Vakantiepost

Natuurlijk liep ik me tevoren weer druk te maken: zou het zus, zou het zo... maar ik heb het dus gedaan!

Voor het eerst sinds jaren weer met vakantie en dan ook nog helemaal in mijn uppie. Voor sommige mensen is dat peanuts, voor mij niet. Nu had ik wel een veilige optie gekozen hoor: iets gaan doen waarvan je weet dat je het toch wel leuk gaat vinden. Ik had namelijk een schildervakantie geboekt en het was helemaal geweldig!

De reis erheen was spannend. Ik koos voor de trein en met tig keer overstappen is dat best wel iets waar je je druk over kunt maken. Gelukkig reed alles, was alles op tijd en wist ik waar ik moest opstappen en weer uitstappen.

Op de plaats van bestemming aangekomen, was er weer een spannend iets, want: hoe zou de groep zijn? De meeste mensen waren ouder dan ik had verwacht 'een hoog geriatrisch gehalte' schreef ik die avond in mijn speciaal meegebrachte dagboekje. Best wel erg, achteraf... want inderdaad waren de meeste mensen ouder, maar ze bleken stuk voor stuk ontzettend aardig. We verbleven in een heus kasteel en elke avond kookte de kok een heerlijke maaltijd. Al gauw was er een 'klik' met verschillende mensen en maakte ik me  geen zorgen meer over de rest van de vakantie.  De omgeving was adembenemend mooi en ook die gaf me echt rust en het gevoel er helemaal uit te zijn.

Natuurlijk kwam ik daar om te tekenen en te schilderen, maar ik moet zeggen dat me dat niet echt heel goed gelukt is. Op één of andere manier kwam ik niet in de juiste stemming om echt mooie dingen te maken. Ik deed veel met aquarel en weinig met acrylverf. We begonnen met houtskool, om wat meer gevoel te krijgen met de omgeving:

Een boompje op het veld (houtskool)

Ornamenten op het bordes (houtskool)

Over die ornamenten trouwens nog iets grappigs: het moesten dus een soort van bloemstukken in pot verbeelden, maar door de tand des tijds (of door zure regen, wie zal het zeggen?) was dat niet echt zichtbaar. Ik zei dus tegen mijn medecursiste: 'die leeuwenkoppen zijn niet echt duidelijk, dat is moeilijk tekenen' Zij keek naar het ornament, naar mij, toen weer naar het ornament en zei toen heel droogjes: "Volgens mij zijn het bloemen". Toen was het mijn beurt om even stom te staren... en daarna moest ik keihard lachen. Ja, kennelijk zie ik overal beestjes...

Verder maakte ik verschillende schetsjes met aquarel, met wisselend resultaat:

Een 'monumentale' boomwortel (aquarel)

 

De weg naast het kasteel (aquarel)

Torentje achter het kasteel (aquarel)

Schelpjes (aquarel en pastel)

De laatste, die met de schelpjes, heb ik binnen gemaakt, op een ochtend dat het buiten flink regende. De combinatie van aquarel en pastel was nieuw voor mij, maar ik kan niet zeggen dat ik hem succesvol vond. Natuurlijk moest ik ook weer even rare dingen doen: in het kasteel stonden aparte spulletjes, zoals jachttrofeeën, bustes van onbekende mensen en aparte schilderijtjes. Ik heb er verschillende op de foto gezet, maar het meest intrigerend vond ik de zwijnenkop, die beneden hing.  Die moest gewoon geschilderd worden:

Jachttrofee (gouache)

Pas toen de laatste dag van de vakantie aanbrak, had ik echt mijn plek gevonden. Ik heb een hele ochtend zitten schilderen aan de rand van het natuurzwembad. Het was daar zo mooi en zo rustig, dat ik bijna vergat dat er nog een koffer moest worden ingepakt. Af en toe kwam er een grote vis (karper, denk ik?) even zijn neus laten zien, om weer met een plons te verdwijnen. Elk uur was het licht en de weerschijn op het water anders en eigenlijk vind ik het de meest 'gelukte' tekening  van de vakantie geworden.

Het natuurzwembad (aquarel)

De allerlaatste dag was er een soort tentoonstelling van alle werken, dat was een leuke afsluiter. Vooral ook omdat we de opdracht hadden gekregen om ook voor elkaar een klein werkje te maken. Alle namen werden in een hoge hoed gedaan, je trok een naam en dan moest je jouw werkje aan diegene geven. Dat was echt heel erg leuk. Ik heb er een weergave van het behang op de wc aan overgehouden (geen grap!) en dat vond ik een zeer treffende herinnering ;-)

Inktober succesvol afgesloten!

Even uitpuffen was nodig, na 31 dagen obsessief tekenen.  Ik heb het gehaald!  Hoewel dat ook weer niet zo'n opzienbarende prestatie is, voelt het wel fijn.Ik had geen zin meer om elke dag dingen dubbel te gaan plaatsen, dus de laatste dagen heb je hier op mijn blog moeten missen. Met dit bericht maak ik dat goed. (Hoop ik)

Wat heeft Inktober me opgeleverd?
 Over die vraag heb ik eens rustig na zitten denken en ik kwam tot de volgende inzichten:

Intensief bezig zijn met tekenen scherpt je geest.  Doordat je iets moet doen met een vooraf opgegeven woord, word je uitgedaagd om op een andere manier naar een woord of begrip te kijken.  (Conceptueel denken, noemde ik dat hier eerder.) Inktober prikkelt je om origineel te zijn en het is een soort spelen met de beeldtaal. Tegelijkertijd doet het je beseffen waar je 'comfortzone' ligt, op tekengebied. Ja,  kennelijk heb ik die ook en ligt die dus op het meer cartoonachtige vlak. De figuur 'muis' kwam wel heel regelmatig voorbij, ontdekte ik. Misschien is dat wel een teken en moet ik verder met 'muis'? Wordt hij misschien de hoofdpersoon in mijn toekomstige boek? Spannende vraag en als dat zo is, heeft Inktober me vast één ding opgeleverd. ;-)

 Elke dag tekenen geeft een druk,  maar niet op een vervelende manier.  Ik heb lichte afkickverschijnselen (Lichte, dus geen trillende handjes of zo!), het tekenen begon er zo 'bij' te horen, dat er nu een vaag gevoel van gemis sluimert. Gedurende de uitdaging wilde ik ook regelmatig met iets anders aan de slag dan inkt en dat mocht ik niet van mezelf, want ja... het heet natuurlijk niet voor niets Inktober. Dat vond ik soms wel jammer, al past dat natuurlijk weer perfect binnen een tekenuitdaging: je moet wel uitgedaagd worden en binnen beperkingen iets gaan presteren.

Instagram begon ik in dat opzicht ook steeds leuker te vinden. Nog steeds vind ik het vluchtig (de kudde,hahaha!) en dus ook heel anders dan een blog, maar toch heb ik nu een leuk contact met een paar illustratoren die in mijn ogen heel goed zijn. Als zij een tekening van mij 'liken', dan is dat extra leuk. Ook het feit dat ik mijn medecursisten nu kan volgen, is grappig. Raar eigenlijk, dat een blog kennelijk een hogere drempel voor mensen heeft om er op te  reageren.
Het heeft me wel doen twijfelen: moet ik Instagram naast mijn blog laten bestaan, of moet ik met één van de twee nu stoppen? Ik heb besloten om voorlopig allebei vast te houden.

Okay, genoeg bespiegeld... Voor degenen die me niet volgden op dat andere platform, even een overzichtje van tekening 22 t/m 31 van mijn Inktober. Ik kreeg 'm niet in de juiste volgorde, maar dit zijn ze:

Nu weer over tot de orde van de dag! ;-)

Inktober dag 13, 14 en 15

De afgelopen paar dagen ging het niet lekker met tekenen. Soms ben ik het even kwijt, dan wordt de boel slordig en totaal niet zoals ik het zou willen. Het 'erge' van meedoen aan een tekenuitdaging als Inktober, is dat je je dat eigenlijk niet kunt permitteren. Elke dag een tekening... en dat is dus niet een dag geen tekening. Misschien ben ik daarin te streng voor mezelf, maar ik probeer het toch. Je doet mee, of niet... Ik hou niet zo van die tussenwegen.
Zo gebeurde het dus dat ik drie tekeningen plaatste waar ik niet echt blij mee was.

Op zaterdag stond guarded (bewaakt) op de rol. Ik liet een mier een spoorweg bewaken. Mijn omgeving begreep hem niet echt en dat maakt een tekening voor mij dan al meteen slecht. Ook was ik niet tevreden over het treintje: te lelijk getekend, maar ook daar kun je niet veel meer aan doen. Inkt vergeeft nu eenmaal niet.

Guarded (inkt en marker)

Zondag was er een uitdaging die iets minder moeilijk leek: clock (klok). Klokken heb je in alle soorten en maten, maar ik had al snel besloten dat ik geen uurwerk wilde gaan tekenen. Dat heb ik soms: dat ik meteen denk 'nee niet dat!'. Ik dacht daarom aan een koekoeksklok. Die dingen vind ik namelijk nogal intrigerend. Ik ken niemand die er eentje heeft, geloof ik. Vroeger waren we eens op bezoek bij iemand die zo'n ding had. Geen idee wie of waarom.  Ik zal een jaar of vijf geweest zijn... Wat ik me er vooral van herinner: ik wilde niets liever dan achter dat deurtje kijken. Even checken of het vogeltje daar echt op zijn nestje zat, zoals mijn moeder telkens zei. Ik weet ook nog, dat het ding een ongelooflijk hard geluid maakte. Nou ja, dat was -denk ik- de inspiratiebron voor deze tekening: 

Clock (Inkt en kleurpotlood)

Dan vandaag... daar stond weer zo'n woord waarbij ik dacht: wat moet ik er mee? Weak (zwak)... Ik heb er lang over zitten denken, maar uiteindelijk tekende ik dit:

Weak (inkt en kleurpotlood)

Sterk en zwak zijn tegengesteld en tegelijkertijd zijn ze relatief, was de gedachte. (Als je het niet ziet, neem ik je dat niet kwalijk, hahaha!)
De olifant is mislukt, maar ik kon 'm niet meer herstellen. Dat leer ik dus ook van Inktober: denken 'nou en?!'... Het valt me zwaar, maar ik heb bedacht: als ik klaar ben met deze uitdaging, ga ik een paar van die tekeningetjes rustig (en netjes!) uitwerken.

Fijne week!

Een andere blik

Een tijdje geleden kreeg ik de gelegenheid om via mijn werk een bezoekje te brengen aan het Rijksmuseum in Amsterdam. Het is eigenlijk best erg, maar ik was daar nog nooit geweest. Mensenkinderen, wat was dat mooi!

We deden een rondleiding en de rondleidster vroeg als eerste wat we graag wilden zien.  Er hangt namelijk zoveel in dat museum, dat alles zien niet lukt in een rondleiding van een uurtje. Mijn gezelschap bleek vooral geïnteresseerd in De Nachtwacht. We begonnen dus bij De Nachtwacht en mijn eerste reactie (in stilte, want zoiets zeg je natuurlijk niet hardop) was: wat valt dat tegen! Ik vond het een mooi, maar vooral een donker schilderij en eerlijk gezegd had ik op weg naar dit schilderij-der-schilderijen al heel veel mooiers zien hangen. Kennelijk had ik dus ook al een plaatje in mijn hoofd gemaakt en dat plaatje strookte niet met de werkelijkheid. Ik was benieuwd of dat voor al die beroemde schilderijen gold.

Gelukkig bleek dat niet het geval. Het Melkmeisje van Vermeer was kleiner dan ik verwachtte, maar wel prachtig. Net zoals het beroemde straatje van diezelfde schilder.Verder was ik vooral onder de indruk van de schilderijen van Melchior d'Hondecouter, die dieren zo precies kon weergeven dat het bijna eng werd. Er was zo veel te zien. Niet alleen de schilderijen, maar ook meubilair, wapens, poppenhuizen en zelfs een nagebouwd V.O.C. schip. Een rondleiding van een uurtje is eigenlijk ook veel te kort om alles te zien... en zeker als je met een paar cultuurbarbaren op stap bent ;-)

Na afloop van de rondleiding mochten we uiteraard nog even zelf rondkijken. Ik had het idee dat ik nog maar net begonnen was, toen de eerste al verzuchtte dat hij 'het nu wel gezien' had. Ook apart: één figuur in het gezelschap liep met zijn mobiel in de hand alles te filmen. Stel je het volgende tafereel voor: je loopt een ruimte binnen vol prachtige schilderijen, vervolgens posteert iemand zich met mobiel in de hand in een bevallige pose voor het midden van een schilderij, doet even een glimlachje... en weer door. "Ben je nou gewoon overal jezelf aan het filmen?" vroeg ik, lichtelijk geïrriteerd. "Ja, ik film alles en dan ga ik het vanavond allemaal terugkijken" (...)

 'Tuurlijk! Na een half uurtje begonnen er steeds meer mensen in het gezelschap over eten. Hoewel ik nog steeds niet het idee had ook nog maar de helft te hebben gezien, besloten we maar af te taaien. Het nadeel was namelijk, dat we de jassen collectief af hadden gegeven bij de garderobe en dat die in één afgesloten wagen werden bewaard. Weggaan moest dus ook collectief gebeuren en dat vond ik  heel jammer. Het Rijksmuseum is echt de schatkamer van Nederland, weet ik nu... en wat zou ik graag nog een keertje terug willen.

Een gedachte die me overviel in het museum, tijdens het bekijken van wat stillevens, was dat bij dit alles mijn werkjes toch maar gepruts in de marge bleven. Ik was net twee weken aan het klooien geweest met het tekenen van twee conservenblikjes. "Neehee, die mensen deden niks anders, als jij je de hele dag bezig zou houden met schilderen, kon jij misschien ook wel zo schilderen!" zei iemand me. Tja, dat is weer eens een andere blik!

Eigenlijk bevalt die blik me ook wel, dus ik plaats met trots mijn blikjes ;-)

De andere blik(ken) -Inkt/aquarel

Thuisgekomen bekeek ik nog eens de plattegrond met plaatjes die ik uit het museum had meegenomen. Die wilde ik samen met de toegangskaart bewaren als aandenken. Ik bekeek de toegangskaart nog eens goed... verrek, ze waren vergeten de controlestrook eraf te scheuren!
Als het klopt wat hier staat, heb ik nog tot 15 februari 2019 de tijd om nog eens naar het museum te gaan... Wow! Het is dat Amsterdam niet naast de deur ligt, anders ging ik vandaag nog ;-)

De Verbeelding 2016: Waar hang jij?

Belofte maakt schuld. De expositie, daar zou ik nog iets over vertellen.
Afgelopen vrijdag was een rare dag. Het was benauwd, soms warm en ik moest vanaf mijn werk haasten. Nadat ik me had aangemeld voor de expositie had ik namelijk een berichtje gekregen met het verzoek de te exposeren werken vrijdagmiddag tussen vier en zeven in de bieb te komen aanleveren. Voor mij was het flink sjezen om op tijd te zijn, want met de avondspits weet je het (zelfs in de metro) maar nooit.

De week ervoor had ik lijstjes gekocht, allemaal in dezelfde stijl en ik had samen met mijn broer de werkjes uitgezocht die ik ging laten zien. We hadden bedacht dat het een soort overzicht moest zijn van wat ik gemaakt had de laatste tijd. Uiteindelijk was het gelukt, al bleef ik natuurlijk weer twijfelen... ;-)

In tegenstelling tot de vorige keer ging het dit keer goed met het ophangen van de lijstjes. Niks scheef! Dat er bijna een lijstje stuiterde was ook al niet zo erg: leve de kunststof fotolijsten! Dit jaar ook geen buurmannen die zich ermee kwamen bemoeien, kortom: het ging allemaal wel heel goed. Wat niet verschilde van de vorige keer was dat de moed me in de schoenen zonk toen ik al die mooi gemaakte dingen zag. Ik had me dit keer voorgenomen daar niet aan toe te geven. Ik had toch al bewezen dat wat ik maak heus wel iets voorstelt, anders krijg je geen eervolle vermelding.

Dit jaar ben ik overigens niet naar de officiële opening geweest, die dezelfde vrijdagavond werd gedaan door de burgemeester. Na een dag werken, zag ik dat niet meer zo zitten. (Nee, zelfs niet als de burgemeester komt, hahaha!) Dus de eerste dag dat ik zelf ging kijken was zaterdag. Het was best druk in de bieb. Heel veel mensen die even kwamen gluren. Dat werd soms wat ongemakkelijk, want de tentoonstellingsschotten stonden behoorlijk dicht op elkaar. Het was een soort doolhof van kunstwerken geworden. Later hoorde ik, dat er dit jaar maar liefst 49 exposanten waren. Die 49 hadden allemaal twee of drie kunstwerkjes, dus je kunt wel nagaan dat het een volle bedoening was. Mooie dingen, veel dieren (Met name schapen, heb ik vijf keer gezien!) en landschapjes. Jammer genoeg heb ik dit jaar geen reacties op mijn werkjes gehoord.

Een stukje van het doolhof van schotten in de bieb

Zondag was de prijsuitreiking. Het was toen alweer heel erg druk in de bieb. Tot mijn grote verrassing kwam ik een oud medecursiste van CKNootdorp tegen! Marijke, zo heet ze, pakt de zaken tegenwoordig serieus aan: zo had zij visitekaartjes laten drukken met haar kunst erop en lag er een heus portfolio met haar werk. Ze vertelde me dat ze ook een keer geëxposeerd had in een leegstaand winkelpand in het dorp en dat ze zelfs al een keer een werk verkocht had. "Waar hang jij?" vroeg ze me. Ik moest daar erg om lachen.We waren het erover eens dat het raar klonk.  Nadat we elkaar hadden laten zien waar we 'hingen', was het wel zo'n beetje tijd voor de prijsuitreiking

Hier 'hang' ik!

Hoewel ik mijn winnaarsblouse aan had (grapje!) zat er dit keer geen vermelding voor mij in. Voor Marijke overigens ook niet. Toch was het een leuke dag en zeker nadat één van de organisatoren me nog eens persoonlijk kwam vertellen dat hij het leuk vond dat ik voor de tweede keer had meegedaan. Tenminste één iemand die mij onthouden had! Exposeren moet je leren, denk ik. :-)

Zo met een lijstje erom ziet het er toch heel anders uit!

Deze vond ik ook 'typisch voor mij'

Plooien, blije krabben en muizenmaïs

Zo op de valreep van januari naar februari vond ik het toch eindelijk wel eens tijd om weer iets te plaatsen hier. Ik ben wel veel aan het prutsen, maar er is nog geen sprake van een nieuw project voor dit jaar. Mijn tekenblok om in te inkten is al een tijdje vol en ik heb nog geen nieuwe kunnen kopen. De boekhandel, waar ik 'm vandaan had, verkocht ze ineens niet meer. Nu weet ik wel een alternatief, maar dat valt een beetje in de categorie 'niet om de hoek'. Ik mis de inkt wel.

Vandaar dat ik de laatste tijd ook zo veel met aquarel bezig ben. Degenen die hier regelmatig lezen, weten wel dat dit niet echt mijn tak van sport is, maar toch... ik zie vooruitgang in mijn maaksels. Tijdens de cursus zijn we bezig geweest met lijnvoering en het is niet eenvoudig om zoiets toe te passen met aquarelverf. Ik kan ook niet zeggen dat het me lukt, maar met wat kunst en vliegwerk (en inkt!) krijg je er soms toch best een aardig resultaat uit. Te beginnen met de jas, die ik twee weken geleden maakte. Toepasselijk met dit weer, want net zag ik weer een hagelbui voorbij komen. Ik heb 'm dan ook maar aan een hanger opgehangen :-)

Jas aan de haak (Aquarel en inkt)

De moeilijkheid bij de jas, zit 'm natuurlijk in de plooien en de schaduwen. De schaduwen kreeg ik nog wel voor elkaar, maar die plooien moet ik echt nog even oefenen. De tekening dreigde wat vlak te worden en daarom hem ik de buitenranden wat geaccentueerd met inkt. Ja, die truc werkt echt altijd!

Het is niet dat ik ze vlak na elkaar gemaakt heb, maar toch vond ik dat ik ze hier ook moest plaatsen. Met het kouder wordende weer kun je tenslotte best een paar handschoenen gebruiken.
 

Handschoenen (Aquarel en kleurpotlood)

Zo heb ik de afgelopen tijd verschillende tekeningetjes gemaakt. Het spannendste projectje was misschien wel de krab. Ik was daar zo met lagen verf over elkaar aan het smeren geweest dat het op een gegeven moment moeilijk was om er nog een krab uit te herkennen. Gelukkig is er in zo'n geval altijd weer de inkt, waarmee je kunt redden wat er te redden valt. De krab ontlokte mijn medecursisten trouwens de vraag hoe het toch kwam dat ik altijd 'blije dieren' maakte. Huh? Ja, ze leken altijd op een bepaalde manier te lachen, ook de krab. Ik heb -eerlijk waar- geen idee. Bij deze krab komt het volgens mij door de oogjes, die ik wat prominent aanwezig heb laten zijn.

(Blije) krab (Aquarel en inkt)

Ook erg leuk om te schilderen, waren de gerimpelde appel en de maïskolf die de docent had meegenomen. Bij de maïskolf kreeg ik tijdens het nabespreken het commentaar dat het blad leek op een muis. (Ja, soms zijn medecursisten echt meedogenloos, hahaha!) Ik moest er wel om lachen, maar eigenlijk zag ik het zelf niet echt. Totdat ik een keer 's morgens mijn schetsboekje opensloeg, toen zag ik het ook: een muis met de pootjes omhoog ;-) Uiteindelijk ben ik weer even met verf aan de gang geweest, om de maïs te 'ontmuizen'... maar nu ik het plaatje hier zo zie: nee dat is niet gelukt!

Gerimpelde appel en muizenmaïs (Aquarel)

Ik laat het gewoon staan ook. Het is misschien wel muizenmaïs, maar het is toevallig wel MIJN muizenmaïs! :-)

Modeltekenen: een andere blik op jezelf

Belofte maakt schuld: ik zou jullie vertellen over de les modeltekenen. Tijd dus om die belofte in te lossen. Zoals ik al schreef, verheugde ik me er erg op... en het was ook leuk!
Niet iedereen uit de groep wilde meedoen met modeltekenen. De één om dat ze al een cursus modeltekenen volgde bij een andere docent, de anderen omdat ze al bezig waren met een eigen project. Geeft niks, dat hoort ook bij het idee van een 'werkplaats tekenen en schilderen'; je vult het in op de manier die bij jou past.

Comfortabel?
In elk geval gingen we met een ploegje van vijf aan de slag.
De bedoeling was, dat we maar kort zouden schetsen en dat we na een minuut of tien elkaars werk gingen bespreken. Het ging vooral om het snel juist weergeven van een houding, dus niet om het laten lijken van een gezicht. Pfoe... Gelukkig, want dat lijkt me pas echt moeilijk! Iedereen moest een keer model zijn... en dat vond niet iedereen even leuk, geloof ik. Nu moet ik ook wel zeggen dat 'model zitten' echt niet makkelijk is. Je moet natuurlijk stil zitten en ik wist niet dat na tien minuten een houding al zo oncomfortabel kon gaan voelen. Okay, het was misschien ook niet zo slim van mij om me te laten portretteren als een soort 'denker van Rodin', maar die pijn in mijn nek viel me toch vies tegen ;-)


Schetsen vergt lef
Zoals ik al schreef, maakten we de schetsen in potlood. De docent daagde ons wel uit om het meteen te proberen met aquarelverf, maar die uitdaging durfden we geen van allen aan. Wat een stelletje bangepoeperds hè? We hebben plechtig beloofd dat we dat de volgende les wel gaan proberen en dus vrees ik nu al voor de resultaten!  Ik heb mijn schetsen thuis verder uitgewerkt met inkt en aquarelverf. De resultaten:

Modellen Lena en Brigitta (inkt en aquarel)

Yes! Ze lijkt!
Lena en Brigitta openden onze modelsessie. Lena was de eerste die ik tekende. Heel bewust was ze door de docent met haar gezicht van ons afgedraaid. De stoel vormde een extra moeilijkheidsgraad en dat zie je ook wel ;-) Brigitta zal bijna recht voor me, met haar arm op de tafel. Haar portret vind ik zelf wel geslaagd en volgens medecursiste Vera leek ze ook wel echt op Brigitta. Dat is een leuk compliment, nietwaar?

Model Dorine (inkt en aquarel)

Lastige pose, niet alleen voor het model
De volgende die we mochten tekenen, was Dorine. Wat een lastige pose om te tekenen was dit, zeg! Dorine heeft lange benen en door haar wijde vest lijkt deze tekening wat uit proportie. "Ik bied je bij voorbaat mijn excuses aan!"riepen we naar Dorine en: "In het echt ben je veel knapper hoor!" Ja, van vaak een verkeerd lijntje zetten, word je vanzelf een beetje melig.

Model Irina (inkt en aquarel)

Slanke beentjes
Het laatste model van de avond was mijn lieve tekenvriendinnetje Irina. Irina vond het zo lang stil zitten helemaal niks, daarom dacht ze lekker comfortabel te gaan zitten met haar voeten op een kruk. Ja mis, want dan krijg je dus ook last van je spieren. Maar goed, met haar mobiel als afleiding was het toch goed te doen. Irina was wel blij met haar portret, geloof ik. Ze zei: "dank je wel voor de slanke beentjes die je me hebt gegeven" :-) Weer zo'n typisch vrouwending, want Irina heeft echt geen dikke benen. Ik zei dan ook dat ze de onderzoeken eer aan deed: in de spiegel denken vrouwen er standaard een kilo of twee bij.
Waar ik misschien wel even mijn excuses voor moet aanbieden, is de gelaatskleur. Irina ziet er hier uit alsof ze een intensieve zonnebankkuur achter de rug heeft en die had ze echt niet! Ik kon huidskleur niet goed mengen met mijn verf, vandaar de misser.

Jammer genoeg had ik geen fototoestel meegenomen naar de cursus, want ik had het ook wel leuk gevonden om te laten zien hoe ik was geportretteerd door de andere cursisten. In elk geval werpt zo'n les een heel andere blik op jezelf!

schetsen met aquarelverf

De afgelopen tijd heb ik besteed aan het proberen van 'nieuwe dingen'. Ja, tussen aanhalingstekens, want echt nieuw was het natuurlijk niet.

Ik heb hier wel eens eerder geschreven dat ik het werken met aquarelverf lastig vind. Het is in mijn ogen wat weerbarstige verf, die maar lastig wil doen wat jij wilt. Gelukkig is er dan de cursus, die me weer verder helpt om er toch mee aan de slag te gaan. We begonnen met het schilderen van dieren, waarbij we moesten proberen om de verf de afgebakende kleurvlakken te laten maken die we wilden hebben. Dat vond ik heel moeilijk.

Daarna kwam er een oefening waarbij we moesten proberen te tekenen met aquarelverf. Normaal gesproken teken je eerst met potlood wat je wilt gaan maken, maar dat deden we nu dus niet. Nee, meteen schetsen met verf! Dat is best eng, want als je eenmaal de punt van je kwast op het papier gezet hebt, kun je niet meer terug. Moeilijk, maar wat vond ik het leuk om te doen! De afgelopen les zijn we bezig geweest met het maken van portretjes op die manier. Daar kwamen echt heel leuke resultaten uit. Hieronder mijn resultaten van afgelopen les.

'nonchalant met sigaret' (aquarelverf)

'boer met pet' (aquarelverf)

Okay, het zijn verre van perfecte schetsen, maar de manier van schilderen is echt grappig, ook om er zo mee bezig te zijn. De combinatie van dat zachte met hier en daar een fel accentje verraste me, ook al deed ik het echt zelf. Dat smaakt zeker naar meer!

We hebben afgesproken dat we de volgende les gaan modeltekenen, waarbij we elkaar als model nemen. Ik verheug me er nu al op... en ik ben zelf ook benieuwd wat voor spannende portretjes ik jullie hier een volgend keer kan laten zien ;-)

Wijsheid

De uil in olieverf is nog steeds niet af. Of tenminste, niet echt. Er 'moet' nog 'iets' met de achtergrond, alleen heb ik geen flauw idee wat. Geïnspireerd door de prachtige herfstbladeren overal, dacht ik dat hij mooi zou staan in een herfstbos. Nu ik dan een 'bedje' van herfstbladeren geschilderd heb, ben ik er ineens niet meer zo zeker van.

De uil geeft trouwens licht in het donker. Toen ik er van de week in het donker langs liep, schok ik van het wit! Zoiets had ik niet eerder meegemaakt en ik moest er (toen ik van de schrik bekomen was) ook wel erg om lachen. Achteraf denk ik dat het licht van de maan op het doek weerkaatste.

Om een lang verhaal kort te maken: de uil staat al een tijdje te wachten om afgemaakt te worden, omdat ik het gewoon even niet weet.
Heel toevallig las ik net ergens een zinsnede die toegeschreven werd aan Hugo de Groot: "In het niet weten van sommige dingen ligt een groot stuk wijsheid."
Ik moest direct aan mijn uil denken ;-)

Sneeuwuil in de herfst (Olieverf)

Niet weten

Zou het niet fijn zijn om te weten

al was het alleen om voorbereid te zijn

Essentiële dingen niet vergeten

leven langs een mooie perfecte lijn

maar hoe saai is het bemeten en het rechte

alles weten wat gebeurt

Nooit meer chaos, spanning en dat 'echte'

als je niet meer buiten de lijntjes kleurt 

(©Lilian '14)

Een eervolle vermelding...

De roos die ik kreeg bij de afsluiting
van de expositie

De leukste cadeautjes komen als je ze totaal niet verwacht. Ik schreef in mijn vorige blogpost hoe spannend ik het vond om voor het eerst deel te nemen aan een expositie. Spannend was het zeker. Wat was het dan ook een enorme verrassing, toen ik bij de afsluiting van de kunstmanifestatie De Verbeelding zag dat mijn werk een eervolle vermelding had gekregen van de vakjury!

De jury, bestaande uit Rik van Hazendonk, Marijke Wessel en Ben Hulst, noemde mijn werk verfrissend, met een aparte stijl... Verder zeiden ze iets (Ik was zo overdonderd dat ik niet alles helemaal precies onthouden heb, hoor.) over dat het zichtbaar met concentratie gemaakt was en dat het aparte elementen bevatte, waardoor je er naar bleef kijken. 
Wauwww... dat is een opsteker waar ik toch wel even stil van werd. 

Dat ik tevoren helemaal niet zo overtuigd was van wat ik inleverde, schreef ik al onder één van jullie reacties onder het vorige logje... en de expositie begon wat mij betreft ook al helemaal niet zo florissant. Een uitgebreid verslag vind je onder de 'lees verder' knop hieronder :-)

Ja inderdaad... ze hangen scheef!

Buiten tekenen met Irina!

Al een hele tijd stond het op mijn verlanglijstje om eens een keer buiten te gaan tekenen. Nu hoor ik jullie bijna denken: 'Hoezo op je verlanglijstje? Zo moeilijk kan het toch niet zijn om buiten te gaan tekenen?' Ja, eh... nou, zo zit dat toch niet helemaal. Tekenen in de openbare ruimte vergt moed! Buiten tekenen betekent immers dat je voor iedereen zichtbaar iets aan het maken bent. Je loopt dus de kans dat mensen komen kijken, of misschien zelfs commentaar gaan leveren. Inderdaad, dat hoeft  niet... maar de gedachte aan het feit dat dat zou kunnen gebeuren, maakte dat ik het toch wel erg eng vond. Maakte, verleden tijd, want... als je het alleen niet durft, dan doe je het toch gewoon samen!

Kom op, naar buiten...
Irina heb ik leren kennen op de cursus bij CKNootdorp en ze is inmiddels een goede vriendin van me geworden. Ze kan geweldig tekenen en daarnaast hebben we het altijd heel erg gezellig met z'n tweetjes. De afspraak stond al een tijdje: we zouden samen gaat tekenen in Delftse Hout, een natuurgebied hier vlakbij. Op naar Delftse Hout dus, waar we hadden afgesproken bij Het rieten dak. Na een drankje en het uitwisselen van de laatste nieuwtjes, gingen we op zoek naar een plek om lekker te tekenen. Dat plekje vonden we langs het water van (zo las ik later op het naambordje) de Tweemolentjeskade.

Speciaal voor ons was er een bankje naast een prachtige knotwilg :-) dat was weer goed geregeld! We installeerden ons en al snel zaten we, met de ruggen naar elkaar toe, te tekenen. Dat klinkt ongezellig, maar dat had te maken met het gekozen tekenonderwerp. In elk geval weerhield het ons er niet van om lekker verder te babbelen. Er passeerden fietsers, voetgangers, zelfs een boswachter.., maar behalve een meneer die in het voorbijgaan "mooi hoor!" riep, kregen we weinig commentaar. Dat viel weer mee.

Boerderij en knotwilg
Ik koos ervoor om een boerderijtje op papier te zetten. Dat stond zo mooi verscholen tussen al het groen. Daarbij vond ik het bruggetje erg leuk. Buiten tekenen is toch tekenen met een aparte dimensie, zo ontdekte ik. Het lijkt wel alsof je alles veel intenser ziet dan anders. Ik betrapte mezelf op de neiging om alle details die ik zag, ook vast te leggen. Dat schiet natuurlijk niet op, want dan krijg je een enorm gepriegel ;-) Ik heb de tekening dan ook alleen in potlood gemaakt en ik heb 'm later thuis verder uitgewerkt. Weer stond ik voor het dilemma: moet er nou wel of geen kleur in?

Uiteindelijk toch maar kleur toegevoegd...

Boerderij aan de Tweemolentjeskade

Irina was aan de slag gegaan met de mooie knotwilg, die naast ons bankje stond. Zij had minder last van de details dan ik. Ook zij heeft 'm thuis ingekleurd. Mooi geworden, hè? De fiets ernaast maakt het plaatje helemaal af, vind ik.

Wilg (met fiets!) van Irina

Een mooie herinnering aan een zeer geslaagde middag. Buiten tekenen is echt heerlijk om te doen, zeker bij een temperatuurtje van rond de 21 graden en een zeer aangenaam zonnetje. Irina zat op een gegeven moment lekker met blote voetjes in het gras en geloof het of niet, zelfs ik heb er een bruine tekenarm aan overgehouden!

Naar de hertjes
Na onze tekensessie hier vervolgden we onze weg richting de hertenkamp. Altijd leuk, hertjes! we waren allebei op slag verliefd op het schattige hertje hiernaast. Zo'n mooi beestje!
Jammer genoeg zaten de hertjes net niet waar we konden tekenen, het was er  te donker, dus dan maar een snelle 'kiek' maken met de telefoon. Zo kunnen we 'm tenminste later nog eens vastleggen. Bij het hertenkamp zelf was verder weinig actie, maar een tekening van de weide met de ganzen erin hebben we wel gemaakt. Die tekening moet ik nog uitwerken, dus wie weet verschijnt die nog hier.

In elk geval hebben we genoeg inspiratie opgedaan. Bramen en bramenstruiken bijvoorbeeld, zijn ook mooie onderwerpen om te tekenen!
Ik heb geleerd hoe een hazelnootstruik eruit ziet (dankjewel Irina!), ik heb geleerd dat lieveheersbeestjes fotograferen nog geen sinecure is....en:
ik weet nu dat buiten tekenen gewoon heel erg leuk is om te doen!