In je hoofd ga je er dan van alles bij verzinnen en hoewel ik nergens meer kan vragen of het klopt wat ik heb verzonnen, geeft het toch een vorm van troost. Kennelijk is dat mijn manier van verwerken, want als ik lang naar zo'n plaatje heb zitten kijken, dan ga ik het proberen te tekenen.

Zo is dit bijvoorbeeld van een foto van mijn moeder in de box:

In de box (inkt)

Dat is toch schattig? Ze heeft hier ook een (denk ik) door mijn oma zelfgebreid jurkje aan, want het ziet er groot en ook best grof uit. Zelfgebreide jurkjes zie ik namelijk wel vaker terug op foto's. Mijn oma kon fantastisch breien, net zoals mijn moeder. Dat talent heb ik niet geërfd. Ik ben een ramp als het gaat om handwerken. Daar ga ik nog wel eens een blogje over schrijven, maar niet nu. Ik vond namelijk nog een foto met zo'n (nu duidelijk te zien) gebreid jurkje en die moest ik ook even tekenen. Hier is vooral het gezichtje erg goed gelukt. Ik vind dat mijn moeder echt een prachtig koppie heeft, dat haar ook... en die strik. Qua verhouding klopt het niet helemaal, maar het is toch een leuk plaatje geworden, vind ik:

Met popje (aquarel)

Ze staat ook echt zo met dat popje. Nouja, genoeg over vroeger. Ik ga me nu even druk maken over het eten van vanavond, want met die warme dagen vind ik het echt lastig om te bedenken wat het nu weer moet gaan worden. Tot blogs!

Ergernis, een nieuwe tekengroep en opdrachten

 Dat mijn blog zo ver weg was (zie de beginzin van mij laatste post) had ik nou ook weer niet gedacht. Er zijn kennelijk teveel andere dingen die mijn aandacht vragen, want zo af en toe iets 'van me af' schrijven blijft toch lekker om te doen. Oh... en ik had best veel om over te schrijven hoor; zo had ik last van de seven-years-itch op mijn werk, heb ik thuis last van opruim issues (of beter gezegd het gebrek daaraan), zijn en waren er zorgen rondom mijn moeder en deed ik vanalles om alle balletjes maar hoog te houden.

En nu dan... waarom schrijf je nu wel? Heel eerlijk: omdat er weer zoiets is, wat niemand snapt en waar ik me dan ontzettend aan zit te ergeren. Mijn tekengoeroe is ermee gestopt, dat is de kern van dit alles. Dat hij ermee stopt is niet het probleem, dat is zijn goed recht en ik begrijp het ook. Nee, het 'probleem' (als je het zo wilt noemen, want dat is het natuurlijk niet echt) zit bij mijn medecursisten. Even terug naar het begin: onze goeroe had dus de mededeling gedaan dat er geen volgend seizoen kwam... en ja, als je er eigenlijk al een beetje op gerekend had, is dat wel even een mededeling. 

Gelukkig was daar medecursiste Dorine, die sinds kort bij een kunstgenootschap zit.(Ja, super chique hoor, zo serieus neem ik mezelf nog niet!) Dorine wist iemand, een werkloze tekenleraar en kunstenaar, die misschien we interesse had om het zaakje over te nemen. We hadden nog een laatste les samen en de tekenleraar zou langskomen om kennis te maken. Dat verliep heel leuk en we zagen het wel zitten met deze meneer. We namen afscheid van onze tekengoeroe met een cadeaubon en eigengemaakte kaartjes. Best wel even emotioneel, want ik had bijna 15 jaar meegedaan met de cursus en dan heb je toch wel veel met elkaar gedeeld, om het zo maar te zeggen. Enfin, we zouden nog van de tekenleraar horen hoe of wat en hij moest het ook nog een beetje regelen met de mensen van de accommodatie. 

Helaas... een week of wat later kregen we een bericht van de nieuwe leraar dat het niet door kon gaan. Hij kon het niet regelen met het UWV (Jaja Nederland regeltjesland) en dus moest hij afzeggen. Paniek in de groepsapp... want wat nu.... en men wilde toch wel als groep doorgaan "Wat nu?" appte iemand. Ja nou, we kunnen natuurlijk een advertentie zetten... oh en Dorine zou nog even navragen bij het kunstgenootschap. Ik appte dat we een docent konden zoeken via een bekende kunstwebsite, maar dat we dan wel even goed af moesten spreken wie wat ging doen. Daarna... helemaal niets, radiostilte. Totdat iemand ineens heel blij in de appgroep zette dat ze een nieuwe groep gevonden had en dat ze daar ging starten. Nou ja en toen kon de rest niet achterblijven, de een na de ander ging ineens iets anders doen.  Die ging op maandagochtend, die op maandagmiddag... Ja als je niet werkt, is de keuze best groot. Natuurlijk, ik kan mensen dat niet kwalijk nemen....maar ik had nog in mijn hoofd: we gaan samen verder, we zoeken een nieuwe docent... Dat gaf even storing: want wilden ze nou wel of niet als groep bij elkaar blijven? Ik dus nog een keer de vraag stellen.... Weer geen reactie, alleen 'misschien' en 'als... dan'. Ja, daar heb je natuurlijk niets aan!

Afgelopen weekend ben ik dus ook maar op zoek gegaan naar alternatieve opties. Dat viel nog niet mee, want zoals gezegd: de meeste clubjes zijn overdag en dat gaat niet als je werkt. Na lang zoeken (en aarzelen, want was dit nu wel de docent van wie ik les wilde hebben?) vond ik toch een clubje hier in de buurt. "Het zal wel vol zijn" dacht ik nog. Toch maar een mail gestuurd en gelukkig: er was precies nog één plekje! Dus in september ga ik daar starten. Je kan je niet voorstellen hoe blij ik was! Ik vind het wel spannend hoor, maar het is denk ik voor mij belangrijker dat ik blijf tekenen.

Over tekenen gesproken: ik heb een opdracht gekregen om een logo te ontwerpen. Ik zei meteen dat het niet voor mij was, want ik ben slecht met letters, maar hij wilde geen letters. Hij wilde een wesp, een blije wesp met een gouden tand en een pilotenhelmpje en o ja... ook nog een seksistische (lees: te lange) angel met een kurk erop. Ik tekende een heel blad vol met wespen, die angel liet ik af en toe weg, want ik vond het niks... en je hebt natuurlijk ook nog zoiets als de vrijheid van de tekenaar.

Vorige week kreeg ik een reactie terug: het moest toch echt die met de pilotenhelm worden. (Vond ik persoonlijk de minst leuke) O, en hij wilde ook de angel, maar dan zoals die van de rastawesp rechtsonder. 'Tuurlijk, wat jij wil, joh! Het werd me weer eens duidelijk dat tekenen in opdracht niets voor mij is.

Ik heb zoiets namelijk al eens eerder meegemaakt, met iemand die een geboortekaartje wilde. Ik ben, als zeg ik het zelf, best goed in schattige beestjes. Dus ik beestjes getekend.... Vond ze het niks, want dat was zo cliché. Ik me daarna suf zitten denken en allemaal leuke opties bedacht, (een kind uit een envelopje, een luchtballon, iets met een Anne Geddes-achtig bekertje) komt zij ineens met één of ander kaartje met een lijntekening erop aanzetten: "Kijk eens, dit heeft John getekend, mooi hè?" Het was een abstract-achtig ding, iets waar je in mijn optiek een vulva in kon zien, maar het moest een baarmoeder voostellen, of zoiets. Als een boer met kiespijn heb ik toen maar gezegd dat ik het mooi vond, maar ik was echt diep beledigd: zeg dan gewoon dat je het aan iemand anders hebt gevraagd! Na dat incident heb ik ook nooit meer iets 'in opdracht' willen maken. Totdat ik deze dus kreeg. Ik vind het wel fijn dat hij duidelijk is in wat hij wil, al ben ik het er niet mee eens. 

De definitieve versie moet ik nog even afmaken en dan gaat hij het voorleggen aan het Benelux merkenbureau, zei hij. Geen idee dat dat kon, maar als het kan is het wel stoer.

Oké, genoeg tekst voor vandaag. Ik moet me nog even bezinnen op hoe ik het tekenen in de vakantie aan ga pakken. Het gaat weer een boekje worden, denk ik. Wordt sowieso vervolgd!

Tot blogs weer!!!

Verhuizen

 Normaal doe ik altijd een laatste post van het jaar, maar het kwam er niet van. Ik ben verhuisd afgelopen Kerst. Geen aanrader trouwens, verhuizen met Kerst. Het leek zo handig, minder druk, een excuus om niet aan dinertjes te doen... maar het voelde niet fijn. 

Het nieuwe jaar startte ik in het nieuwe huis, dat was wel fijn. Alle spullen stonden min of meer op zijn plaats, het was leefbaar. Dat wordt het steeds een beetje meer, al zijn er nog wel dingen die ik niet helemaal goed vind, maar dat laat zich nog wel fiksen, denk ik. Verder heb ik nog steeds het gevoel om met vakantie te zijn, het is nog niet echt 'mijn plek'.

Ik typ dit nu, terwijl ik aan een megagroot bureau zit. Had ik nooit eerder, een echt bureau. Voorheen had ik een plank aan de muur en daarna een soort computermeubeltje van L*een B*akker. Voldeed ook, maar dit is wel luxe. Ik heb nu ook een eigen ruimte om te tekenen, dat is ook luxe. Hoewel ik dat nog niet echt weet, want daar staan nog dozen die moeten worden uitgepakt en uitgezocht. Dat zal nog wel even gaan duren, want ik kan zo langzamerhand geen doos meer zien.

Wat me het meest is tegengevallen van het verhuizen, was niet eens de verhuizing zelf, maar de onnoemelijke hoeveelheid troep! Kennelijk had ik in de loop der tijd meer verzameld dan ik gedacht had... dat was echt een tegenvaller! Ik zie mezelf nou niet direct als een 'horder' (zo iemand die allemaal rotzooi verzamelt), maar het leek er toch verdacht veel op! Ik ontdekte bij mezelf dat ik het moeilijk vond om dingen weg te gooien, maar ik ontdekte ook dat als iets eenmaal weg was, het me eigenlijk niet eens zoveel meer kon schelen. Ik vond het ergerlijk dat ik kennelijk zo gehecht was aan materiele zaken, maar tegelijkertijd bleef de moeite om dingen weg te gooien me dwars zitten. Dus ik ging lezen over hoe je nou het beste op kon ruimen. Al snel kwam ik terecht bij die vrouw die bekend staat als de opruimgoeroe: Marie Kondo. Veel mensen zweren bij haar opruimmethode, dus ik dacht: 'dat ga ik ook eens uitpluizen'. De kern van haar methode is: als het je niet gelukkig maakt, gooi het dan weg. Dubieus advies wat voor mij niet werkte, want foto's maken niet gelukkig, maar ze weggooien maakt misschien nog wel ongelukkiger. Dahag mevrouw Kondo, ik zoek het zelf wel weer uit. Ik probeer nu stuk voor stuk dingen weg te gooien en langzaam aan gaat het beter.

Ik ben dit jaar ook weer met verse tekenspirit begonnen en hopelijk gaat mijn nieuwe plek daarin ook helpen. Op de cursus probeer ik nu steeds vaker mee te doen met de oefeningen die onze goeroe bedenkt, in de hoop dat ik weer een nieuwe inspiratiebron aan ga boren. De afgelopen periode heb ik veel verschillende dingen gemaakt. Zo was er natuurlijk muis, die nog steeds een prominente plaats heeft in mijn zoektocht naar inspiratie:

Peper- en zoutmuizen

Muis en het peper-en zoutstel maakte ik tijdens de cursus en was gewoon een lollig tijdverdrijf. Een ander lollig tijdverdrijf had een beetje met mijn verhuizing te maken. We hebben voor het huis een enorm dikke boom en ik had dus ergens gezien dat iemand een kabouterdeurtje voor zijn boom had gezet. Dat vond ik zo grappig, dat wilde ik dus ook. Als je googelt op 'kabouterdeurtje' kom je er talloze tegen... Ik moet er nog eentje kopen, maar ik maakte er wel vast een tekening over:

Gezellig kabouterhuis

Ik kijk er al helemaal naar uit om hem ook te plaatsen ;-) maargoed, eerst de troep maar opruimen! Afgelopen tijd heb ik ook wel wat serieuze oefeningen gedaan hoor, zo oefenden we met textuur en volumes aangeven. Dat deden we met potjes, doosjes en een wc rol:

Beetje lelijke foto's maar dat vergeven jullie me vast wel, het was tenslotte maar een oefening. Verder hebben we wat landschapjes getekend. Ik ben daar niet zo'n fan van, maar ik probeer me over mijn weerstand heen te zetten en het steeds meer te proberen. Deze hieronder vind ik zelf wel geslaagd. Door de kleuren doet hij een beetje Japans aan en dat is denk ik ook wat ik er leuk aan vind.

Zo, jullie zijn weer een beetje op de hoogte. Mijn blog blijft, al post ik misschien niet meer zo regelmatig. Er zijn altijd dingen die ik liever van me af typ en dan blijft dit toch echt de plek!

Tot Blogs!

Lastig portret

 Mijn moeder zei dat altijd tegen me, als ik weer eens een dwarse bui had: "Wat ben je toch een lastig portret!" Helemaal gelijk had ze... Ik ben  lastig, maar portretten zijn dat helemaal. Tegen beter weten in was ik er de afgelopen periode toch erg mee bezig. Ik ben er niet goed in, dat weet ik, maar ik blijf toch proberen.

Voor de vakantie (jaja, mijne is nog net niet afgelopen, ik begin 11 september pas weer 'voor het echie') nam er een collega afscheid. Hij ging met pensioen. Ik mocht hem heel graag, dus moest er een cadeau komen. Tja... cadeaus voor mannen zijn altijd lastig. Tenminste, als je niet wilt vervallen in het zoveelste bierpakket, het wijntje, of... (ook pas gezien, heel erg:) Happy Socks. Ik weet niet meer hoe ik erop kwam, maar ik had dus bedacht dat ik hem ging proberen te tekenen. 

Nu moet ik toegeven, om te tekenen heeft deze man een redelijk makkelijk hoofd. Hij heeft in de verte namelijk wel iets weg van Youp van 't Hek. Niet erg dat ik dat hier zo opschrijf, want mensen vergelijken hem er ook wel eens mee. Als je dan eenmaal bezig bent, valt het dan ook wel weer tegen hoor, maar toch... Ik vond 'm geslaagd en dus deed ik er een lijstje om en gaf ik het hem op het feest. Zijn reactie had ik echt niet verwacht.... hij moest er bijna van huilen! Geslaagd dus en heel erg leuk. Gelukkig heb ik zelf een fotootje gehouden en dus kan ik 'm hier ook delen (hij leest mijn blog toch niet, dus het kan, hahaha!)

Jaap (potlood)

Een paar weken later werd ik gevraagd om getuige te zijn bij een huwelijk. Ja, geen idee waar dat nou zo ineens vandaan kwam, maar ik vond het een enorme eer. Het bruidspaar in kwestie was al jaren samen, maar besloot dat toch alsnog te willen bezegelen met een huwelijk. Nu ben ik geloof ik één van de weinige mensen op deze aarde die nog nooit een huwelijk heeft bijgewoond (althans: de ceremonie, ik ben wel een aantal keren op zo'n receptie geweest), dus dat was extra speciaal. Ook daar moest dus een cadeau voor worden bedacht. 

Een beetje overmoedig begon ik dus aan nog een tekening en dat lukte voor geen meter. Tweeënhalve week ben ik aan het ploeteren geweest, maar het wilde maar niet. Uiteindelijk heb ik maar geprobeerd de boel te stileren, want om nou alsnog een peper- en zoutstel (ook zo erg!) te gaan kopen, dat ging me te ver. Uiteindelijk werd het dus zoiets: (de originele heb ik niet meer, ik was er zelf zo ontevreden over, dat ik er niet eens een foto van heb gemaakt)

Gestileerde portretjes (marker)

Moraal van dit verhaal: portretten zijn dus zeker lastig en je bent nog geen portrettekenaar als je toevallig één portretje goed uit je potlood hebt weten te krijgen. Wijze les voor mij ;-)

Wat wel weer fijn is van dit alles, is dat ik de tekenflow weer een beetje lijk te hebben teruggevonden. Zo heb ik een experimentje gedaan met kleuren (waarin je als het goed is ook de dame van de vorige tekening herkent)

Experiment  met kleur (aquarelpotlood)

Ik probeerde hier heel andere kleuren te gebruiken dan de geijkte kleuren om donker en licht aan te geven en gek genoeg vind ik dit er best leuk uitzien.

Verder maakte ik nog een tekening van een gekko, die ik in Spanje uitgebreid had staan bestuderen. Grappige beesten zijn dat; ze kunnen heel doodstil zitten, maar als ze bewegen zijn ze echt watervlug! Ik heb er niet veel gezien hoor, vaak komen ze ook pas tegen de avond. Of het diertechnisch ook helemaal klopt, weet ik eigenlijk ook niet, maar ik was lekker bezig!

Gekko (aquarel)

Lastige portretten zijn uiteindelijk best leuk. Tot blogs maar weer ;-)

Haperen of stromen

 "Tijd is relatief, het kruipt als je hapert, maar het vliegt als je stroomt"

Was ik aan het haperen, of aan het stromen? Van allebei een beetje. De hapering in het creatieve is er nog steeds. Ook nadat de lessen weer begonnen, lukte het me maar moeilijk om weer vanuit mezelf projectjes op te pakken. Ik kan me er niet toe zetten om te gaan zitten en -zoals voorheen- gewoon wat te prutsen met mijn tekenpennetjes. Wat moet ik doen om dat terug te krijgen? Het antwoord op die vraag zou niet zo moeilijk moeten zijn , gewoon doen... en toch werkt het niet.

Ik ben nu aan het zoeken naar dingen waar ik weer enthousiast over kan worden. Het idee om iets te doen met illustratie, zoals ik ik mijn vorige blogje (van alweer maanden geleden!) schreef, trekt me nog steeds. Ik denk dat ik dat ga proberen op te pakken. Intussen liggen er nog twee kleine projectjes: eentje waar ik tijdens de cursus mee aan de gang was gegaan en een onafgemaakt pastelprobeersel. 

Onze 'tekengoeroe', met wie ik mijn worsteling deelde, zei: "Het komt wel weer, doe eens iets met andere materialen, of maak verschillende versies van iets" Dat lukte ook niet echt. Toen stuurde hij me een mailtje, waarin hij voorstelde om iets te doen met 'bekende meesters': neem die als inspiratiebron en maak daar je eigen versie van. 

Hijzelf had van het schilderij 'Slaapkamer' van Van Gogh een rommelkamertje gemaakt. Ik moest daar erg om lachen: het was herkenbaar en toch was het origineel. Omdat ik dat schilderijtje toevallig zelf ook erg leuk vind, besloot ik hetzelfde schilderij aan te pakken. Alleen deed ik er muizen in! Even leek het inderdaad weer helemaal terug te komen: vol overgave stortte ik me op het schilderen van eerst dat kamertje en daar had ik me toch een lol in! Het is ongelooflijk wat je allemaal nog meer ziet in zo'n schilderij als je het probeert na te maken. Uiteindelijk werd het met de muizen niet helemaal wat ik aanvankelijk bedoelde, maar toch vind ik 'm wel grappig geworden. oordeel zelf:

 

Slaapkamer met muizen (gouache en inkt)

Overmoedig als toch soms schijn te zijn (haha!), besloot ik daarna een ander werk aan te pakken. Ik had zo'n mooie tas gekregen van het Mauritshuis met de beeltenis van 'Het meisje met de parel' erop. Nu is deze dame natuurlijk wel vaker misbruikt, maar ook hier liet het me weer helemaal anders kijken naar het plaatje. Ik maakte hem niet af, omdat sommige dingen niet wilden lukken. Hier, vanaf mijn bureau, ligt ze me verwijtend aan te staren. Ik ga haar nog wel fatsoeneren, denk ik... Dus noem ik het maar even 'work in progress' Check: 

Het meisje met de aap (pastel)

Volgende maand -dat is alweer over twee dagen... jeetje!- ga ik naar de inloopworkshop van Inktwit uit Delft. Zij doet veel met illustratie en ik zie echt dingen die ik leuk vind op haar site, dus wie weet ;-)

Tot blogs weer!

vakantie irritatietekening

 De tijd van radiostilte heeft wel weer lang genoeg geduurd; tijd voor weer eens een blogje! Op het moment van schrijven ben ik  net vier dagen terug van een lange vakantie... Ja, echt waar! Volgens mij verkondigde ik hier een jaar geleden nog dat ik stiekem toch het liefst in mijn eigen bedje sliep. Dat heb ik ergens nog steeds hoor, maar ik ben er nu achter dat  lekker alles achter je laten ook heel fijn is. Een mens kan veranderen... en veel is ook veranderd in de afgelopen periode. 

Ik schreef jullie al over het gedoe rondom mijn moeder. Die zorgen zijn er nog steeds. Ze heeft nu een permanente plek op de PG afdeling van een verpleeghuis en hoewel dat het fysieke zorgen wegneemt, maak ik me nog steeds wel zorgen. Het feit dat ze niet snapt waarom ze daar zit (waarom stop je me weg, ik ben toch niet ziek?) maakt het lastig. Ik voel me er schuldig over en er zijn momenten dat ik ook echt denk dat ik haar heb 'weggestopt'. Ook als ik lees dat ze op een andere manier achteruit gaat, maak ik me zorgen. Onterecht, want het is een goed huis en de verpleging is ook meer dan prima, maar toch... Dit wil je niet en dit wil je voor niemand. Schuldgevoel kan loodzwaar wegen... zo zwaar dat op bezoek gaan bijna weerstand oproept... en daar voel je je dan ook weer schuldig over. Het is iets waar ik nog niet echt een weg in heb gevonden.

Vakantie was dit jaar dus letterlijk een 'alles achter je laten'. Vier weken lang heb ik door Nederland gezworven. Eerst in Groningen, toen in Zwolle, daarna Limburg en eventjes in Noord-Brabant en vervolgens weer naar Limburg. Mijn hoofd heeft weer een gezond kleurtje en nu moet ik weer een beetje acclimatiseren thuis. Ineens vind ik mijn eigen douchekop te zacht sproeien, omdat ik tijdens de vakantie heb ontdekt hoe fijn een echt harde straal uit je douche is ;-) Erger is het misschien, dat ik mijn eigen koffie niet zo lekker meer vind... In de vakantie dronk ik straffe bakkies Nespresso, die nu maken dat ik mijn nep-Senseo ineens slappe bakken vind. Aan weer aan het werk gaan, wilde ik nog even niet denken... Helaas, ook dat lukte niet echt. Ik heb me alweer in een extra klus laten frauderen. Gelukkig heb ik nog een weekje om me daar geestelijk op voor te bereiden en dan hoop ik dat het allemaal weer goed komt.

Dat gevoel heb ik ook nog een beetje bij tekenen. Het is me -ook tijdens de vakantie- niet echt gelukt om dat weer op te pakken. Ik heb welgeteld één keer, oh nee niet waar: twee keer, iets zitten prutsen buiten. De eerste keer een landschapje uit Limburg, de tweede keer een soort irritatietekening. Ha, nieuw woord! Ik zat me namelijk nogal te ergeren aan de vele vliegen. Het was me een raadsel waar die beesten allemaal ineens vandaan of op af kwamen. Je hebt vliegen met- en zonder brom en deze waren zwart en met brom. Heel irritant! Nu moet ik er misschien bij vertellen dat ik er thuis ook al het nodige mee te stellen heb gehad. Daar waren het soms zwarte-, maar soms ook groene vliegen met brom. Die kwamen bij de buurman vandaan, die het maar niet kon laten om zijn kliko vlak naast mijn raam te parkeren. Ik elke keer aan de sjouw met zijn kliko, toen maar eens vriendelijk gevraagd of dat ding niet ergens anders kon staan. Dat ging een paar weken goed, totdat hij of  één van zijn medewerkers (het is een winkel) het weer eens vergat en ik weer van die dingen in mijn huis had. Dus ja, die vliegen tijdens de vakantie waren net effe teveel. Dan maak je dus een irritatietekening ;-)

De vogel erbij is trouwens een mus, die waren er ook veel, maar die irriteren me niet. Sterker nog, ik vond het erg leuk om te zien hoe ze in grote groepen door het gras aan het hippen waren (om er waarschijnlijk ook honderden insectjes uit te vissen)

Vliegen en mus (potlood)

Binnenkort start de cursus weer (zo fijn dat dingen nu weer 'mogen'!) en dan hoop ik ook weer wat meer tekeningen te kunnen laten zien. Die tekenvingers moeten natuurlijk wel een beetje in training blijven en ik merk toch wel dat ze die wat gemist hebben! Tot blogs!

Tussenliggende tijd

 De afgelopen maanden zijn als een soort flitstrein voorbij geraasd. Er was weinig puf om te bloggen, ik kon de woorden ook niet goed vinden, laat staan dat mijn handen iets wisten te maken om hier te laten zien. Het ging niet goed met mijn moeder, al een tijdje niet. Ik schreef hier al eerder over wat ik het d-woord noemde: die ziekte die maakt dat je alles vergeet. Niet alles, maar wel veel en in willekeurige volgorde. Lange tijd deden we (mijn broer en ik) alsof het eigenlijk niet zo erg was, maar ondertussen beheerste het zorgen of nalopen wel ons leven. Het ergste was, dat je nooit tevoren wist hoe het bezoek zou verlopen, want ook dat is erg aan het d-woord: soms zijn er heldere dagen en lijkt er even niks aan de hand. 

Daar houd je je aan vast, want je wilt er eigenlijk niet aan. Je wilt niet weten dat iemand zijn brein eigenlijk inhoud aan het verliezen is. Dat kon zo natuurlijk niet voortduren en zo gebeurde het, dat eind februari de dokter kwam en meldde dat ze toch wel ernstig ziek was. Niet alleen dat ellendige d-woord, maar ook iets met de lever. De volgende dag werd ze opgehaald met de ambulance en vervoerd naar de palliatieve afdeling van een verpleeghuis. Daar is ze nu nog steeds. Het blijft gek om haar daar zo te zien, net zoals zij het gek blijft vinden dat ze daar zit. We hadden dus wel even iets te verwerken, de afgelopen tijd. Schrijven, tekenen, of wat er ook maar voor expressiefs te bedenken valt... Het kwam gewoon niet van. 

Nu kwam er al een tijdje weinig uit mijn handen, dat moet ik ook toegeven. Het hele thuiswerken en een half afgesloten wereld hielpen ook niet mee. Net zoals de rest van de wereld heb ik er een beetje genoeg van: mondkapjes, anderhalve meter, tijdslots, online bestellen, avondklok... Het maakt me een beetje kriebelig. Niet eens zozeer de maatregelen zelf, maar ook vaak het halfslachtige ervan. 

Ik heb me afgevraagd of ik moest stoppen met het blog, omdat er gewoon niks meer komt... maar ik bedacht me dat dit blog een stukje van mij is geworden in de afgelopen tijd. Het was de eerste erkenning voor het feit dat mijn werk, hoe knullig soms ook, er toe deed. Al was het dan maar voor een klein groepje mensen. Verder schrijf ik hier al sinds 2012, volgend jaar heb ik dus een jubileum te vieren, zonde om dan net voor de finish te stoppen. De belangrijkste reden om toch niet te stoppen was dat het zou voelen alsof er een stukje van mij verloren zou gaan: Lilian die het fijn vond/ vindt om te tekenen, voor wie het een afleiding en soms ook een uitlaatklep was. 

 Oké, ik stop er dus niet mee. Heb ik dan nog wel iets om te laten zien, dit keer? Daar moest ik inderdaad wel even naar zoeken. Ik schreef in mijn laatste logje iets over een project met knuffelbeesten en een stilleven. Met die knuffelbeesten heb ik verder niet veel meer gedaan, maar het stilleventje had ik wel opgezet. Ik weet niet of ik het ooit nog verder ga uitwerken, het ligt al zo lang stil (Nog nooit was stilleven zo'n toepasselijke naam, hahaha!) en ik weet niet of ik het idee van destijds nog wel zo goed vind, maar enfin... Zonde om te laten liggen.

Het is een stilleven geïnspireerd op het werk van Henk Helmantel. Een Nederlandse schilder die heel realistisch en precies werkt. Nu ben ik alles behalve dat, maar ik gebruikte het strakke in mijn weergave in inkt. Het is niet onaardig gelukt, maar -zoals ik al schreef- wat ik er verder mee wil, weet ik ook niet. Ik plaats 'm toch hier, hopelijk als voorbode van meer inspiratie... en anders is het een mooie opvulling voor de tussenliggende tijd.

Stilleven met karafjes (inkt)

Op naar 2021...

 Ja, ik doe het toch weer... die laatste post van het jaar. Al was het alleen maar omdat ik het afgelopen jaar mijn blog zo schromelijk verwaarloosd heb. Het was er niet en het kwam niet en op sommige momenten kon me dat heel erg frustreren. Tekenen is belangrijk voor me, maar andere dingen zijn dat ook. Ik, die zo goed zonder een uitgebreid sociaal leven dacht te kunnen, werd even keihard met de neus op de feiten gedrukt. Eigenlijk was dat heel goed, maar op veel momenten was het ook pijnlijk. 

Wat was het voor jaar, dit afgelopen jaar? Op zich verliep het niet eens zo slecht. Op werkgebied ging het eigenlijk supergoed. Waardering, hard werken, maar ook kleine succesmomentjes, die uiteindelijk zo belangrijk zijn. Weer even voelen dat je ertoe doet en dat je werk ertoe doet, dat was niet eens zo heel slecht. 

Sociaal verliep het allemaal wat minder. Ik heb veel zorgen om mijn moeder, bij wie de mist in haar hoofd steeds meer terrein lijkt te winnen. Machteloosheid en het gevoel te zullen verliezen, maakten me bang en soms zelfs radeloos. De 'wat-als' vragen bleven me soms belagen. Je weet dat er geen antwoorden zijn, dat je niet in de toekomst kunt kijken, maar toch... Ik wil controle en dat kan nu eenmaal niet.

De hete zinderende zomer, waarin iedereen dacht dat het wel los zou lopen, bracht me in die zin ook geen rust. Voor de tweede keer had ik een probleem met mijn kaak en moest de tandarts een vervelende ingreep doen, waar ik natuurlijk als een huis tegenop zag. Zoals dat gaat met die dingen, viel het uiteindelijk reuze mee, maar het verpestte wel een deel van mijn zo broodnodige vrije dagen. Rust. Ik vond het niet, dit jaar en waar het dat nu in zit? Geen idee, nog steeds niet. 

Om dit blogje toch niet al te negatief te eindigen (want hé, ik sta over het algemeen best positief in het leven), kan ik schrijven dat het nu echt de betere kant uit gaat. Ik heb mijn werk even kunnen parkeren en me kunnen richten op andere zaken. Er ligt een inkttekening in de kast, het voelt allemaal iets makkelijker en ik hoop het nieuwe jaar een paar moeilijke knopen te kunnen doorhakken. Goed, dit klinkt alweer niet positief, maar verandering is vooruitgang en dat is natuurlijk wel positief! 

 

Wijsheid (potlood)

 

We kijken natuurlijk allemaal uit naar het moment 'dat alles weer mag ' en dat doe ik ook. Hoop en vertrouwen, ze zijn wisselend aanwezig. Tegelijk zijn het de kernwaarden van het leven, denk ik. Immers; zonder hoop geen leven en zonder vertrouwen kun je niet eens hopen. In die zin kun je zeggen dat 2020 voor iedereen een jaar was waarin we even op onze plek werden gezet. Het leven, je vrijheid, de contacten: het is waardevol en tegelijkertijd broos. Dat alleen al is een gedachte om mee te nemen.

Ik wens alle bloglezers een warm, wijs, liefdevol en vooral gezond 2021 toe!

Ergernissen en inspiratie

 Na mij vorige -enigszins depressieve- blogje, kan ik intussen melden dat het iets beter gaat met de inspiratie. Iets beter, want ik ben nog steeds niet in mijn oude doen. Die nieuwe maatregelen rondom dat rottige virus helpen ook niet echt. Ik bespeur ergernis bij mezelf en dan gaat het me heus niet om het al dan niet dragen van een mondkapje. Soms slaan mensen gewoon door. 

Voorbeeldje: gisteren ging ik naar de supermarkt. Ik had mijn gewone boodschappen al gedaan, maar ik moest nog even iets halen bij de servicebalie. De servicebalie hè, dus ik hoefde niet in de winkel zelf te zijn. Het begon al bij de ingang: stond er een mevrouw zo ongelooflijk te treuzelen dat er niet doorgelopen kon worden. Als mensen zich ergeren, houden ze zich niet aan de anderhalve meter afstand, dus dat gebeurde ook hier niet. Dan wacht ik netjes, maar dan heb je mensen die zich er alsnog tussendoor gaan wringen. Zulke dingen doen mij al knarsetanden, maar goed. Nogmaals, ik moest alleen maar bij de servicebalie zijn, dus onnodig een winkelmandje aanraken leek mij niet slim. Wat denk je?  Een lid van de immer aanwezige 'familie bemoeiziek' vond het nodig om me toe te bijten: "U moet ook een mandje!" Nu was het niet zozeer de boodschap, maar vooral de toon waarop die boodschap werd doorgegeven. Kom op zeg, je werkt niet eens bij die winkel en dan denk je -zonder mijn redenatie te kennen- mij te moeten vertellen wat ik MOET? Ik besloot niks te 'moeten' en deze figuur te negeren. Stoïcijns de winkel in. Vervolgens werd ik -zonder mondkapje- nageschreeuwd: "Hallohooo, u MOET ook een mandje! Nou, die luistert niet, hoor!" Intussen stond ik -met mondkapje- al bij de servicebalie, waar ik toen fijntjes hebt opgemerkt dat schreeuwen zonder mondkapje niet zo sociaal was... 

Tot zover de supermarktergernissen. In de tussentijd heb ik het tekenen dus weer een beetje kunnen oppakken. Niet helemaal, dat lukt gewoon nog niet. Vorige keer vertelde ik hier over mijn experiment met tekenen in vlakjes. Daar ben ik afgelopen periode erg mee bezig geweest. Ik kocht een nieuw blok bij (je gelooft het niet) de Action met een setje (je gelooft het alweer niet!) heel fijne potloden. Daar heb ik deze mee getekend:

Man onder doek (potlood)

Ik was er redelijk tevreden over. Al moet ik eerlijk zeggen dat het niet direct helemaal goed ging allemaal. Vergelijk deze maar eens:

Oude man tweemaal (potlood)

Het verschil is best wel lachwekkend, maar je leert er wel van. 

Eén van de eerste die ik probeerde te maken, was er eentje van mannetjes die langs het stand bootjes in elkaar aan het zetten waren. Echt een ingewikkeld plaatje en dat laat zich moeilijk vangen als je alleen naar de contrasten kijkt. En toch.... is het heel gaaf om te zien wat je hiermee kunt. Ik ga ook zeker nog even door met dit experiment, want het is echt leuk om te doen.

 

Bootjes maken (potlood)

Dit jaar laat ik Inktober trouwens aan me voorbij gaan... te druk en het lukt gewoon niet, tussen alle werkdingen door. Ergens wel jammer, want ook daar leer je veel van. Aan de andere kant: er moet ook ruimte voor zijn en helaas is die ruimte er gewoon niet. Ik probeer wel te blijven bloggen en dus te blijven tekenen, want al is het moeilijk: je moet toch vooruit en dat geldt eigenlijk voor alles. Tot blogs!

Schaatsen, cadeautjes en nieuw jaar

Ook dit jaar moet ik het van mezelf... een terugblikpost. Ik vind het moeilijker dan ooit, denk ik. 2019 was een vreemd jaar. Ik heb veel leuke dingen gedaan: een powerfan jump op de personeelsdag, de vakantie natuurlijk, inktober, veel gewerkt, gepraat, nagedacht. Het was een goed jaar. Een jaar vol beweging.

Over beweging gesproken: weer niet kunnen schaatsen dit jaar... misschien maakte ik daarom dit laatste schilderijtje tijdens de cursus. Ik zou best wel weer eens willen schaatsen! Weet je nog, hoe je dan aan de walkant stond, met je tasje en de schaatsen... en dat dan die veters zo moeilijk gingen? Ik ging nooit met een stoel, maar je zag ze bijna altijd: ouderwetse keukenstoelen op het ijs. Vaders die dan uiteindelijk maar achter die stoel gingen schaatsen, omdat hun kleine spruit toch echt niet vooruit kwam op die Friese doorlopertjes... Zo'n beeld wilde ik vastleggen, matig gelukt, maar toch een herkenbaar plaatje. Het is gemaakt met eigenlijk maar drie kleuren: groen geel en blauw.
Wat je aan andere kleuren ziet is gemengd.

Schaatsen... (gouache)

 Er was één ding waar ik in dit blog niet over schreef. Of eigenlijk, ik schreef er wel over, maar zette het niet op algemeen zichtbaar. Het was -denk ik- ergens in mei dat ik onderstaand stukje schreef en eigenlijk zijn het gewoon de juiste woorden. Ik deel ze hier toch maar. Omdat ik weet dat ik niet de enige ben en omdat oud en nieuw ook iets in zich heeft van afsluiten en opnieuw beginnen.

Vakantiepost

Natuurlijk liep ik me tevoren weer druk te maken: zou het zus, zou het zo... maar ik heb het dus gedaan!

Voor het eerst sinds jaren weer met vakantie en dan ook nog helemaal in mijn uppie. Voor sommige mensen is dat peanuts, voor mij niet. Nu had ik wel een veilige optie gekozen hoor: iets gaan doen waarvan je weet dat je het toch wel leuk gaat vinden. Ik had namelijk een schildervakantie geboekt en het was helemaal geweldig!

De reis erheen was spannend. Ik koos voor de trein en met tig keer overstappen is dat best wel iets waar je je druk over kunt maken. Gelukkig reed alles, was alles op tijd en wist ik waar ik moest opstappen en weer uitstappen.

Op de plaats van bestemming aangekomen, was er weer een spannend iets, want: hoe zou de groep zijn? De meeste mensen waren ouder dan ik had verwacht 'een hoog geriatrisch gehalte' schreef ik die avond in mijn speciaal meegebrachte dagboekje. Best wel erg, achteraf... want inderdaad waren de meeste mensen ouder, maar ze bleken stuk voor stuk ontzettend aardig. We verbleven in een heus kasteel en elke avond kookte de kok een heerlijke maaltijd. Al gauw was er een 'klik' met verschillende mensen en maakte ik me  geen zorgen meer over de rest van de vakantie.  De omgeving was adembenemend mooi en ook die gaf me echt rust en het gevoel er helemaal uit te zijn.

Natuurlijk kwam ik daar om te tekenen en te schilderen, maar ik moet zeggen dat me dat niet echt heel goed gelukt is. Op één of andere manier kwam ik niet in de juiste stemming om echt mooie dingen te maken. Ik deed veel met aquarel en weinig met acrylverf. We begonnen met houtskool, om wat meer gevoel te krijgen met de omgeving:

Een boompje op het veld (houtskool)

Ornamenten op het bordes (houtskool)

Over die ornamenten trouwens nog iets grappigs: het moesten dus een soort van bloemstukken in pot verbeelden, maar door de tand des tijds (of door zure regen, wie zal het zeggen?) was dat niet echt zichtbaar. Ik zei dus tegen mijn medecursiste: 'die leeuwenkoppen zijn niet echt duidelijk, dat is moeilijk tekenen' Zij keek naar het ornament, naar mij, toen weer naar het ornament en zei toen heel droogjes: "Volgens mij zijn het bloemen". Toen was het mijn beurt om even stom te staren... en daarna moest ik keihard lachen. Ja, kennelijk zie ik overal beestjes...

Verder maakte ik verschillende schetsjes met aquarel, met wisselend resultaat:

Een 'monumentale' boomwortel (aquarel)

 

De weg naast het kasteel (aquarel)

Torentje achter het kasteel (aquarel)

Schelpjes (aquarel en pastel)

De laatste, die met de schelpjes, heb ik binnen gemaakt, op een ochtend dat het buiten flink regende. De combinatie van aquarel en pastel was nieuw voor mij, maar ik kan niet zeggen dat ik hem succesvol vond. Natuurlijk moest ik ook weer even rare dingen doen: in het kasteel stonden aparte spulletjes, zoals jachttrofeeën, bustes van onbekende mensen en aparte schilderijtjes. Ik heb er verschillende op de foto gezet, maar het meest intrigerend vond ik de zwijnenkop, die beneden hing.  Die moest gewoon geschilderd worden:

Jachttrofee (gouache)

Pas toen de laatste dag van de vakantie aanbrak, had ik echt mijn plek gevonden. Ik heb een hele ochtend zitten schilderen aan de rand van het natuurzwembad. Het was daar zo mooi en zo rustig, dat ik bijna vergat dat er nog een koffer moest worden ingepakt. Af en toe kwam er een grote vis (karper, denk ik?) even zijn neus laten zien, om weer met een plons te verdwijnen. Elk uur was het licht en de weerschijn op het water anders en eigenlijk vind ik het de meest 'gelukte' tekening  van de vakantie geworden.

Het natuurzwembad (aquarel)

De allerlaatste dag was er een soort tentoonstelling van alle werken, dat was een leuke afsluiter. Vooral ook omdat we de opdracht hadden gekregen om ook voor elkaar een klein werkje te maken. Alle namen werden in een hoge hoed gedaan, je trok een naam en dan moest je jouw werkje aan diegene geven. Dat was echt heel erg leuk. Ik heb er een weergave van het behang op de wc aan overgehouden (geen grap!) en dat vond ik een zeer treffende herinnering ;-)

IJs

Het is ijstijd! Eerlijk gezegd heb ik er nog niet veel op, dit jaar. O nee, dat is niet waar waterijsjes wel...maar er gaat toch niets boven zo'n lekker roomijsje van de ijssalon!

Ik maakte deze tekening gisteren, even snel-snel... het idee zat al een tijdje in mijn hoofd, maar het was (oh ironie!) te warm om 'm uit te werken. Het ijs lukte goed (best nog wel moeilijk om zo'n bolletje wittig ijs weer te geven), de pinguin ook, maar bij de achtergrond ging het mis. Die werd heel lelijk. Ik had me nooit zo gerealiseerd dat een achtergrond zo veel kon uitmaken, maar in dit geval was het duidelijk. Ik kan heel sjacherijnig worden als dingen naar mijn idee niet kloppen. Wat nu? Weggooien? O nee, dat zou ik niet meer doen... maar wat dan wel? Ineens zag ik de schaar liggen. Natuurlijk, dat was het! Gewoon die lelijke achtergrond eraf knippen!  Zo staat hij nu in mijn aquarelblok, geplakt op de achterkant van een andere tekening: probleem opgelost! (mocht je nieuwgierig zijn: de oude met die lelijke achtergrond staat op Instagram)

verknipt ijs (aquarel)

Het tekenen wil niet zo lukken, de laatste dagen. Het lijkt wel alsof de warme dagen alle puf hebben weggenomen. Heel  optimistisch had ik een nieuwe tekenuitdaging opgezocht met allerlei 'opdrachtjes' die gingen over de zomer. Ik heb er gewoon geen zin in.

Het helpt misschien ook niet dat ik met mijn hoofd al bij de naderende vakantie zit. Ja, ik heb me aan mijn voornemen gehouden: ik heb een vakantie geboekt!  Voor het eerst sinds jaren... , want -ik zal het maar bekennen- ik hou er eigenlijk niet zo van. Ik ben zo'n type dat haar eigen bed eigenlijk altijd het lekkerst vind slapen. Ook toiletteren op een andere pot dan degene die ik ken, is voor mij een lastige. Nu ik het zo opschrijf, moet ik er om lachen, maar geloof me: het is echt erg als je moet maar niet kan. Ik herinner me een vakantie van vroeger, we gingen geloof ik maar veertien dagen, maar dat waren de langste dagen van mijn leven. Ik was nog niet thuis en jawel hoor.... toen begreep ik waarom het woord 'ontlasting' was uitgevonden. Ja inderdaad, lekker praatje weer.

Toch maak ik me daar niet echt heel erg druk om op dit moment, want ik heb natuurlijk wel een superleuke vakantie uitgezocht. Als je dan toch gaat, moet het wel iets zijn wat je echt leuk vindt en waar je ook echt zin in hebt. Ik vind het spannend, maar ik heb er ook heel veel zin in!  Mijn hoofd maakt zich meer druk over zaken als: wat neem ik mee, hoe zit het met de reis, zou ik alles wel kunnen vinden... Nouja, de gewone vakantiedingen, die iedereen heeft, denk ik.

Volgend blogje hoop ik jullie helemaal bij te kunnen praten over mijn avontuur en ondertussen bedenk ik me maar dat die vakantie zoiets is als een lekker ijsje: iets dat je jezelf op zijn tijd moet gunnen, iets waar je van kunt genieten en waar je met een voldaan gevoel op terug kunt kijken.

Fruit en van alles

Soms is er te veel.
Ik tekende wel, maar had geen puf om hier iets te plaatsen. "Het is rustig op je blog" zei iemand me. Dat streelde mijn ego, want kennelijk valt het toch op, als ik er even niet ben ;-)

Waar te beginnen?  De laatste tijd ben ik in de ban van fruit. Ik hou van fruit hoor, maar meestal voel ik niet de behoefte om het te tekenen.

Een paar weken terug alweer haalde ik aardbeien bij de super, want die zagen er zo lekker uit. Een grote bak met van die grote aardbeien en als je er aan rook...hmmmm! Ze waren ook zo rood, viel me op. Nu denk je vast: 'ja, dat is toch een kenmerk van aardbeien?' Ja, dat klopt, maar het ene rood is toch het andere niet, als je begrijpt wat ik bedoel. Deze waren echt bijna signaalrood. 

Er verschenen ineens overal aardbeitjes op mijn aantekenblokken. Zomaar, tussen dingen om te onthouden:plop, een aardbeitje, plop, nog één...

Tja en als je dan toch aarbeitjes aan het tekenen bent, kunnen er best ook kersjes bij en besjes. Allemaal getekend met de pen, dus ze vingen niet de kleur die ze verdienden. Daarna toch maar even de tijd genomen om iets met kleurpotlood te doen en zo ontstond dit:

Fris en fruitig (kleurpotlood)

Ik moest weer even wennen aan het werken met potlood en dat zie je ook wel een beetje. Een paar weken ervoor had ik overigens ook al met potloden gespeeld, omdat er weer eens een collega was die afscheid nam. Het was een leuke collega, over wie iedereen wel iets liefs ging zeggen, dus na al die 'veren in haar achterste' kon er nog wel eentje bij, dus tekende ik dit:

Veren steken (kleurpotlood)

Op de plaats van het wit heb ik een boodschap voor haar geschreven. Ik geloof dat ze er wel blij mee was.

Eergisteren kwam mijn fruitige kant ineens weer boven. Ik zat aan de telefoon wat te krabbelen en er ontstond alweer een fruitpalet. Ik probeerde een banaan, maar die mislukte. Echt onuitstaanbaar vind ik dat, dus net zo lang frummelen tot het wel lukt. Ik trok mijn aquarelblok weer tevoorschijn en na een paar dubieuze bananen, stond ineens deze op het papier:

Bananenfeestje (aquarel)

Bananen en beestjes, het zal eens niet! Zoals je ziet, het heeft allemaal weinig samenhang, op dit moment. Ik kijk uit naar de vakantie, die is er alweer bijna en dan hoop ik weer met regelmaat mijn blog te vullen, beloofd!

Op naar een nieuw jaar

Zou  ik... Of toch niet?  Een laatste logje van het jaar?   Ja,  toch wel, omdat ik het ook fijn vind om even terug te kijken en vooruit te blikken.  Noem het een moment van bezinning.

Wat voor jaar was 2018?  Ik kan er  niet één woord op plakken. Het was van alles wat: onzeker,  af en toe druk,  melancholisch, maar soms ook hartverwarmend en mooi. Ik begin dit jaar te schrijven dat ik het jaar zag als een nieuwe wandeling. Dat klopt wel een beetje, al was de wandeling niet van een constant tempo. De eerste maanden van het jaar verliepen wat rommelig, dat kwam vooral door mijn werk: veel achterstallige zaken die nog moesten worden afgehandeld. Hoogtepunt was toch wel mijn bezoekje aan het Rijksmuseum, dat vond ik echt indrukwekkend. De rest verbleekt daar toch echt wel een beetje bij.

Het tweede kwartaal van 2018 liep niet zo lekker, ik had last van  sombere  buien en daar kon ik maar moeilijk van los komen. Ik speelde mooi weer, maar ondertussen liep ik regelmatig met mijn ziel onder mijn arm. Op mijn werk werden veranderingen aangekondigd waar ik niet blij mee was en ook dat wakkerde de somberte nog eens aan. Dan was er natuurlijk ook nog dat tandartsverhaal: had ik eindelijk de moed verzameld om de tandarts te bezoeken, moest ik dat bekopen met een dikke hamsterwang! Ja, achteraf moet ik er wel om lachen.

De zomermaanden waren lang en warm. Voor mij persoonlijk nooit zo'n feestje, maar als ik er op terugkijk, kan ik wel zeggen dat ik daar fijn heb gewandeld. De veranderingen op het werk besloot ik maar te 'ondergaan'; ik kon het immers niet veranderen. Ik nam een flexjob aan 'voor erbij' en daar werd ik blij van. Het leven werd er weer vrolijk en licht door. Kansen, mogelijkheden, dromen, dat wil een mens nu eenmaal graag!

Het laatste kwartaal startte ik met de training die hoorde bij mijn nieuwe flexjob. Het werd weer druk in mijn agenda en ondanks dat, wist ik toch tijd te vinden voor mezelf. Schouderklopje! In oktober bijvoorbeeld, door er heel bewust voor te kiezen om mee te doen met Inktober, de tekenuitdaging waar ik al eerder naar had gekeken. Dat was echt heel leuk. Ik kijk er met voldoening op terug. Over de laatste twee maanden kan ik zeggen dat het weer voort kabbelde. Ik was hard toe aan de vakantie, waar we nu nog middenin zitten.

Op het moment van schrijven zie ik vaders en zoons met pakken vuurwerk (wat een geld moet dat kosten!) door de wijk trekken. Hier en daar klinkt een knal van een rotje en ik schrijf mijn jaar.

2019 alweer, wat gaat de tijd snel. Dit keer heb ik heuse voornemens, al vind ik eigenlijk ook dat je er geen jaarwisseling voor nodig hebt, om die te starten. Het zijn ook meer zaken die ik komend jaar aan wil gaan pakken. Gezonder worden, bijvoorbeeld. Ik wil weer gaan sporten en het fijne is, dat er binnenkort een nieuwe sportschool opent in het dorp. Dat is een teken, dat kan niet anders! In februari ga ik examen doen om het certificaat te halen dat bij mijn nieuwe flexjob hoort. Een nieuw papiertje, dat is echt leuk... maar dan moet ik die wel even halen, gaan we regelen dit jaar! Dan werk... die flexjob hou ik nog wel even aan, maar qua vast werk wil ik verder gaan kijken dan mijn neus lang is. Hoe en wat weet ik nu nog niet, maar na vier jaar ben ik wel tot het besef gekomen dat ik hier niet tot mijn pensioen (help, waar denk ik over?!) wil blijven. Daar moet ik dus ook mee aan de gang, dit jaar. En...:-dit is een voorzichtige- ik hoop dit jaar eindelijk eens een vakantie voor mezelf te gaan boeken!

Als ik dit allemaal teruglees, denk ik: 'Jee, je wilt wel veel hè?' Maar ach, Rome is ook niet op één dag gebouwd en de waarheid is natuurlijk ook dat je een jaar nooit kunt voorspellen. Vanavond toost ik -net als jullie waarschijnlijk- met een glas bubbels op een mooi nieuw jaar.

Ik heb lang moeten nadenken over een tekening bij dit blogje, maar ik besloot toch maar de laatste te plaatsen die ik dit jaar op de cursus maakte. We oefenden met het tekenen van lichamen en poses en daarbij koos ik voor deze meneer. Hij zit met zijn armen beschermend om een knie geslagen op een kruk. Ik fantaseerde erbij dat hij ondertussen zijn zonden aan het overdenken was, net zoals ik in dit logje deed (oké, een beetje dan).

Meneer Kruk overdenkt zijn zonden (Inkt en aquarel)

Lieve bloglezers, dank voor jullie mooie, lieve en leuke support en/of reacties van het afgelopen jaar. 
Ik wens jullie een mooi, goed, vrolijk en gezond 2019 toe!

Diagonal Madonna

Goed nieuws!  Gisternacht (0:06uur) kreeg ik bericht terug van Instagram op mijn rapportage van schending van auteursrecht. Volgens mensen die er verstand van hebben, is dat best snel en dat vond ik zelf eigenlijk ook.  Ik heb gelijk gekregen: mijn profielfoto is echt de mijne!  Instagram heeft de gekopieerde verwijderd.  Wel staat mijn introductietekstje nog bij dat fake account, maar ach...  Ik ben blij dat mijn plaatje weer exclusief van mij is.

Het gezeur met het profiel heeft er bij mij wel voor gezorgd dat ik een tikje wantrouwend  sta tegenover het medium Instagram, ondanks dat dit nu is opgelost. Ik heb er nadien nog een plaatje geplaatst, maar dat was wel met de nodige aarzeling. Wat ik er had willen plaatsen,  plaatste ik juist niet😊  Het ging om dit werkje:

Schuine dame (gouache)

Dit was het resultaat na heel veel smeerwerk.  Het was ook mijn eerste werkje met gouache  in kleur.  Wel leuk om te laten zien,  is -denk ik- hoe ik begon... En hoe het dus totaal iets anders kon worden.  Vergelijk het maar eens met deze:

De eerste versie (gouache)

Wat een verschil... En geloof me: het is hetzelfde stuk papier!  Nu snap je vast ook mijn opmerking over smeerwerk!   Er zitten echt veel lagen verf op dit gezicht.  In dit geval vind ik het ook wel jammer van de eerste opzet,  want met name de invulling van het voorhoofd vind ik daar veel mooier en expressiever. Maargoed,  die eerste opzet bestaat dus niet meer, daar zit de bovenste schildering nu overheen.  Daarom zette ik de onderste wel op Instagram, de bovenste niet.  Wat een faker al niet bij je teweeg kan brengen...

Over fake gesproken...  Ik hoorde vandaag erg grappig nieuws op de radio.  Een decorstuk uit één van mijn favoriete tv-series 'Allo-'allo is geveild voor een best wel hoog bedrag. 17.000 Euro voor 'The fallen Madonna with the big boobies'!

Eerst hoorde ik het bericht maar half en snapte ik het niet helemaal,  want was 'The fallen Madonna' dan een bestaand schilderij?  En 17.000 Euro is toch ook weer niet zoveel?  Nee,  zo zat het dus ook niet.  Het schilderij bestond alleen in de verhaallijn in de serie en als een soort decoratie was er een schildering gemaakt die in de serie gebruikt kon worden.  Niks beroemd schilderij dus,  maar omdat de serie zo populair was,  is zelfs een decorstuk veel waard geworden!  Ik vond het komisch! Misschien moet ik ook maar eens overwegen decorstukken te gaan maken...  Het begin is er: 'The diagonal Madonna' (without boobies) Nu nog even een leuke serie vinden die 'm wil promoten 🤡

Copyright en zo

Wat mij nou weer is gebeurd... Was ik eerst nog positief over mijn net geopende account op Instagram (Leuk: connectie met meer kunstenmakers en met mijn ploegje van de cursus!), moet ik daar nu toch weer op terugkomen.

Ik was nog steeds aan het oefenen met gouache en daar had ik niet zoveel tekst bij, dus plaatste ik dat op Instagram. Ik was best wel trots op de muffin die ik had gemaakt. Hij is niet bijzonder, maar wel leuk.

Mijn muffin (gouache)

Iemand zei me, dat je foto's met hetzelfde onderwerp kunt zien, als je de hashtag (#) in een zoekopdracht meegeeft. Een paar dagen nadat ik mijn muffin geplaatst had, wilde ik dat eens uitproberen. Dus ik tikte #muffinart in...  Zie ik inderdaad nog meer getekende en geschilderde muffins, ook die van mij... maar met een andere naam erbij! Ik dacht: 'wat is dat nou?' en ik klik op de desbetreffende naam. Wat denk je? Die persoon heeft niet alleen mijn foto gejat, maar ook mijn profielfoto en mijn tekst eronder! Ja. Echt.

Natuurlijk wist ik dat het bestond, dat mensen werk jatten van elkaar, maar toch was ik er flink ontdaan door. Mijn eerste reactie was dan ook lekker primair: Ik ging naar de foto van mijn muffin op het account van die ander en schreef (in het Engels) eronder "stop met het stelen van mijn werk en mijn profiel!". Het liet me niet los. Gek genoeg vond ik dat van de muffin niet eens het ergste. Hij was ook best mooi geworden en misschien is het wel een compliment dat een ander dat ook vindt. (Dan heb je het nog niet zomaar te kopiëren, maar oké...)

Nee, dat mijn profielplaatje gewoon gekopieerd was, dat vond ik bijna eng. Ik maakte dat plaatje in 2012. Het is geeneens een goede tekening, maar het is wel een tekening die ik maakte van mijn gezicht. Hij lijkt niet echt op mij (of misschien een beetje), maar daar gaat het ook niet om. Ik gebruik hem al die jaren al op internet. Om toch herkenbaar te zijn en omdat ik er een hekel aan heb om met mijn hoofd op een foto te staan. Dat iemand dat gewoon steelt... ik vind het echt niet te geloven.

Ik heb het gerapporteerd bij Instagram en op het moment dat ik het rapport verstuurde, was de gekopieerde muffin al van het account verdwenen. (Kennelijk was mijn reactie onder de plaatsing al afschrikwekkend genoeg) Nu gaat het dus alleen nog om mijn profiel. Ik kreeg van Instagram de reactie terug dat ik mijn copyright op de foto moest 'bewijzen'... Ik heb het origineel opgestuurd, evenals een link naar de blogpost hier in september 2012. O ja, en de links naar mijn Google+ en Flickr account, waar ik dezelfde profielfoto gebruik. Veel meer 'bewijzen' dan dit heb ik niet, dus hopelijk is het genoeg. Ik wacht nog op reactie van Instagram. Pfff... Bewijzen!

Hebben jullie zoiets weleens meegemaakt? En heb je misschien tips om kopieerders af te schrikken? Laat het me weten!

↑ Mijn profiel

↑ De nepperd

Inktober succesvol afgesloten!

Even uitpuffen was nodig, na 31 dagen obsessief tekenen.  Ik heb het gehaald!  Hoewel dat ook weer niet zo'n opzienbarende prestatie is, voelt het wel fijn.Ik had geen zin meer om elke dag dingen dubbel te gaan plaatsen, dus de laatste dagen heb je hier op mijn blog moeten missen. Met dit bericht maak ik dat goed. (Hoop ik)

Wat heeft Inktober me opgeleverd?
 Over die vraag heb ik eens rustig na zitten denken en ik kwam tot de volgende inzichten:

Intensief bezig zijn met tekenen scherpt je geest.  Doordat je iets moet doen met een vooraf opgegeven woord, word je uitgedaagd om op een andere manier naar een woord of begrip te kijken.  (Conceptueel denken, noemde ik dat hier eerder.) Inktober prikkelt je om origineel te zijn en het is een soort spelen met de beeldtaal. Tegelijkertijd doet het je beseffen waar je 'comfortzone' ligt, op tekengebied. Ja,  kennelijk heb ik die ook en ligt die dus op het meer cartoonachtige vlak. De figuur 'muis' kwam wel heel regelmatig voorbij, ontdekte ik. Misschien is dat wel een teken en moet ik verder met 'muis'? Wordt hij misschien de hoofdpersoon in mijn toekomstige boek? Spannende vraag en als dat zo is, heeft Inktober me vast één ding opgeleverd. ;-)

 Elke dag tekenen geeft een druk,  maar niet op een vervelende manier.  Ik heb lichte afkickverschijnselen (Lichte, dus geen trillende handjes of zo!), het tekenen begon er zo 'bij' te horen, dat er nu een vaag gevoel van gemis sluimert. Gedurende de uitdaging wilde ik ook regelmatig met iets anders aan de slag dan inkt en dat mocht ik niet van mezelf, want ja... het heet natuurlijk niet voor niets Inktober. Dat vond ik soms wel jammer, al past dat natuurlijk weer perfect binnen een tekenuitdaging: je moet wel uitgedaagd worden en binnen beperkingen iets gaan presteren.

Instagram begon ik in dat opzicht ook steeds leuker te vinden. Nog steeds vind ik het vluchtig (de kudde,hahaha!) en dus ook heel anders dan een blog, maar toch heb ik nu een leuk contact met een paar illustratoren die in mijn ogen heel goed zijn. Als zij een tekening van mij 'liken', dan is dat extra leuk. Ook het feit dat ik mijn medecursisten nu kan volgen, is grappig. Raar eigenlijk, dat een blog kennelijk een hogere drempel voor mensen heeft om er op te  reageren.
Het heeft me wel doen twijfelen: moet ik Instagram naast mijn blog laten bestaan, of moet ik met één van de twee nu stoppen? Ik heb besloten om voorlopig allebei vast te houden.

Okay, genoeg bespiegeld... Voor degenen die me niet volgden op dat andere platform, even een overzichtje van tekening 22 t/m 31 van mijn Inktober. Ik kreeg 'm niet in de juiste volgorde, maar dit zijn ze:

Nu weer over tot de orde van de dag! ;-)

Inktober dag 9 en 10

Nee, ik had het nog niet opgegeven, al vond ik het wel heel erg moeilijk om een goede tekening te maken.

Zoals ik al schreef, stond er afgelopen maandag een lange reis op de planning. Ik moest naar Den Bosch en dat is voor mij een dikke twee uur reizen. Bus, trein, nog een trein en weer een bus. De reis was op zich niet onprettig, alleen de terugreis viel me zwaar tegen. Dat heb ik altijd: dan wil je snel naar huis, maar dan lijkt het maar niet op te schieten. Een rare aansluiting en dan aankomen op een station wat je in gedachten niet zo had gepland... Ik was pas om elf uur 's avonds thuis en de volgende dag moest ik alweer vol aan de bak.

Na die dag kwam de dag van de tekencursus, alweer laat... en nu zit ik met een wattig hoofd dit te typen. Tekenen onder tijdsdruk werkt niet zo goed voor mij en al helemaal niet als je een onderwerp meekrijgt waar je niet direct een gedachte bij hebt. Dag negen had als onderwerp 'precious' (kostbaar) en dag tien 'flowing' (vloeiend, vloeibaar). Vooral met die van dag negen had ik problemen. Op één of andere manier kon ik alleen maar aan edelstenen denken, dus ik tekende dit:

Diamantroof (inkt en kleurpotlood)

Ik was er niet blij mee. Teveel kleurpotlood, te weinig inkt en daarbij vond ik de voorstelling ook niet geweldig. Maarja, moe... en eigenlijk geen tijd. Houd het simpel, dacht ik bij mezelf. Dus ik begon met het tekenen van een juwelenkistje. Ik kreeg het niet af, daarom nam ik mijn boekje mee naar mijn werk. In de pauze even prutsen, dacht ik. Wat denk je? Ging mijn leidinggevende ineens sociaal doen en vragen wat 'voor moois' ik aan het maken was. Ik hanteerde de doofmodus (net doen alsof je niks hoort) en ik stopte mijn boekje snel weg (Ja best erg, maar ze hoeven op het werk niet alles te weten!)Ik ben later in de middag alsnog even verder gegaan.

Deze plaatste ik ook op Instagram bij de uitdaging van dag negen:

Precious (inkt en marker)

Ik ken trouwens iemand die Precious van haar voornaam heet... Daarom misschien die oogjes: ze zit in dat doosje! :-)

Zelf vind ik het geen geweldige tekening, maar de kudde op Instagram vond 'm wel mooi, geloof ik. Ik had het met mijn tekengoeroe over Instagram en over dat hij het zo leuk vond dat ik daar ook postte en toen kwam hij met dat 'kudde'. Je plaatst iets, de kudde komt langs en drukt op het hartje en weg zijn ze weer ;-) Ik vond dat grappig, want het is inderdaad wel een beetje zo.

Vandaag moest ik dus iets met 'flowing'... en alweer had ik niet direct een idee. Go with the flow, dacht ik steeds. Ik besloot maar gewoon aan de slag te gaan en ik tekende een muisje in een rolschaats. (soms weet ik ook echt niet waarom ik dingen doe) Het idee was dat hij zich voort liet blazen door de wind.

Flowing (inkt en kleurpotlood)

Go with the flow... Ik merk dat dat ook wel een beetje is wat Inktober me oplevert: ik teken, wat er ook tussendoor komt. Het Inktoberboekje wordt een mooi overzicht en ik heb nu al een paar dingen geleerd: als je wilt vertalen wat er in je hoofd zit, moet je het simpel houden en: dikke lijnen werken beter!

Just flow!