We deden een rondleiding en de rondleidster vroeg als eerste wat we graag wilden zien. Er hangt namelijk zoveel in dat museum, dat alles zien niet lukt in een rondleiding van een uurtje. Mijn gezelschap bleek vooral geïnteresseerd in De Nachtwacht. We begonnen dus bij De Nachtwacht en mijn eerste reactie (in stilte, want zoiets zeg je natuurlijk niet hardop) was: wat valt dat tegen! Ik vond het een mooi, maar vooral een donker schilderij en eerlijk gezegd had ik op weg naar dit schilderij-der-schilderijen al heel veel mooiers zien hangen. Kennelijk had ik dus ook al een plaatje in mijn hoofd gemaakt en dat plaatje strookte niet met de werkelijkheid. Ik was benieuwd of dat voor al die beroemde schilderijen gold.
Gelukkig bleek dat niet het geval. Het Melkmeisje van Vermeer was kleiner dan ik verwachtte, maar wel prachtig. Net zoals het beroemde straatje van diezelfde schilder.Verder was ik vooral onder de indruk van de schilderijen van Melchior d'Hondecouter, die dieren zo precies kon weergeven dat het bijna eng werd. Er was zo veel te zien. Niet alleen de schilderijen, maar ook meubilair, wapens, poppenhuizen en zelfs een nagebouwd V.O.C. schip. Een rondleiding van een uurtje is eigenlijk ook veel te kort om alles te zien... en zeker als je met een paar cultuurbarbaren op stap bent ;-)
Na afloop van de rondleiding mochten we uiteraard nog even zelf rondkijken. Ik had het idee dat ik nog maar net begonnen was, toen de eerste al verzuchtte dat hij 'het nu wel gezien' had. Ook apart: één figuur in het gezelschap liep met zijn mobiel in de hand alles te filmen. Stel je het volgende tafereel voor: je loopt een ruimte binnen vol prachtige schilderijen, vervolgens posteert iemand zich met mobiel in de hand in een bevallige pose voor het midden van een schilderij, doet even een glimlachje... en weer door. "Ben je nou gewoon overal jezelf aan het filmen?" vroeg ik, lichtelijk geïrriteerd. "Ja, ik film alles en dan ga ik het vanavond allemaal terugkijken" (...)
'Tuurlijk! Na een half uurtje begonnen er steeds meer mensen in het gezelschap over eten. Hoewel ik nog steeds niet het idee had ook nog maar de helft te hebben gezien, besloten we maar af te taaien. Het nadeel was namelijk, dat we de jassen collectief af hadden gegeven bij de garderobe en dat die in één afgesloten wagen werden bewaard. Weggaan moest dus ook collectief gebeuren en dat vond ik heel jammer. Het Rijksmuseum is echt de schatkamer van Nederland, weet ik nu... en wat zou ik graag nog een keertje terug willen.
Een gedachte die me overviel in het museum, tijdens het bekijken van wat stillevens, was dat bij dit alles mijn werkjes toch maar gepruts in de marge bleven. Ik was net twee weken aan het klooien geweest met het tekenen van twee conservenblikjes. "Neehee, die mensen deden niks anders, als jij je de hele dag bezig zou houden met schilderen, kon jij misschien ook wel zo schilderen!" zei iemand me. Tja, dat is weer eens een andere blik!
Eigenlijk bevalt die blik me ook wel, dus ik plaats met trots mijn blikjes ;-)
 |
| De andere blik(ken) -Inkt/aquarel |
Thuisgekomen bekeek ik nog eens de plattegrond met plaatjes die ik uit het museum had meegenomen. Die wilde ik samen met de toegangskaart bewaren als aandenken. Ik bekeek de toegangskaart nog eens goed... verrek, ze waren vergeten de controlestrook eraf te scheuren!Als het klopt wat hier staat, heb ik nog tot 15 februari 2019 de tijd om nog eens naar het museum te gaan... Wow! Het is dat Amsterdam niet naast de deur ligt, anders ging ik vandaag nog ;-)
