En dan word je wakker en dan is ineens de hele wereld wit! Vroeger vond ik dat altijd iets magisch. Nu niet meer zo erg hoor, maar ik blijf het mooi vinden als er zo'n dekje ligt, waar dan nog niemand op gelopen heeft. De enigen die er van mij op mogen lopen, zijn vogels en poezen... Vanwege de mooie pootafdrukjes!
Tja, en wat doe je dan hè? De door mij zo gevreesde dagen zijn voorbij. De knallen buiten nemen gelukkig ook eindelijk af en dan sneeuwt het... en als je eigenlijk niet naar buiten toe hoeft, dan ga je ook lekker niet. Ik keek naar de buurman die keurig zijn stoepje en zijn auto aan het schoonvegen was. Ik keek naar de kinderen uit de buurt, die sneeuwballen aan het gooien waren. Ik keek naar ouders die hun kinderen met een sleetje aan het voortrekken waren en ik keek naar stevig ingepakte hondenbezitters, die er toch echt uit moesten voor een rondje.
Voor de kerst was ik op zoek geweest naar wat kleine schilderdoekjes, omdat ik geen zin had in grote doeken. Ik had al zo lang niet geschilderd, dat zou wat te ambitieus zijn. Wat denk je? Geen klein doekje te vinden, allemaal uitverkocht! Nu kon ik naar de stad gaan, maar met al die Kerst stressmensen zag ik dat niet zitten. Terug naar huis dan maar en even zoeken tussen de spulletjes. Wie wat bewaart heeft wat, zo ook in dit geval, want ik vond twee kleine paneeltjes. Op de ene stond een mislukt landschapje, de ander had ik een groen achtergrondje gegeven. Mooi, die kun ik dus gebruiken voor wat ik al een tijdje van plan was. Bij de 'oude' tekengroep hadden we namelijk iets gedaan met uitsnedes. Ik heb het hier geloof ik niet laten zien, maar ik vond dat heel leuk: je neemt een object en je zoomt in op een deel daarvan, een soort macro-opname. Het leukste is het, om dat te doen met dingen uit het dagelijks leven.
Destijds leidde dat tot deze werkjes:
Nu dacht ik, die wil ik ook ooit weleens uitwerken op een doek. Ik koos de laatste twee om verder uit te werken; de stekker en het toetsenbord (ja, het moest ook niet te makkelijk zijn). Nou, dat heb ik geweten, ik ben er even mee zoet geweest. Ineens wist ik weer waarom ik liever met aquarel en met potlood werk: ik heb gewoon geen geduld! Ik zat maar verf door elkaar te smeren en te smutzen... en om het feest compleet te maken smeerde ik oom mezelf maar even onder. Nouja, dat laatste is overdreven, maar ik weet echt niet hoe die verf op mijn ellenboog kwam! Het viel me echt tegen. Ik moet duidelijk vaker schilderen, want ik ben het gewoon een beetje kwijt. Nu is een paneeltje van 20 x 20 ook niet het summum hoor, maar ik heb er toch wat uit weten te krijgen.
Ben ik tevreden? Nee, dat niet, maar ik was lekker bezig en dan was dit toch een fijn begin van het nieuwe jaar. Morgen ga ik ook de sneeuw in.
Goed geslaagd toch?
BeantwoordenVerwijderenIn de opleiding die ik ooit deed noemde ze het blow ups.
We moesten dan eerst een hele afbeelding schilderen.
Dan een kwart daarvan uitvergroten.
En dan daarvan weer een kwart.
Was leuk om te doen.