Sneeuw en schilderen op kleine doekjes

 En dan word je wakker en dan is ineens de hele wereld wit! Vroeger vond ik dat altijd iets magisch. Nu niet meer zo erg hoor, maar ik blijf het mooi vinden als er zo'n dekje ligt, waar dan nog niemand op gelopen heeft. De enigen die er van mij op mogen lopen, zijn vogels en poezen... Vanwege de mooie pootafdrukjes!

Tja, en wat doe je dan hè? De door mij zo gevreesde dagen zijn voorbij. De knallen buiten nemen gelukkig ook eindelijk af en dan sneeuwt het... en als je eigenlijk niet naar buiten toe hoeft, dan ga je ook lekker niet. Ik keek naar de buurman die keurig zijn stoepje en zijn auto aan het schoonvegen was. Ik keek naar de kinderen uit de buurt, die sneeuwballen aan het gooien waren. Ik keek naar ouders die hun kinderen met een sleetje aan het voortrekken waren en ik keek naar stevig ingepakte hondenbezitters, die er toch echt uit moesten voor een rondje. 

Voor de kerst was ik op zoek geweest naar wat kleine schilderdoekjes, omdat ik geen zin had in grote doeken. Ik had al zo lang niet geschilderd, dat zou wat te ambitieus zijn. Wat denk je? Geen klein doekje te vinden, allemaal uitverkocht! Nu kon ik naar de stad gaan, maar met al die Kerst stressmensen zag ik dat niet zitten. Terug naar huis dan maar en even zoeken tussen de spulletjes. Wie wat bewaart heeft wat, zo ook in dit geval, want ik vond twee kleine paneeltjes. Op de ene stond een mislukt landschapje, de ander had ik een groen achtergrondje gegeven. Mooi, die kun ik dus gebruiken voor wat ik al een tijdje van plan was. Bij de 'oude' tekengroep hadden we namelijk iets gedaan met uitsnedes. Ik heb het hier geloof ik niet laten zien, maar ik vond dat heel leuk: je neemt een object en je zoomt in op een deel daarvan, een soort macro-opname. Het leukste is het, om dat te doen met dingen uit het dagelijks leven.

Destijds leidde dat tot deze werkjes:

Nu dacht ik, die wil ik ook ooit weleens uitwerken op een doek. Ik koos de laatste twee om verder uit te werken; de stekker en het toetsenbord (ja, het moest ook niet te makkelijk zijn). Nou, dat heb ik geweten, ik ben er even mee zoet geweest. Ineens wist ik weer waarom ik liever met aquarel en met potlood werk: ik heb gewoon geen geduld! Ik zat maar verf door elkaar te smeren en te smutzen... en om het feest compleet te maken smeerde ik oom mezelf maar even onder. Nouja, dat laatste is overdreven, maar ik weet echt niet hoe die verf op mijn ellenboog kwam! Het viel me echt tegen. Ik moet duidelijk vaker schilderen, want ik ben het gewoon een beetje kwijt. Nu is een paneeltje van 20 x 20 ook niet het summum hoor, maar ik heb er toch wat uit weten te krijgen.

Poging 1, de stekker:

En poging 2, het toetsenbord:

Ben ik tevreden? Nee, dat niet, maar ik was lekker bezig en dan was dit toch een fijn begin van het nieuwe jaar. Morgen ga ik ook de sneeuw in.

Het houdt je van de straat

Vakantietijd! Tijd om weer even een blog te posten. Waar was ik gebleven? Bij de muizen, volgens mij... en ik ben nog steeds aan het vermuizen. Zo heb ik nu een Muisa Lisa:

Muisa Lisa (kleurpotlood)

Dat is een moeilijke om te verbouwen, hoor. Alle respect voor Leonardo. Het grappige was, toen ik 'm liet zien op de tekenles, dat iemand zei: ik herken 'm vooral aan de achtergrond. Hoezo, de achtergrond? vraag je je dan af... maar kennelijk is die het meest kenmerkend voor het schilderij en is de zuinig lachende dame maar een beetje bijzaak. Had ik me nooit zo gerealiseerd, maar ik snap het wel een beetje; het is ook de kleurstelling, denk ik.

Ik kreeg een uitdaging mee van onze tekengoeroe: 'Eigenlijk,' zei hij 'zou je de anatomische les moeten doen met muizen, maar dat er dan in plaats van een mens, een kat onder het mes gaat'. Daar moest ik heel erg om lachen 'weet je wel wat voor een moeilijk schilderij dat is om te tekenen?' zei ik. Maar goed, dan gaat zoiets toch een eigen leven leiden in mijn hoofd en de volgende dag had ik het desbetreffende schilderij dus opgezocht. Echt een lastig plaatje, maar ik begon eraan... en ik had er plezier in om van al die serieuze hoofden een muis te maken. Het moeilijkst was de kat, want hoe leg je die nou geloofwaardig op de snijtafel? Dat was even prutsen, maar uiteindelijk lukte het toch. Het resultaat zie je hieronder (met de foto van het schilderij ernaast):

De anatomische les van Dr. Nicolaes Muijsch (kleurpotlood)

Ik heb plannen met deze tekening, want onlangs heb ik alcoholmarkers gekregen. Hahaha, toen ik dat vertelde aan een collega keek ze heel geschokt. Ze dacht dat ik een verborgen probleem met alcohol had, of zo... "Dat zijn viltstiften op basis van alcohol" haastte ik me om te zeggen. 

Ja, ik kan ook niet helpen dat je die stiften zo noemt. 

Alcoholmarkers dus. Ik ben van plan om de tekeningen opnieuw te maken en ze dan in te kleuren met die markers, omdat de kleuren helderder zijn en omdat je dan (hoop ik) een  sprekender resultaat krijgt. Het lastige van die stiften is alleen, dat niet iedere soort papier even geschikt is om ze erop te gebruiken. Op de meeste papiersoorten gaan die stiften 'bloeden', wat betekent dat ofwel de kleuren gaan doorlopen, ofwel dat ze heel erg doordrukken zodat je tekening behalve op het papier, ook op de tafel staat waar je aan werkt. Niet de bedoeling dus. Ik heb intussen papier gevonden dat werkt, maar nu moet ik nog even uitvinden hoe ik het beste kan werken.

Tja het houdt je van de straat hè ;-)

Schrijven, bloggen en vermuizen

 Ineens had ik ontzettende behoefte om weer even te schrijven. Tekenen en schrijven raakten de afgelopen periode een beetje in de vergetelheid. Tenminste, tekenen niet echt, want ik ga nog steeds elke week trouw naar onze 'kleurclub', maar het vuur was er wel een beetje uit. 

Een tijdlang gaf ik Corona de schuld, omdat die ellendige pandemie wel heel veel omver heeft gegooid, maar intussen denk ik dat er gewoon veel veranderd is in mijn leven. Goede veranderingen, maar ze zijn best groot. Grote veranderingen vragen ook om aanpassen en tussen die aanpassingen kwam tekenen, maar vooral schrijven, niet zo goed uit. Wel postte ik regelmatig iets op Instagram, omdat dat vrij makkelijk is om te doen. Ik blijf het een beetje een vreemd medium vinden, dat Instagram. Die honger naar hartjes, vooral. (de likes, bedoel ik ;-)) Soms post ik iets wat ik zelf best goed vind en dan verschijnen er mondjesmaat hartjes en soms krijg ik er ineens veel op een post waarvan ik denk: 'mwah'... Dat schijnt van alles te maken te hebben met het algoritme, de computer die bepaalt wanneer er iets op je tijdlijn verschijnt. In die zin is blogger 'eerlijker', mensen kijken als ze zin hebben, of als ze je een soort van hebben leren 'kennen'. 

Waarom schrijf ik dit? Nouja, een tijdje geleden deed ik mee aan een zogenaamde 'open call' van het Mauritshuis. Het beroemde schilderij 'het meisje met de parel' ging voor een tijdje naar Amsterdam voor een grote tentoonstelling aldaar. Dat betekende voor het Mauritshuis een lege plek aan de muur in Den Haag, dus hadden ze bedacht: we vragen of mensen hun eigen versie van 'het meisje met de parel' aan ons willen opsturen. Het maakte niet uit hoe of wat en iedereen mocht meedoen. Ik vond het echt een superleuk idee en omdat ik toevallig al aan mijn eigen versie van dat meiske begonnen was, besloot ik om mee te doen. Natuurlijk was er een soort wedstrijdelement, want er konden er uiteindelijk maar een paar in het Mauritshuis vertoond gaan worden. Als je meedoet aan zoiets, hoop je natuurlijk dat... En nee, natuurlijk werd mijn werk niet uitgekozen. 

Op zich helemaal niet erg, maar ik vond het wel vervelend dat niemand mijn werk leek te hebben gezien. Je moest het posten via Instagram en dan het Mauritshuis 'taggen' en dan was er ook nog een account waarop alle ingezonden meisjes werden getoond. Dat heb ik allemaal gedaan, maar ik zag mijn werk niet eens terug! Het algoritme, denk ik. 

Niet dat het uitmaakt verder, ik ben nog steeds best tevreden over wat ik maakte. Jullie hebben de eerste versie van destijds al op mijn blog gezien, maar misschien wel leuk om de definitieve nog eens te showen:

Het meisje met de aap en de parel (pastelkrijt)

Ik had weer ontzettend veel plezier in het maken ervan en gek genoeg lijkt dat de inspiratie ook weer wat aan te wakkeren. Weet je nog dat ik schreef over 'muis'? Muis heeft heel wat versies gekregen en ik heb nog steeds het idee daar meer mee te doen, maar ik was nog zoekende naar een vorm. Vorige week had ik ineens een soort brainwave: ik was bezig met Napolemuis (muis en Napoleon) en daarna bedacht ik dat ik ook bekende kunstwerken kon gaan 'vermuizen'. Zo ontstond mijn laatste creatie in kleurpotlood: Vincent van Muis! Hij is gemaakt naar een zelfportret van Vincent van Gogh (wel eentje van toen hij zijn oor nog had) en ik vind hem zelf best heel leuk geworden. Ik wil hem nu verder gaan uitwerken, ook in pastelkrijt. Hier alvast de kleurpotloodversie:

Vincent van Muis (kleurpotlood)

 

Ik ben nu van plan ook iets te gaan doen met Salvamuis Dali, het melkmuisje van Vermuis, de Muisa Lisa en zo kan ik nog wel even doorgaan. 

Maar goed dat ik mijn blog niet heb opgeheven want het is zo leuk om dit weer op te schrijven. Ik zeg maar weer: tot blogs!

Fluffy gedachtenkronkels

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand... Ik ben op zoek naar de fluffigste papegaai van het land! Na lange tijd radiostilte, ben ik eindelijk weer eens enthousiast over een tekenproject waar ik mee bezig ben. Natuurlijk gaat het over beestjes, want kennelijk hoort dat bij mij. 

Het project is een experiment met fantasie. Een bestaand kunstwerk, een stilleven, omzetten naar een eigen vorm en daar je eigen objecten aan toevoegen. Mijn objecten zijn knuffelbeesten. Stel je eens voor: een heel serieus stilleven met saaie potjes en kannetjes, dat ineens wordt 'opgeleukt' door er een paar kleurige en fluffy knuffelbeesten tussen te parkeren! Dat maakt het allemaal wat minder serieus en dat kunnen we allemaal wel gebruiken. 

Hoe het helemaal gaat worden, is voor mij ook nog een raadsel. In je hoofd is het altijd anders... maar ik ben druk doende om studies te maken van de knuffelbeesten. Bij mij op de bank woont een pluchen papegaai en die was het eerste slachtoffer van de vreemde hersenkronkels. Een moeilijk slachtoffer ook nog, want hij is best realistisch gemaakt en dan moet hij toch het uiterlijk krijgen van een knuffelbeest. Dat wordt dus even experimenteren. Ik heb er nu twee, maar misschien ga ik nog wel iets proberen. Ik wilde ze even showen:

(Papegaaitje in aquarel) 

 

En deze:

(papegaaitje in contékrijt) 

 

Welke is nou het meest fluffy? Die in aquarel, of toch die in krijt? Misschien kan ik beter vragen welke het meest lijkt op een knuffelbeest... Ik vind het nog best lastig. misschien probeer ik er nog eentje, of ik ga eerst een ander beestje proberen. Dilemma's! Het gaat intussen een stukje beter met mij. Nog steeds niet op het oude level, maar er treedt een soort gewenning op, merk ik. Nu ik dit zo schrijf, realiseer ik me dat ik het heb over knuffels... Knuffels, snap je 'm? Zonder dat ik het duidelijk besef, zet mijn brein me op wat er nu zo mist. Het blijft gek, ik kan er niks aan doen 😎

Over kleuren en strepen

De afgelopen tijd was een beetje chaotisch: veel veranderingen, veel onrust en dat werkt nooit zo best bij mij. Ik merk dat ook direct aan mijn productiviteit. Gelukkig merk ik het ook als het iets beter gaat, wat dat betreft is de kunst een mooie graadmeter.

De afgelopen periode was ik op de cursus veel bezig met schilderen met gouache. Ik maakte nog een paar van die 'koud' en 'warm' portretjes. Nog steeds ben ik er nog niet helemaal uit hoe het nu werkt met kleurgebruik. Ja, regels hè... daar schijn ik nu eenmaal wat allergisch op te reageren. Toch probeer ik er wel iets mee te doen. Het was dan ook erg leuk dat ik via iemand van de cursus een heel mooi boek kreeg over kleurenleer. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik er nog niet veel in heb gelezen, maar de vele plaatjes met paletten vond ik wel interessant.

Hier mijn laatste 'warme' portret. Naar mijn idee klopt het hier wel... en geen idee waarom. Dat blijft nog even zoeken, denk ik.

Warm (gouache)

Ondertussen heb ik weer regelmatig mijn pennetjes binnen handbereik en teken ik weer met inkt, omdat dat zo lekker rustgevend is. Ik had nog een enorme stapel tekenpapier liggen, waarvan ik het formaat eigenlijk veel te groot vond. Speciaal voor Inktober had ik het papier in vieren verdeeld en dat was een heel fijn formaat om op te werken. Nu pak ik af en toe zo'n velletje om er iets op te krabbelen. Ik raakte geïnspireerd door Geri (klik!), die elk jaar zulke leuke kerstkaarten maakt. Elke keer neem ik me voor om dat ook te doen, maar ik ben denk ik niet zo van de kerstige plaatjes of zo, ik weet het ook niet. In elk geval: het wordt vaak wel leuk, maar niet typisch voor Kerst. Nu bedacht ik me laatst, dat de boodschap bij het plaatje misschien ook wel genoeg is. Of niet? Kortom, ik weet nog niet wat ik ga doen... anders koop ik wel weer een paar saaie kaarten, want zoveel verstuur ik er nu ook weer niet. Afgelopen maandag begon ik aan deze:

Baby eekhoorn -work in progress- (inkt)

Het is een mini-eekhoorn, omdat ik die zo schattig vind. Zoals je misschien wel ziet, bestaat ie uit heel veel kleine streepjes, dus ik ben daar nog wel even mee zoet. Hij gaat ook al de hele week met me mee: op het werk, in de metro, voor de tv en nu ook weer: naast mijn computer. Ik heb zelfs geprobeerd in de bus verder te strepen, maar dat hobbelde te erg. De richting van de streepjes kan echt het verschil maken en die techniek wil ik nog wat verbeteren. Misschien wordt dit 'm, de kerstkaart. Ach, ik heb nog even ;-)
Zo, jullie zijn weer op de hoogte... ik ga weer strepen. Tot blogs!

Warm en koud

Inktober zit er op! Ook dit jaar heb ik de uitdaging helemaal volbracht. Het ging beter dan vorig jaar qua tekeningen, maar mijn aanvankelijke doel (het vinden van meer inspiratie) is nog steeds een beetje ver weg. Ik doe wel dingen, maar ik maak ze niet af. Gelukkig is er de cursus, waar ik toch wel weer wat leuke dingen heb geproduceerd. We zijn nog steeds bezig met kleuren en de laatste paar weken zijn we vooral bezig met warme en koele kleuren. Zo maakte ik dit portretje:

Warm, met koud citaat (gouache)

Dit was de 'warme' versie, al straalt de tekst eronder niet echt warmte uit. Het is een quote van wijlen Simon Carmiggelt, de man die met zijn stukjes de werkelijkheid zo raak wist te vangen. Ook met dit zinnetje, vind ik. Soms zijn dingen niet eerlijk en dan kun e er eigenlijk weinig tegen doen, behalve dan toegeven aan je eventuele wraakgevoelens. In de meeste gevallen schiet je daar niets mee op, want wraak is maar een genoegen voor korte tijd. Als je de tijd zijn werk laat doen, lost het zich vaak vanzelf op. De koele versie van dit portretje vind ik zelf mooier:

"Coole" man (gouache)

Hier zie je ook duidelijker dat ik expres wat warme accenten aan het plaatje heb toegevoegd. Onder ander in zijn bril en zijn haar. Bij de vorige had ik dat ook gedaan. Tijdens het schilderen vroeg ik me af of sommige gezichten misschien meer tijd zijn recht komen in alleen koele, of alleen warme tinten. Daar wil ik komende tijd wat meer mee gaan proberen.

Kleuren als een beest

Na mijn vakantie leek het alsof alle inspiratie was opgedroogd. Gelukkig is het intussen weer een beetje terug. Ik doe weer mee aan Inktober dit jaar en dat helpt alvast een heleboel. Ook is de cursus weer gestart en dat is ook een mooie stok achter de deur.

Op de cursus zijn we nu bezig met kleurstudies. Dat gaat ongeveer zo: je kiest een drietal kleuren en met die kleuren ga je eerst een simpele studie maken van een plaatje, een landschapje, of wat je maar wilt. Omdat je maar drie kleuren hebt, wordt het een heel simpel iets. Als je dat af hebt, ga je wat van die drie kleuren mengen en daarna maak je een volgende uitvoering van datzelfde plaatje. Wit toevoegen is toegestaan, maar verder mag er eigenlijk niets. In eerste instantie vond ik het niks (Altijd even tegendraads!), maar naarmate we langer bezig waren, begon ik er lol in te krijgen.
Vergelijk deze maar eens:

Kleurstudie landschap (gouache)

Het linkse plaatje, onder de kleurtjes, was het uitgangspunt. Rechts is wat ik ervan maakte. De onderste paste niet meer op de pagina, maar natuurlijk wilde ik dat niet toegeven en propte ik het er alsnog op. Daar moest mijn docent enorm om lachen en ik ook.

Wie hier vaker leest, weet natuurlijk dat ik het meest in mijn element ben als ik 'beestjes' kan schilderen. Dus waar mijn medecursisten verder gingen met een volgend landschapje, vond ik het nodig om met een roofvogel verder te gaan. Dat kwam er zo uit te zien:

Zo kun je dus nog wel even doorgaan en dat doe ik dus ook. Inktober is alweer aan dag 5 bezig en ook daar heb ik wel lol in. Ik doe gewoon allemaal beestjes. wat op zich dan weer een extra uitdaging is. mocht je nieuwsgierig zijn, op Instagram kun je ze bekijken! Tot blogs maar weer!

IJs

Het is ijstijd! Eerlijk gezegd heb ik er nog niet veel op, dit jaar. O nee, dat is niet waar waterijsjes wel...maar er gaat toch niets boven zo'n lekker roomijsje van de ijssalon!

Ik maakte deze tekening gisteren, even snel-snel... het idee zat al een tijdje in mijn hoofd, maar het was (oh ironie!) te warm om 'm uit te werken. Het ijs lukte goed (best nog wel moeilijk om zo'n bolletje wittig ijs weer te geven), de pinguin ook, maar bij de achtergrond ging het mis. Die werd heel lelijk. Ik had me nooit zo gerealiseerd dat een achtergrond zo veel kon uitmaken, maar in dit geval was het duidelijk. Ik kan heel sjacherijnig worden als dingen naar mijn idee niet kloppen. Wat nu? Weggooien? O nee, dat zou ik niet meer doen... maar wat dan wel? Ineens zag ik de schaar liggen. Natuurlijk, dat was het! Gewoon die lelijke achtergrond eraf knippen!  Zo staat hij nu in mijn aquarelblok, geplakt op de achterkant van een andere tekening: probleem opgelost! (mocht je nieuwgierig zijn: de oude met die lelijke achtergrond staat op Instagram)

verknipt ijs (aquarel)

Het tekenen wil niet zo lukken, de laatste dagen. Het lijkt wel alsof de warme dagen alle puf hebben weggenomen. Heel  optimistisch had ik een nieuwe tekenuitdaging opgezocht met allerlei 'opdrachtjes' die gingen over de zomer. Ik heb er gewoon geen zin in.

Het helpt misschien ook niet dat ik met mijn hoofd al bij de naderende vakantie zit. Ja, ik heb me aan mijn voornemen gehouden: ik heb een vakantie geboekt!  Voor het eerst sinds jaren... , want -ik zal het maar bekennen- ik hou er eigenlijk niet zo van. Ik ben zo'n type dat haar eigen bed eigenlijk altijd het lekkerst vind slapen. Ook toiletteren op een andere pot dan degene die ik ken, is voor mij een lastige. Nu ik het zo opschrijf, moet ik er om lachen, maar geloof me: het is echt erg als je moet maar niet kan. Ik herinner me een vakantie van vroeger, we gingen geloof ik maar veertien dagen, maar dat waren de langste dagen van mijn leven. Ik was nog niet thuis en jawel hoor.... toen begreep ik waarom het woord 'ontlasting' was uitgevonden. Ja inderdaad, lekker praatje weer.

Toch maak ik me daar niet echt heel erg druk om op dit moment, want ik heb natuurlijk wel een superleuke vakantie uitgezocht. Als je dan toch gaat, moet het wel iets zijn wat je echt leuk vindt en waar je ook echt zin in hebt. Ik vind het spannend, maar ik heb er ook heel veel zin in!  Mijn hoofd maakt zich meer druk over zaken als: wat neem ik mee, hoe zit het met de reis, zou ik alles wel kunnen vinden... Nouja, de gewone vakantiedingen, die iedereen heeft, denk ik.

Volgend blogje hoop ik jullie helemaal bij te kunnen praten over mijn avontuur en ondertussen bedenk ik me maar dat die vakantie zoiets is als een lekker ijsje: iets dat je jezelf op zijn tijd moet gunnen, iets waar je van kunt genieten en waar je met een voldaan gevoel op terug kunt kijken.

Fruit en van alles

Soms is er te veel.
Ik tekende wel, maar had geen puf om hier iets te plaatsen. "Het is rustig op je blog" zei iemand me. Dat streelde mijn ego, want kennelijk valt het toch op, als ik er even niet ben ;-)

Waar te beginnen?  De laatste tijd ben ik in de ban van fruit. Ik hou van fruit hoor, maar meestal voel ik niet de behoefte om het te tekenen.

Een paar weken terug alweer haalde ik aardbeien bij de super, want die zagen er zo lekker uit. Een grote bak met van die grote aardbeien en als je er aan rook...hmmmm! Ze waren ook zo rood, viel me op. Nu denk je vast: 'ja, dat is toch een kenmerk van aardbeien?' Ja, dat klopt, maar het ene rood is toch het andere niet, als je begrijpt wat ik bedoel. Deze waren echt bijna signaalrood. 

Er verschenen ineens overal aardbeitjes op mijn aantekenblokken. Zomaar, tussen dingen om te onthouden:plop, een aardbeitje, plop, nog één...

Tja en als je dan toch aarbeitjes aan het tekenen bent, kunnen er best ook kersjes bij en besjes. Allemaal getekend met de pen, dus ze vingen niet de kleur die ze verdienden. Daarna toch maar even de tijd genomen om iets met kleurpotlood te doen en zo ontstond dit:

Fris en fruitig (kleurpotlood)

Ik moest weer even wennen aan het werken met potlood en dat zie je ook wel een beetje. Een paar weken ervoor had ik overigens ook al met potloden gespeeld, omdat er weer eens een collega was die afscheid nam. Het was een leuke collega, over wie iedereen wel iets liefs ging zeggen, dus na al die 'veren in haar achterste' kon er nog wel eentje bij, dus tekende ik dit:

Veren steken (kleurpotlood)

Op de plaats van het wit heb ik een boodschap voor haar geschreven. Ik geloof dat ze er wel blij mee was.

Eergisteren kwam mijn fruitige kant ineens weer boven. Ik zat aan de telefoon wat te krabbelen en er ontstond alweer een fruitpalet. Ik probeerde een banaan, maar die mislukte. Echt onuitstaanbaar vind ik dat, dus net zo lang frummelen tot het wel lukt. Ik trok mijn aquarelblok weer tevoorschijn en na een paar dubieuze bananen, stond ineens deze op het papier:

Bananenfeestje (aquarel)

Bananen en beestjes, het zal eens niet! Zoals je ziet, het heeft allemaal weinig samenhang, op dit moment. Ik kijk uit naar de vakantie, die is er alweer bijna en dan hoop ik weer met regelmaat mijn blog te vullen, beloofd!

De kleuren van Van Gogh

De schilder Vincent van Gogh heeft me altijd al geïnteresseerd. Die kleuren in zijn werk, het eigenlijk diep treurige verhaal van zijn leven... Op school schreef ik een werkstuk over hem, ik las de brieven aan zijn broer Theo, ik kocht ooit een stropdas voor mijn vader met een print van één van de schilderijen erop. Die kleuren, het zijn vooral die kleuren die ik prachtig vind. In het echt zijn ze nog mooier, heb ik me laten vertellen.

Tijdens de laatste les van de cursus schilderde ik een portretje af. Het was weer een portret met vlakken, maar dit keer wilde ik meer met de kleuren gaan doen. Resultaat was een heftig gekleurd mannenhoofd.

Kleurige man (gouache)

Van Gogh vond ik er niet in terug, dus moest ik het nog maar eens opnieuw proberen, dit keer thuis, met het hoofd en de kleuren van Van Gogh. Ik gebruikte mijn mooie nieuwe kleurpotloden om de kleuren te vangen.

Als ik een nieuwe doos met potloden voor me heb, vind ik het altijd moeilijk om die te gebruiken, gek is dat hè? Die mooie, nog scherpe, punten wil ik dan niet kwijt. Ik had het ook met mijn pastelkrijtjes, al die mooie gelijke staafjes kleur. Als ik ze zou breken, kon ik er beter mee werken, zei mijn docent destijds. Het heeft bij mij heel lang geduurd, maar toen liet ik er eentje vallen en je raadt het al: gebroken... Daarna maakte het me niet meer uit. Datzelfde heb ik dus met potloden: slijpen vind ik zonde en dat terwijl ze toch echt gemaakt zijn om te gebruiken!

Maar goed, ik maakte dit Van Gogh portretje dus met kleurpotlood. Er zit echt een hoop kleurwerk in, maar dan heb je ook wat. De kleuren zijn mooi en diep. Ik ben er blij mee!

Vincent (kleurpotlood)

Lekker oranje

Heerlijk eigenwijs om vandaag met zo'n blogtitel te komen ;-) Ik hoorde afgelopen week een aantal mensen zeggen dat ze er maar moeilijk aan konden wennen, Koningsdag op 27 april. Ik zeg trouwens stiekem ook nog steeds Koninginnedag.

Ik bracht mijn Koningsdag voornamelijk lummelend door. Ik heb nog even gekeken naar de viering in Amersfoort via de televisie. Dat had ik al jaren niet meer gedaan, omdat ik al die domme spelletjes op zo'n dag maar suf vind. Dit keer viel het mee, moet ik zeggen. Of misschien kwam dat omdat ik het al zo'n tijd niet meer had gezien. Ze lieten dit keer echt dingen van de stad en de provincie zien en dat was best grappig. Ik heb me zitten verbazen over al die oranje uitdossingen van de mensen langs de kant. Ik bedacht me dat die mensen waarschijnlijk al uren daar stonden, in de hoop een glimp op te vangen van de koninklijke hoogheden. Stel je nou voor, een hele tijd daar staan voor misschien een handje of -als je geluk hebt- een fotootje... Ja, je was erbij, maar meer ook niet ;-)

Meestal loop ik wel een rondje door het dorp op zo'n dag, maar dit jaar heb ik het oranje maar even aan me voorbij laten gaan. O nee, niet waar: ik tekende iets oranje-achtigs op een briefkaartje. Ik schreef het al eerder: ik vind het leuk om briefkaartjes te tekenen. Er is intussen al een hele serie beestjes. Twee weken terug heb ik een nieuw briefkaartblokje gekocht, of  nou ja, eigenlijk waren het er twee en nu kan ik dus weer even voort. Briefkaartjes tekenen gaat snel, omdat de ruimte op zo'n kaartje natuurlijk maar beperkt is.

De cursus zit er intussen ook al weer op en ik moet alles natuurlijk wel een beetje bijhouden. Dat lukt tot nog toe redelijk. Het schilderijtje dat ik vandaag hier plaats, maakte ik tijdens de cursus. Het was de uitkomst van alweer een oefening met gouache en een platte kwast. Best moeilijk om dan zo'n ronde vorm goed op papier te krijgen, kan ik je zeggen.

Kakifruit (gouache)

Thuis heb ik er nog het nodige aan zitten prutsen, omdat ik niet tevreden was over het vorkje. Je kunt je voorstellen dat zoiets ook maar moeilijk lukt met een platte kwast, dus heb ik daar maar even vals gespeeld.

Dit werkje was op meerdere fronten ver uit mijn comfortzone. Ik hou niet zo van stilleventjes, dat ten eerste. Ten tweede vind ik vruchten in zijn algemeenheid moeilijke dingen. Deze is super moeilijk, want  het is ook nog eens een onbekende vrucht. Je zou ze op papier makkelijk aan kunnen zien voor mandarijntjes, of sinaasappeltjes, maar dat zijn het niet. Tot voor kort kende ik ze alleen uit de supermarkt. Daar had ik het bordje erbij weer eens verkeerd gelezen, want ik noemde het dus kakkiefruit. (Sommige mensen komen gewoon nooit uit die levensfase... en ik ben er daar eentje van, vrees ik.) Zo heet het niet, het heet echt kakifruit en het komt uit Azië. Gelukkig heb ik collega's die goed op de hoogte zijn van het exotische fruitgebeuren, dus ik heb er zelfs al eens eentje gegeten. De buitenkant is als een tomaat, de binnenkant eigenlijk ook. Alleen de smaak is wel echt anders. Het is zoet, een beetje als pruim of mango. Best een bijzonder vruchtje dus... en hij is lekker oranje!
Dat vond ik wel passen bij een dag als vandaag, de dag waarop het eigenlijk Koninginnedag was ;-)

Oliebollen in jus

Ja, je las het goed: 'oliebollen in jus' en die bedacht ik dit keer niet zelf. Medecursiste Vera vond mijn laatste creatie daar op lijken, zei ze.

Ik deed net of ik heel erg beledigd was (oké, dat was ik misschien ook een beetje), maar eigenlijk moest ik er ook wel om lachen. Onze tekengoeroe had namelijk bedacht dat we gingen oefenen met schilderen met een platte kwast. Om het moeilijker te maken bedacht hij dat we dan vormen met een structuur moesten maken. Rotsen, in dit geval. Door dit te doen, zouden we leren dat je vormen niet alleen aan kon geven door licht en donker te gebruiken, maar ook door de manier waarop je het penseel gebruikt.

Oliebollen in jus of rotsen bij de zee? (gouache)

Ik vond het leuk om te doen. Sowieso vind ik gouache erg leuk om mee te werken, de laatste tijd. Iemand vroeg me laatst, waarom ik zoveel verschillende materialen door elkaar gebruik en waarom ik niet alleen met bijvoorbeeld alleen aquarelverf, of alleen inkt werk. Ik heb daar geen echt antwoord op. Ik vind dat je alles moet proberen en daarnaast hou ik ook wel van een beetje afwisseling. Oliebollen in jus, bijvoorbeeld... Hahaha!

Abstract?

Terwijl ik dit schrijf, is de kamer gevuld met zonnestraaltjes die dwarrelend stof verplaatsen. Ik moet er even aan wennen,  aan die zon. Het voelt wel vrolijk en licht, maar het is er nog niet helemaal, heb ik het idee. Misschien ligt dat ook wel een beetje aan mij. De afgelopen tijd was weer eens wat warrig. Ik kon me maar moeilijk concentreren op dingen. Hopelijk wordt dat nu wat beter.

Laat ik dus ook maar beginnen met leuk nieuws te melden: ik heb mijn certificaat gehaald! Het was echt lastig om ineens (na zoveel jaar) weer een examen te moeten doen. Ik stikte van de zenuwen en dan trof ik ook nog eens een examinator die het examineren tot een wel heel serieuze business had verheven. Stel je even voor: een streng kijkende mevrouw met een rond brilletje, die bij elk antwoord dat ik gaf de wenkbrauwen minstens anderhalve centimeter omhoog liet schieten. Nou, er zijn mensen die al om minder onzeker worden, kan ik je vertellen. Gelukkig was ik goed voorbereid en heb ik me er doorheen gebluft.

Op de cursus  geen examens, maar daar deden we weer eens wat anders dan anders. Daar werd ik op zich ook wel vrolijk van. We kregen de opdracht om een bestaand plaatje te bewerken door aan de gang te gaan met kleurvlakken. De voorbeelden die we te zien kregen varieerden van Picasso tot Mondriaan, dus dat was wel even slikken.

Sinds ik een grote tentoonstelling heb bezocht van Mondriaan, snap ik wat beter wat deze meneer nu aan het doen was. Wij kennen hem alleen maar van de grote vlakken in rood, geel en blauw, maar hij heeft zoveel meer gedaan. De man kon prachtig tekenen en op een dag bedacht hij dat hij niet meer alles wilde kopiëren, maar dat hij het terug wilde brengen naar de essentie. Bomen werden lijnen (wat het uiteindelijk natuurlijk ook zijn, als je ze op papier zet), huizen werden blokjes en... bestaan niet alle kleuren uit die drie primaire kleuren? Een beetje kort door de bocht uitgelegd misschien, maar zo zit het ongeveer in elkaar. Terug naar de opdracht op de cursus: we moesten de boel dus wat gaan abstraheren, of er dingen bij verzinnen om het wat spannender te maken.

Ik kan je vertellen dat het best wel een stap is, om ineens abstract te gaan werken. Je moet het tenslotte maar verzinnen. Daar zit 'm namelijk de kneep: verzinnen. Veel mensen (ik ook) schilderen en tekenen wat ze kennen, maar wat nou als je dat loslaat?  Toch ging het uiteindelijk nog best snel. Ik ben, al zeg ik het zelf, best wel goed in dingen verzinnen en dus verzon ik een herhaling bij mijn stilleventje. De witte tussenlijnen ontstonden vanzelf, tijdens het schilderen en ik vond het leuk om veel verschillende kleuren te gebruiken. Uiteindelijk is het dit geworden:

Abstract, maar toch ook niet (gouache)

Ik moet er een beetje aan wennen, maar toch vind ik hem wel leuk. Wat vinden jullie?

Diagonal Madonna

Goed nieuws!  Gisternacht (0:06uur) kreeg ik bericht terug van Instagram op mijn rapportage van schending van auteursrecht. Volgens mensen die er verstand van hebben, is dat best snel en dat vond ik zelf eigenlijk ook.  Ik heb gelijk gekregen: mijn profielfoto is echt de mijne!  Instagram heeft de gekopieerde verwijderd.  Wel staat mijn introductietekstje nog bij dat fake account, maar ach...  Ik ben blij dat mijn plaatje weer exclusief van mij is.

Het gezeur met het profiel heeft er bij mij wel voor gezorgd dat ik een tikje wantrouwend  sta tegenover het medium Instagram, ondanks dat dit nu is opgelost. Ik heb er nadien nog een plaatje geplaatst, maar dat was wel met de nodige aarzeling. Wat ik er had willen plaatsen,  plaatste ik juist niet😊  Het ging om dit werkje:

Schuine dame (gouache)

Dit was het resultaat na heel veel smeerwerk.  Het was ook mijn eerste werkje met gouache  in kleur.  Wel leuk om te laten zien,  is -denk ik- hoe ik begon... En hoe het dus totaal iets anders kon worden.  Vergelijk het maar eens met deze:

De eerste versie (gouache)

Wat een verschil... En geloof me: het is hetzelfde stuk papier!  Nu snap je vast ook mijn opmerking over smeerwerk!   Er zitten echt veel lagen verf op dit gezicht.  In dit geval vind ik het ook wel jammer van de eerste opzet,  want met name de invulling van het voorhoofd vind ik daar veel mooier en expressiever. Maargoed,  die eerste opzet bestaat dus niet meer, daar zit de bovenste schildering nu overheen.  Daarom zette ik de onderste wel op Instagram, de bovenste niet.  Wat een faker al niet bij je teweeg kan brengen...

Over fake gesproken...  Ik hoorde vandaag erg grappig nieuws op de radio.  Een decorstuk uit één van mijn favoriete tv-series 'Allo-'allo is geveild voor een best wel hoog bedrag. 17.000 Euro voor 'The fallen Madonna with the big boobies'!

Eerst hoorde ik het bericht maar half en snapte ik het niet helemaal,  want was 'The fallen Madonna' dan een bestaand schilderij?  En 17.000 Euro is toch ook weer niet zoveel?  Nee,  zo zat het dus ook niet.  Het schilderij bestond alleen in de verhaallijn in de serie en als een soort decoratie was er een schildering gemaakt die in de serie gebruikt kon worden.  Niks beroemd schilderij dus,  maar omdat de serie zo populair was,  is zelfs een decorstuk veel waard geworden!  Ik vond het komisch! Misschien moet ik ook maar eens overwegen decorstukken te gaan maken...  Het begin is er: 'The diagonal Madonna' (without boobies) Nu nog even een leuke serie vinden die 'm wil promoten 🤡

Inktober dag 9 en 10

Nee, ik had het nog niet opgegeven, al vond ik het wel heel erg moeilijk om een goede tekening te maken.

Zoals ik al schreef, stond er afgelopen maandag een lange reis op de planning. Ik moest naar Den Bosch en dat is voor mij een dikke twee uur reizen. Bus, trein, nog een trein en weer een bus. De reis was op zich niet onprettig, alleen de terugreis viel me zwaar tegen. Dat heb ik altijd: dan wil je snel naar huis, maar dan lijkt het maar niet op te schieten. Een rare aansluiting en dan aankomen op een station wat je in gedachten niet zo had gepland... Ik was pas om elf uur 's avonds thuis en de volgende dag moest ik alweer vol aan de bak.

Na die dag kwam de dag van de tekencursus, alweer laat... en nu zit ik met een wattig hoofd dit te typen. Tekenen onder tijdsdruk werkt niet zo goed voor mij en al helemaal niet als je een onderwerp meekrijgt waar je niet direct een gedachte bij hebt. Dag negen had als onderwerp 'precious' (kostbaar) en dag tien 'flowing' (vloeiend, vloeibaar). Vooral met die van dag negen had ik problemen. Op één of andere manier kon ik alleen maar aan edelstenen denken, dus ik tekende dit:

Diamantroof (inkt en kleurpotlood)

Ik was er niet blij mee. Teveel kleurpotlood, te weinig inkt en daarbij vond ik de voorstelling ook niet geweldig. Maarja, moe... en eigenlijk geen tijd. Houd het simpel, dacht ik bij mezelf. Dus ik begon met het tekenen van een juwelenkistje. Ik kreeg het niet af, daarom nam ik mijn boekje mee naar mijn werk. In de pauze even prutsen, dacht ik. Wat denk je? Ging mijn leidinggevende ineens sociaal doen en vragen wat 'voor moois' ik aan het maken was. Ik hanteerde de doofmodus (net doen alsof je niks hoort) en ik stopte mijn boekje snel weg (Ja best erg, maar ze hoeven op het werk niet alles te weten!)Ik ben later in de middag alsnog even verder gegaan.

Deze plaatste ik ook op Instagram bij de uitdaging van dag negen:

Precious (inkt en marker)

Ik ken trouwens iemand die Precious van haar voornaam heet... Daarom misschien die oogjes: ze zit in dat doosje! :-)

Zelf vind ik het geen geweldige tekening, maar de kudde op Instagram vond 'm wel mooi, geloof ik. Ik had het met mijn tekengoeroe over Instagram en over dat hij het zo leuk vond dat ik daar ook postte en toen kwam hij met dat 'kudde'. Je plaatst iets, de kudde komt langs en drukt op het hartje en weg zijn ze weer ;-) Ik vond dat grappig, want het is inderdaad wel een beetje zo.

Vandaag moest ik dus iets met 'flowing'... en alweer had ik niet direct een idee. Go with the flow, dacht ik steeds. Ik besloot maar gewoon aan de slag te gaan en ik tekende een muisje in een rolschaats. (soms weet ik ook echt niet waarom ik dingen doe) Het idee was dat hij zich voort liet blazen door de wind.

Flowing (inkt en kleurpotlood)

Go with the flow... Ik merk dat dat ook wel een beetje is wat Inktober me oplevert: ik teken, wat er ook tussendoor komt. Het Inktoberboekje wordt een mooi overzicht en ik heb nu al een paar dingen geleerd: als je wilt vertalen wat er in je hoofd zit, moet je het simpel houden en: dikke lijnen werken beter!

Just flow!

Fingerspitzengefühl

Je kunt ook TE enthousiast aan het tekenen slaan... Het topje van mijn wijsvinger slaapt en dat doet hij nu al drie dagen. Dat is niet erg, maar het voelt wel raar. Dan realiseer je je eigenlijk pas hoe vaak je iets doet met een wijsvinger: typen, een knopje indrukken, swypen. Ik kan de vinger gewoon gebruiken hoor, maar het voelt gewoon vreemd, een beetje doof.

Hoe het komt?  Het komt door mijn kleurpotloden en door het project dat ik ineens af wilde maken. Kijk zelf... en je snapt het:

Kleurig (kleurpotlood)

Ik wilde zoiets al een tijdje maken. Iets met veel kleur, niet abstract, maar misschien wel iets met kubistische elementen. Hoe ik dat aanpakte? Ik begon gewoon en de vormen vertelden me welke volgende vorm en kleur er aan de beurt was. Ik vind 'm leuk en ik bedacht me dat ik daar nog wel meer uit kon halen. Hoe en wat weet ik nog niet, maar dat komt wel. Eerst moet m'n vinger weer  bijkomen... een beetje meer Fingerspitzengefühl ;-)

Scherp blijven

De avonden zijn lang, als het zonnig weer is. Ik mag graag 's avonds nog even buiten afkoelen en met dit weer doe ik dat bij mijn moeder in de tuin. De tuin moet eigenlijk dringend gesnoeid, maar daar hebben we de puf niet voor.

Aan de kant liggen veel bamboebladeren. Die zijn van de buurman, die houdt van bamboe. De bladeren laten massaal los en liggen dan geel te verkleuren. Als een een bries waait, ritselt het. Tussen het geritsel door komt er soms een merel tevoorschijn, die op zoek is naar insecten. Soms ook zie ik een paar spitsmuisjes voorbij schieten.  Ze spelen en piepen dan naar elkaar.

Gisteren en eergisteren klonk het geritsel harder. Geen geritsel meer, ik zou het eerder geschuier noemen. Dat vind ik een mooi woord trouwens, 'schuieren', volgens mij gebruikt niemand het nog ;-) Het ging echt hard. Volgens mij zat er een egel, of misschien zelfs wel een egelfamilie. We hadden al eerder egels in de tuin gehad, maar met een fikse verbouwing in de buurt waren die plotseling weer verdwenen. Nu speur ik elke avond of ik de egel zie. Tot nu toe was het zonder succes, maar de aanhouder wint, hè.

Misschien was het wel daarom, dat ik juist deze tekening wilde maken. Vaak zijn er combinaties van dingen in mijn hoofd. Zo had ik me al een tijdje bedacht dat ik nieuwe kleurpotloden wilde. Mijn kleurpotloden sleep ik namelijk overal mee naartoe en daardoor zijn veel van de stiftjes inwendig gebroken. Dat is echt irritant, want soms wil ik een scherpe punt en als ik dan ga slijpen blijft de punt breken.

Scherp blijven, dat geldt voor de punten van mijn potloden, maar voor mij ook, anders ga ik die egel natuurlijk nooit zien!

Scherp blijven (inkt en aquarel)

Zomerse schelpjes

De hoge temperaturen van de laatste tijd maken tekenen niet echt makkelijk. Nog een goede twee weken, dan heb ik ook vakantie... en hopelijk past het weer dan beter bij mijn tekenvingers.

Afgelopen week gingen er een paar collega´s weg op mijn werk. Dan vragen ze altijd of we iets willen maken of schrijven in een herinneringsboek. Soms weet ik direct wat ik wil maken, soms ook echt niet. Verleden keer wist ik het niet, omdat ik degene die wegging niet heel goed kende. De dame in kwestie ging met pensioen.

Ik zat daar zo maar eens over te mijmeren, over dat pensioen. Wat zou ik doen, mocht het ooit zo ver komen? Niks meer moeten en hoeven en ook niemand die je daar op aankijkt, want hé: je bent met pensioen!

Het leukst van alle dingen die je kunt gaan doen, is misschien nog wel dat het op een doordeweekse dag kan. Lekker rustig, geen drommen mensen... en ineens had ik het: "mooie schelpjes zoeken op het strand, op een gewone doordeweekse dag!" Ik schreef het op, met nog een kleine persoonlijke noot. Vervolgens tekende ik er wat schelpjes bij en mijn bijdrage voor het herinneringsboek was klaar.

Het was leuk om schelpjes te tekenen en 's avonds baalde ik eigenlijk een beetje dat ik ze niet gefotografeerd had. Tja... er zat niks anders op: dan moest ik maar nieuwe tekenen. Wat een straf ;-)
Ik zocht een paar mooie uit en ik legde ze in het vogelzand, gewoon omdat dat er lekker zomers uitziet. Ik vind ze nog steeds leuk, de schelpen.

Schelpjes (kleurpotlood)

Enne... strakjes kan ik het ook: "mooie schelpjes zoeken op het strand, op een gewone doordeweekse dag!" Alleen zo jammer dat de rest van Nederland dan ook vakantie heeft :-D

Vrolijk

De bekende warrige tijden breken weer aan. Elke keer zo rond maart, april ben ik uit mijn doen. Dan ga ik over van alles piekeren en ben ik bij vlagen down en humeurig. Als ik dan even nadenk, dan weet ik weer waar het vandaan komt. Gek genoeg heeft het niet zoveel weerslag op mijn productie. Ik vind dat ik nog steeds erg goed bezig ben. Elke week maak ik wel iets, al is niet alles de moeite waard om hier te laten zien.

Ik ben nog steeds bezig met Project H. Dat mag ik zeggen want ik ga er ook voor naar die ene bouwmarkt, hahaha! De grond onder de voeten van de hagedis moet ik nog af maken. Ik heb nu steentjes geschilderd en de bloemen op het laatste doek hebben een bedje van gras gekregen. Dat moet ik nog even bijwerken en daarna nog eens de achtergrond nalopen, want daar zie je nu heel erg de aanzetten van mijn kwast. Het wordt een mooi kleurrijk werk en zodra het af is, laat ik het hier zien.

Het lijkt wel alsof ik mijn grijze gedachten aan het bezweren ben met kleur. Zo bedacht ik twee weken terug dat ik iets pointillistisch wilde maken, dus iets dat opgebouwd is door puntjes. Maar dan wel gekleurde puntjes. Dat werd deze:

Confettilicht (Aquarel en inkt)

Het idee was aanvankelijk dat uit het lampje een explosie van kleuren moest komen, maar dat lukte dus niet. Het werd een soort vrolijke confetti. Ook leuk. Vervolgens vond ik dat ik had zitten klungelen met de uitwerking en besloot ik dat ik dan maar een dier moest gaan maken. Dat werd maar meteen de koning der dieren.

Koning der kleuren (Aquarel en inkt)

Kleurrijk en geen stipjes dit keer, maar streepjes. Het ziet er vrolijk uit, maar ik voel me nog steeds niet vrolijk. Zelfs in mijn tekeningen loop ik de boel te bedotten.

Ik hoor en zie het overal: de lente wordt door iedereen heel erg gewenst... Geen kou, geen oostenwind die je de tranen over de wangen doet lopen. Maarja, voorlopig moeten we het er maar even mee doen...

Een andere blik

Een tijdje geleden kreeg ik de gelegenheid om via mijn werk een bezoekje te brengen aan het Rijksmuseum in Amsterdam. Het is eigenlijk best erg, maar ik was daar nog nooit geweest. Mensenkinderen, wat was dat mooi!

We deden een rondleiding en de rondleidster vroeg als eerste wat we graag wilden zien.  Er hangt namelijk zoveel in dat museum, dat alles zien niet lukt in een rondleiding van een uurtje. Mijn gezelschap bleek vooral geïnteresseerd in De Nachtwacht. We begonnen dus bij De Nachtwacht en mijn eerste reactie (in stilte, want zoiets zeg je natuurlijk niet hardop) was: wat valt dat tegen! Ik vond het een mooi, maar vooral een donker schilderij en eerlijk gezegd had ik op weg naar dit schilderij-der-schilderijen al heel veel mooiers zien hangen. Kennelijk had ik dus ook al een plaatje in mijn hoofd gemaakt en dat plaatje strookte niet met de werkelijkheid. Ik was benieuwd of dat voor al die beroemde schilderijen gold.

Gelukkig bleek dat niet het geval. Het Melkmeisje van Vermeer was kleiner dan ik verwachtte, maar wel prachtig. Net zoals het beroemde straatje van diezelfde schilder.Verder was ik vooral onder de indruk van de schilderijen van Melchior d'Hondecouter, die dieren zo precies kon weergeven dat het bijna eng werd. Er was zo veel te zien. Niet alleen de schilderijen, maar ook meubilair, wapens, poppenhuizen en zelfs een nagebouwd V.O.C. schip. Een rondleiding van een uurtje is eigenlijk ook veel te kort om alles te zien... en zeker als je met een paar cultuurbarbaren op stap bent ;-)

Na afloop van de rondleiding mochten we uiteraard nog even zelf rondkijken. Ik had het idee dat ik nog maar net begonnen was, toen de eerste al verzuchtte dat hij 'het nu wel gezien' had. Ook apart: één figuur in het gezelschap liep met zijn mobiel in de hand alles te filmen. Stel je het volgende tafereel voor: je loopt een ruimte binnen vol prachtige schilderijen, vervolgens posteert iemand zich met mobiel in de hand in een bevallige pose voor het midden van een schilderij, doet even een glimlachje... en weer door. "Ben je nou gewoon overal jezelf aan het filmen?" vroeg ik, lichtelijk geïrriteerd. "Ja, ik film alles en dan ga ik het vanavond allemaal terugkijken" (...)

 'Tuurlijk! Na een half uurtje begonnen er steeds meer mensen in het gezelschap over eten. Hoewel ik nog steeds niet het idee had ook nog maar de helft te hebben gezien, besloten we maar af te taaien. Het nadeel was namelijk, dat we de jassen collectief af hadden gegeven bij de garderobe en dat die in één afgesloten wagen werden bewaard. Weggaan moest dus ook collectief gebeuren en dat vond ik  heel jammer. Het Rijksmuseum is echt de schatkamer van Nederland, weet ik nu... en wat zou ik graag nog een keertje terug willen.

Een gedachte die me overviel in het museum, tijdens het bekijken van wat stillevens, was dat bij dit alles mijn werkjes toch maar gepruts in de marge bleven. Ik was net twee weken aan het klooien geweest met het tekenen van twee conservenblikjes. "Neehee, die mensen deden niks anders, als jij je de hele dag bezig zou houden met schilderen, kon jij misschien ook wel zo schilderen!" zei iemand me. Tja, dat is weer eens een andere blik!

Eigenlijk bevalt die blik me ook wel, dus ik plaats met trots mijn blikjes ;-)

De andere blik(ken) -Inkt/aquarel

Thuisgekomen bekeek ik nog eens de plattegrond met plaatjes die ik uit het museum had meegenomen. Die wilde ik samen met de toegangskaart bewaren als aandenken. Ik bekeek de toegangskaart nog eens goed... verrek, ze waren vergeten de controlestrook eraf te scheuren!
Als het klopt wat hier staat, heb ik nog tot 15 februari 2019 de tijd om nog eens naar het museum te gaan... Wow! Het is dat Amsterdam niet naast de deur ligt, anders ging ik vandaag nog ;-)