Sneeuw en schilderen op kleine doekjes

 En dan word je wakker en dan is ineens de hele wereld wit! Vroeger vond ik dat altijd iets magisch. Nu niet meer zo erg hoor, maar ik blijf het mooi vinden als er zo'n dekje ligt, waar dan nog niemand op gelopen heeft. De enigen die er van mij op mogen lopen, zijn vogels en poezen... Vanwege de mooie pootafdrukjes!

Tja, en wat doe je dan hè? De door mij zo gevreesde dagen zijn voorbij. De knallen buiten nemen gelukkig ook eindelijk af en dan sneeuwt het... en als je eigenlijk niet naar buiten toe hoeft, dan ga je ook lekker niet. Ik keek naar de buurman die keurig zijn stoepje en zijn auto aan het schoonvegen was. Ik keek naar de kinderen uit de buurt, die sneeuwballen aan het gooien waren. Ik keek naar ouders die hun kinderen met een sleetje aan het voortrekken waren en ik keek naar stevig ingepakte hondenbezitters, die er toch echt uit moesten voor een rondje. 

Voor de kerst was ik op zoek geweest naar wat kleine schilderdoekjes, omdat ik geen zin had in grote doeken. Ik had al zo lang niet geschilderd, dat zou wat te ambitieus zijn. Wat denk je? Geen klein doekje te vinden, allemaal uitverkocht! Nu kon ik naar de stad gaan, maar met al die Kerst stressmensen zag ik dat niet zitten. Terug naar huis dan maar en even zoeken tussen de spulletjes. Wie wat bewaart heeft wat, zo ook in dit geval, want ik vond twee kleine paneeltjes. Op de ene stond een mislukt landschapje, de ander had ik een groen achtergrondje gegeven. Mooi, die kun ik dus gebruiken voor wat ik al een tijdje van plan was. Bij de 'oude' tekengroep hadden we namelijk iets gedaan met uitsnedes. Ik heb het hier geloof ik niet laten zien, maar ik vond dat heel leuk: je neemt een object en je zoomt in op een deel daarvan, een soort macro-opname. Het leukste is het, om dat te doen met dingen uit het dagelijks leven.

Destijds leidde dat tot deze werkjes:

Nu dacht ik, die wil ik ook ooit weleens uitwerken op een doek. Ik koos de laatste twee om verder uit te werken; de stekker en het toetsenbord (ja, het moest ook niet te makkelijk zijn). Nou, dat heb ik geweten, ik ben er even mee zoet geweest. Ineens wist ik weer waarom ik liever met aquarel en met potlood werk: ik heb gewoon geen geduld! Ik zat maar verf door elkaar te smeren en te smutzen... en om het feest compleet te maken smeerde ik oom mezelf maar even onder. Nouja, dat laatste is overdreven, maar ik weet echt niet hoe die verf op mijn ellenboog kwam! Het viel me echt tegen. Ik moet duidelijk vaker schilderen, want ik ben het gewoon een beetje kwijt. Nu is een paneeltje van 20 x 20 ook niet het summum hoor, maar ik heb er toch wat uit weten te krijgen.

Poging 1, de stekker:

En poging 2, het toetsenbord:

Ben ik tevreden? Nee, dat niet, maar ik was lekker bezig en dan was dit toch een fijn begin van het nieuwe jaar. Morgen ga ik ook de sneeuw in.

Verhuizen

 Normaal doe ik altijd een laatste post van het jaar, maar het kwam er niet van. Ik ben verhuisd afgelopen Kerst. Geen aanrader trouwens, verhuizen met Kerst. Het leek zo handig, minder druk, een excuus om niet aan dinertjes te doen... maar het voelde niet fijn. 

Het nieuwe jaar startte ik in het nieuwe huis, dat was wel fijn. Alle spullen stonden min of meer op zijn plaats, het was leefbaar. Dat wordt het steeds een beetje meer, al zijn er nog wel dingen die ik niet helemaal goed vind, maar dat laat zich nog wel fiksen, denk ik. Verder heb ik nog steeds het gevoel om met vakantie te zijn, het is nog niet echt 'mijn plek'.

Ik typ dit nu, terwijl ik aan een megagroot bureau zit. Had ik nooit eerder, een echt bureau. Voorheen had ik een plank aan de muur en daarna een soort computermeubeltje van L*een B*akker. Voldeed ook, maar dit is wel luxe. Ik heb nu ook een eigen ruimte om te tekenen, dat is ook luxe. Hoewel ik dat nog niet echt weet, want daar staan nog dozen die moeten worden uitgepakt en uitgezocht. Dat zal nog wel even gaan duren, want ik kan zo langzamerhand geen doos meer zien.

Wat me het meest is tegengevallen van het verhuizen, was niet eens de verhuizing zelf, maar de onnoemelijke hoeveelheid troep! Kennelijk had ik in de loop der tijd meer verzameld dan ik gedacht had... dat was echt een tegenvaller! Ik zie mezelf nou niet direct als een 'horder' (zo iemand die allemaal rotzooi verzamelt), maar het leek er toch verdacht veel op! Ik ontdekte bij mezelf dat ik het moeilijk vond om dingen weg te gooien, maar ik ontdekte ook dat als iets eenmaal weg was, het me eigenlijk niet eens zoveel meer kon schelen. Ik vond het ergerlijk dat ik kennelijk zo gehecht was aan materiele zaken, maar tegelijkertijd bleef de moeite om dingen weg te gooien me dwars zitten. Dus ik ging lezen over hoe je nou het beste op kon ruimen. Al snel kwam ik terecht bij die vrouw die bekend staat als de opruimgoeroe: Marie Kondo. Veel mensen zweren bij haar opruimmethode, dus ik dacht: 'dat ga ik ook eens uitpluizen'. De kern van haar methode is: als het je niet gelukkig maakt, gooi het dan weg. Dubieus advies wat voor mij niet werkte, want foto's maken niet gelukkig, maar ze weggooien maakt misschien nog wel ongelukkiger. Dahag mevrouw Kondo, ik zoek het zelf wel weer uit. Ik probeer nu stuk voor stuk dingen weg te gooien en langzaam aan gaat het beter.

Ik ben dit jaar ook weer met verse tekenspirit begonnen en hopelijk gaat mijn nieuwe plek daarin ook helpen. Op de cursus probeer ik nu steeds vaker mee te doen met de oefeningen die onze goeroe bedenkt, in de hoop dat ik weer een nieuwe inspiratiebron aan ga boren. De afgelopen periode heb ik veel verschillende dingen gemaakt. Zo was er natuurlijk muis, die nog steeds een prominente plaats heeft in mijn zoektocht naar inspiratie:

Peper- en zoutmuizen

Muis en het peper-en zoutstel maakte ik tijdens de cursus en was gewoon een lollig tijdverdrijf. Een ander lollig tijdverdrijf had een beetje met mijn verhuizing te maken. We hebben voor het huis een enorm dikke boom en ik had dus ergens gezien dat iemand een kabouterdeurtje voor zijn boom had gezet. Dat vond ik zo grappig, dat wilde ik dus ook. Als je googelt op 'kabouterdeurtje' kom je er talloze tegen... Ik moet er nog eentje kopen, maar ik maakte er wel vast een tekening over:

Gezellig kabouterhuis

Ik kijk er al helemaal naar uit om hem ook te plaatsen ;-) maargoed, eerst de troep maar opruimen! Afgelopen tijd heb ik ook wel wat serieuze oefeningen gedaan hoor, zo oefenden we met textuur en volumes aangeven. Dat deden we met potjes, doosjes en een wc rol:

Beetje lelijke foto's maar dat vergeven jullie me vast wel, het was tenslotte maar een oefening. Verder hebben we wat landschapjes getekend. Ik ben daar niet zo'n fan van, maar ik probeer me over mijn weerstand heen te zetten en het steeds meer te proberen. Deze hieronder vind ik zelf wel geslaagd. Door de kleuren doet hij een beetje Japans aan en dat is denk ik ook wat ik er leuk aan vind.

Zo, jullie zijn weer een beetje op de hoogte. Mijn blog blijft, al post ik misschien niet meer zo regelmatig. Er zijn altijd dingen die ik liever van me af typ en dan blijft dit toch echt de plek!

Tot Blogs!

Het houdt je van de straat

Vakantietijd! Tijd om weer even een blog te posten. Waar was ik gebleven? Bij de muizen, volgens mij... en ik ben nog steeds aan het vermuizen. Zo heb ik nu een Muisa Lisa:

Muisa Lisa (kleurpotlood)

Dat is een moeilijke om te verbouwen, hoor. Alle respect voor Leonardo. Het grappige was, toen ik 'm liet zien op de tekenles, dat iemand zei: ik herken 'm vooral aan de achtergrond. Hoezo, de achtergrond? vraag je je dan af... maar kennelijk is die het meest kenmerkend voor het schilderij en is de zuinig lachende dame maar een beetje bijzaak. Had ik me nooit zo gerealiseerd, maar ik snap het wel een beetje; het is ook de kleurstelling, denk ik.

Ik kreeg een uitdaging mee van onze tekengoeroe: 'Eigenlijk,' zei hij 'zou je de anatomische les moeten doen met muizen, maar dat er dan in plaats van een mens, een kat onder het mes gaat'. Daar moest ik heel erg om lachen 'weet je wel wat voor een moeilijk schilderij dat is om te tekenen?' zei ik. Maar goed, dan gaat zoiets toch een eigen leven leiden in mijn hoofd en de volgende dag had ik het desbetreffende schilderij dus opgezocht. Echt een lastig plaatje, maar ik begon eraan... en ik had er plezier in om van al die serieuze hoofden een muis te maken. Het moeilijkst was de kat, want hoe leg je die nou geloofwaardig op de snijtafel? Dat was even prutsen, maar uiteindelijk lukte het toch. Het resultaat zie je hieronder (met de foto van het schilderij ernaast):

De anatomische les van Dr. Nicolaes Muijsch (kleurpotlood)

Ik heb plannen met deze tekening, want onlangs heb ik alcoholmarkers gekregen. Hahaha, toen ik dat vertelde aan een collega keek ze heel geschokt. Ze dacht dat ik een verborgen probleem met alcohol had, of zo... "Dat zijn viltstiften op basis van alcohol" haastte ik me om te zeggen. 

Ja, ik kan ook niet helpen dat je die stiften zo noemt. 

Alcoholmarkers dus. Ik ben van plan om de tekeningen opnieuw te maken en ze dan in te kleuren met die markers, omdat de kleuren helderder zijn en omdat je dan (hoop ik) een  sprekender resultaat krijgt. Het lastige van die stiften is alleen, dat niet iedere soort papier even geschikt is om ze erop te gebruiken. Op de meeste papiersoorten gaan die stiften 'bloeden', wat betekent dat ofwel de kleuren gaan doorlopen, ofwel dat ze heel erg doordrukken zodat je tekening behalve op het papier, ook op de tafel staat waar je aan werkt. Niet de bedoeling dus. Ik heb intussen papier gevonden dat werkt, maar nu moet ik nog even uitvinden hoe ik het beste kan werken.

Tja het houdt je van de straat hè ;-)

Schrijven, bloggen en vermuizen

 Ineens had ik ontzettende behoefte om weer even te schrijven. Tekenen en schrijven raakten de afgelopen periode een beetje in de vergetelheid. Tenminste, tekenen niet echt, want ik ga nog steeds elke week trouw naar onze 'kleurclub', maar het vuur was er wel een beetje uit. 

Een tijdlang gaf ik Corona de schuld, omdat die ellendige pandemie wel heel veel omver heeft gegooid, maar intussen denk ik dat er gewoon veel veranderd is in mijn leven. Goede veranderingen, maar ze zijn best groot. Grote veranderingen vragen ook om aanpassen en tussen die aanpassingen kwam tekenen, maar vooral schrijven, niet zo goed uit. Wel postte ik regelmatig iets op Instagram, omdat dat vrij makkelijk is om te doen. Ik blijf het een beetje een vreemd medium vinden, dat Instagram. Die honger naar hartjes, vooral. (de likes, bedoel ik ;-)) Soms post ik iets wat ik zelf best goed vind en dan verschijnen er mondjesmaat hartjes en soms krijg ik er ineens veel op een post waarvan ik denk: 'mwah'... Dat schijnt van alles te maken te hebben met het algoritme, de computer die bepaalt wanneer er iets op je tijdlijn verschijnt. In die zin is blogger 'eerlijker', mensen kijken als ze zin hebben, of als ze je een soort van hebben leren 'kennen'. 

Waarom schrijf ik dit? Nouja, een tijdje geleden deed ik mee aan een zogenaamde 'open call' van het Mauritshuis. Het beroemde schilderij 'het meisje met de parel' ging voor een tijdje naar Amsterdam voor een grote tentoonstelling aldaar. Dat betekende voor het Mauritshuis een lege plek aan de muur in Den Haag, dus hadden ze bedacht: we vragen of mensen hun eigen versie van 'het meisje met de parel' aan ons willen opsturen. Het maakte niet uit hoe of wat en iedereen mocht meedoen. Ik vond het echt een superleuk idee en omdat ik toevallig al aan mijn eigen versie van dat meiske begonnen was, besloot ik om mee te doen. Natuurlijk was er een soort wedstrijdelement, want er konden er uiteindelijk maar een paar in het Mauritshuis vertoond gaan worden. Als je meedoet aan zoiets, hoop je natuurlijk dat... En nee, natuurlijk werd mijn werk niet uitgekozen. 

Op zich helemaal niet erg, maar ik vond het wel vervelend dat niemand mijn werk leek te hebben gezien. Je moest het posten via Instagram en dan het Mauritshuis 'taggen' en dan was er ook nog een account waarop alle ingezonden meisjes werden getoond. Dat heb ik allemaal gedaan, maar ik zag mijn werk niet eens terug! Het algoritme, denk ik. 

Niet dat het uitmaakt verder, ik ben nog steeds best tevreden over wat ik maakte. Jullie hebben de eerste versie van destijds al op mijn blog gezien, maar misschien wel leuk om de definitieve nog eens te showen:

Het meisje met de aap en de parel (pastelkrijt)

Ik had weer ontzettend veel plezier in het maken ervan en gek genoeg lijkt dat de inspiratie ook weer wat aan te wakkeren. Weet je nog dat ik schreef over 'muis'? Muis heeft heel wat versies gekregen en ik heb nog steeds het idee daar meer mee te doen, maar ik was nog zoekende naar een vorm. Vorige week had ik ineens een soort brainwave: ik was bezig met Napolemuis (muis en Napoleon) en daarna bedacht ik dat ik ook bekende kunstwerken kon gaan 'vermuizen'. Zo ontstond mijn laatste creatie in kleurpotlood: Vincent van Muis! Hij is gemaakt naar een zelfportret van Vincent van Gogh (wel eentje van toen hij zijn oor nog had) en ik vind hem zelf best heel leuk geworden. Ik wil hem nu verder gaan uitwerken, ook in pastelkrijt. Hier alvast de kleurpotloodversie:

Vincent van Muis (kleurpotlood)

 

Ik ben nu van plan ook iets te gaan doen met Salvamuis Dali, het melkmuisje van Vermuis, de Muisa Lisa en zo kan ik nog wel even doorgaan. 

Maar goed dat ik mijn blog niet heb opgeheven want het is zo leuk om dit weer op te schrijven. Ik zeg maar weer: tot blogs!

vakantiedingen en andersom werken

 Na lange maanden van blogstilte, probeer ik alles weer een beetje op te pakken. Natuurlijk gebeurt er van alles, ook als je niets op je blog plaatst. Zo kan ik terugkijken op een lange vakantie, deed ik inderdaad een workshopje bij Atelier Inktwit... en zijn we intussen ook weer aan de slag gegaan met ons vertrouwde clubje op de kleurclub. Ik heb nog even getwijfeld of ik nog een jaar wilde bijtekenen daar, maar toch maar gewoon gedaan en ik ben er achteraf ook wel blij mee. Waarom dan toch twijfel, vraag je je misschien af... Omdat ik soms denk dat tien jaar bij dezelfde docent en met nagenoeg hetzelfde clubje misschien ook wat beperkingen met zich meebrengt. Aan de andere kant: je bent ook zelf verantwoordelijk voor wat je uit zo'n cursus haalt en eerlijk is eerlijk: afgelopen jaar heb ik daar niet echt mijn best voor gedaan. Misschien doe ik zo af en toe eens een workshopje elders en voor nu probeer ik zelf weer de inspiratie terug te vinden. 

Inktober komt er weer aan en dat zorgt altijd voor een fijne tekenflow, dus die ga ik zeker weer oppakken. Afgelopen vakantie was ik maar liefst vier weken in Spanje. Dat was lang... maar misschien ervaarde ik dat ook als lang omdat het zo warm was: 38 graden is ook daar flink puffen! Ik kan je vertellen dat er dan ook niet veel uit je handen komt. Het dagritme ging ongeveer van: wakker worden... oeh lekker even een bak koffie in de ochtendzon, daarna boodschappen halen en dan was de temperatuur weer flink opgelopen, dus een plons in het zwembad, wat drinken, weer een plons in het zwembad... Avondeten smaakt niet echt, dus klein hapje, dan weer even in het zwembad , dan wat drinken en genieten van de avondkoelte en dan was er weer een dag voorbij ;-) Zo ging het ongeveer. Ik had het lumineuze idee opgevat om meer te doen aan een tekenuitdaging van Doodlewash. Doodlewash is zoiets als Inktober, maar dan met waterverf en elke maand een nieuwe uitdaging. Ik heb dus serieus geprobeerd om in de maand augustus tot 31 tekeningetjes te komen, maar helaas ben ik blijven steken bij nummertje 17...

Jammerlijk gefaald dus, al heb ik er wel leuke dingen uitgehaald hoor. Sommige woorden waren echt een crime om te tekenen... Voorbeeldje: drive-in movie! Okay, dan denk je autootjes, groot beeldscherm... maar ik kon het echt niet tekenen! Nu ben je nieuwsgierig hè? Ja, dat dacht ik al! Nou, check deze:

Drive-in movie (Aquarel/inkt)

Dan maar zo, hè...  Zoals ik al schreef: ik heb er wel een paar leuke dingen uitgehaald hoor. Zo waren we bij vrienden op het landgoed en daar liepen in de avonduren kleine wilde zwijntjes rond. In het Spaans heten die 'Jabali'. De hond van onze vrienden vond ze wel heel interessant en die maakte er een ware sport van om ze op te sporen en vervolgens op te jagen. Zaten we daar op het terras, spoot er ineens zo'n jabali voorbij... gevolgd door de hond! Wat kan zo'n jabali rennen, zeg!

 Inspiratie voor een tekeningetje bij het woord 'camp':

Camp (Aquarel/inkt)

Ik maakte de tekeningen trouwens in een handig boekje, dat ik gewoon vond bij de boekhandel. Serieuze tekenaars (zoals onze tekengoeroe) gebruiken daar van die dure boekjes van Moleskine voor. Echt fantastische boekjes zijn dat, maar ze zijn echt duur en voor een prutser als ik -die er ook nog weleens iets uit wil scheuren- gewoon TE duur. Bij de boekhandel verkochten ze prachtige boekjes van Talens (welbekend van de verf), waar je dus ook gewoon met verf in aan de slag kunt! Mooie boekjes, voor een heel schappelijke prijsje. Ik ben er blij mee!

Niet alles wat ik maakte was even super van kwaliteit, maar er zijn ook een paar tekeningen die ikzelf wel geslaagd vind. Zoals degene die ik maakte bij het woord 'dock':

Dock (Aquarel/inkt)

 

Dock betekent natuurlijk steiger, maar dat vond ik saai. Nu houd ik meer van eendjes (ducks), dus verkleedde ik een eend als 'Doc' (als in 'dokter', snap je...) en zo kon hij zijn vriendje die van de steiger gevallen was redden... Ja, ik verzin ze waar je bij staat.

Nog een paar leuke vind ik deze:

Healthy (aquarel/inkt)

Magic (aquarel/inkt)

Tijdens de cursus zijn we weer aan de slag gegaan met vormen en wat ik daar geleerd heb is ook wel heel leuk. Ik noem het maar 'andersom werken'. Normaal gesproken teken je eerst iets en daarna geef je er vorm aan door het in te kleuren. Dus eerst de lijntjes, daarna de kleur. Nu kwam onze goeroe met de opdracht om het eens andersom te doen, du eerst een vorm schilderen en pas daarna details toevoegen. Ik vond dat heel grappig om te doen, omdat het effect zo anders was. Onze goeroe vroeg of ik het eens wilde proberen op mijn muizen (zie het vorige blogje) en ook dat vond ik leuk. Het leverde me onder andere deze tekening op:

Muizen (aquarel/kleurpotlood)

Zie je wat ik bedoel, met een heel ander effect? Ik denk dat ik daar voorlopig wel weer even zoet mee ben. En voordat je het vraagt...ja het plan met illustratie is er nog steeds, alleen de uitwerking is er nog niet echt. Ik ben in elk geval weer heerlijk aan het kliederen.

Genoeg gepraat...genoeg voor deze blog, in elk geval...  Tot gauw en...ik houd jullie op de hoogte!

Haperen of stromen

 "Tijd is relatief, het kruipt als je hapert, maar het vliegt als je stroomt"

Was ik aan het haperen, of aan het stromen? Van allebei een beetje. De hapering in het creatieve is er nog steeds. Ook nadat de lessen weer begonnen, lukte het me maar moeilijk om weer vanuit mezelf projectjes op te pakken. Ik kan me er niet toe zetten om te gaan zitten en -zoals voorheen- gewoon wat te prutsen met mijn tekenpennetjes. Wat moet ik doen om dat terug te krijgen? Het antwoord op die vraag zou niet zo moeilijk moeten zijn , gewoon doen... en toch werkt het niet.

Ik ben nu aan het zoeken naar dingen waar ik weer enthousiast over kan worden. Het idee om iets te doen met illustratie, zoals ik ik mijn vorige blogje (van alweer maanden geleden!) schreef, trekt me nog steeds. Ik denk dat ik dat ga proberen op te pakken. Intussen liggen er nog twee kleine projectjes: eentje waar ik tijdens de cursus mee aan de gang was gegaan en een onafgemaakt pastelprobeersel. 

Onze 'tekengoeroe', met wie ik mijn worsteling deelde, zei: "Het komt wel weer, doe eens iets met andere materialen, of maak verschillende versies van iets" Dat lukte ook niet echt. Toen stuurde hij me een mailtje, waarin hij voorstelde om iets te doen met 'bekende meesters': neem die als inspiratiebron en maak daar je eigen versie van. 

Hijzelf had van het schilderij 'Slaapkamer' van Van Gogh een rommelkamertje gemaakt. Ik moest daar erg om lachen: het was herkenbaar en toch was het origineel. Omdat ik dat schilderijtje toevallig zelf ook erg leuk vind, besloot ik hetzelfde schilderij aan te pakken. Alleen deed ik er muizen in! Even leek het inderdaad weer helemaal terug te komen: vol overgave stortte ik me op het schilderen van eerst dat kamertje en daar had ik me toch een lol in! Het is ongelooflijk wat je allemaal nog meer ziet in zo'n schilderij als je het probeert na te maken. Uiteindelijk werd het met de muizen niet helemaal wat ik aanvankelijk bedoelde, maar toch vind ik 'm wel grappig geworden. oordeel zelf:

 

Slaapkamer met muizen (gouache en inkt)

Overmoedig als toch soms schijn te zijn (haha!), besloot ik daarna een ander werk aan te pakken. Ik had zo'n mooie tas gekregen van het Mauritshuis met de beeltenis van 'Het meisje met de parel' erop. Nu is deze dame natuurlijk wel vaker misbruikt, maar ook hier liet het me weer helemaal anders kijken naar het plaatje. Ik maakte hem niet af, omdat sommige dingen niet wilden lukken. Hier, vanaf mijn bureau, ligt ze me verwijtend aan te staren. Ik ga haar nog wel fatsoeneren, denk ik... Dus noem ik het maar even 'work in progress' Check: 

Het meisje met de aap (pastel)

Volgende maand -dat is alweer over twee dagen... jeetje!- ga ik naar de inloopworkshop van Inktwit uit Delft. Zij doet veel met illustratie en ik zie echt dingen die ik leuk vind op haar site, dus wie weet ;-)

Tot blogs weer!

Muis

 4 januari alweer... en ik heb niet eens een terugblikblog geschreven. Nog steeds kan ik de geest niet echt terugvinden. Het gaat beter, maar toen ik hoorde van alweer een lockdown, hakte die er bij mij stevig in. De tekenlessen stopten weer abrupt, want we mogen het gebouw niet in, op het werk moest alles weer online en ik voelde me ineens zo ontzettend moe. Dan ook maar even een testje gedaan. Niks aan het handje, gewoon de winterblues!

Ik probeer het tekenen wel steeds meer op te pakken. Na het obsessief tekenen van hoofdjes, was ik een beetje overgestapt op 'grappige' illustraties. Grappig tussen aanhalingstekens, want ik vind ze grappig; of de rest van de wereld dat ook vindt, valt natuurlijk te bezien. Ik deed iets met een beestje voor kerst en dat zette ik door met een oud en nieuw tekeningetje. Ineens viel me op dat 'muis' wel een prominente rol inneemt in die zogenaamd grappige tekeningetjes. Ik deed dus eerst dit: 

Niet lang daarna keek ik terug in mijn andere tekeningen. Dan kom je ineens 'muis in bad' tegen:

 Dan had ik ook ooit nog iets gedaan met 'volgevreten muis'....

Ennnn... de 'onhandige muis':

Conclusie: muis maakt heel wat mee en ik was me daar helemaal niet zo bewust van. Grappig. 

Komend jaar wil ik wat meer gaan doen met illustratie. Ik merk dat ik daar echt plezier aan beleef en ik krijg er ook wel leuke reacties op. Misschien moet ik eens gaan denken aan muis merchandise, hahaha! Zonder gekheid, ik weet nog niet wat het gaat worden, maar het lijkt me al een tijdje leuk om eens wat van mijn werkjes te laten drukken op bijvoorbeeld een kladblok, of een t-shirt. 

Je hebt daar hele leuke mogelijkheden voor: websites die jouw design kunnen drukken op verschillende items en dat jij die items dan vervolgens kunt verkopen. Natuurlijk willen zij dan een percentage van de verkoop, maar ach... Ik doe het toch voor de lol en ik zou me alleen maar vereerd voelen, als iemand bijvoorbeeld rondloopt met een tas met mijn tekeningetje erop. Eerlijk gezegd loop ik al langer rond met dit idee, maar je raadt het al: nooit iets mee gedaan, vanwege te druk, te lastig en al die andere excuses die natuurlijk nergens op slaan. Dus misschien een goed voornemen voor dit jaar: werk maken van mijn merchandise ;-)  

Ik hou daar trouwens niet zo van, van goede voornemens... Of op zich van die voornemens wel, maar waarom dat nu altijd aan het begin van een jaar moet. Nu, met al die ontwikkelingen in de wereld, zie ik wat meer waarom mensen dat doen, voornemens maken. Het is ook een soort van hoop op nieuwe dingen en afsluiten van wat er was. Dat voel ik wel: ik wil dit zo snel mogelijk achter me laten en 'gewoon' verder. Of dat op korte termijn werkelijkheid gaat worden, weet ik ook niet. Hopen mag, gelukkig... en zo lang je hoopt, heb je iets om voor te leven. 

Dus mensen, zo op de valreep nog: ik wens iedereen een gezond, mooi en hoopvol 2022!

Hoofdjes en andere tekendingen

Ongelooflijk waar de tijd soms blijft. Het gevoel in een rollercoaster te zitten is wel voorbij, maar de tijd -of beter gezegd misschien - de rust vinden om de dingen op te pakken blijft toch wat ver weg. Zomaar ineens is het twee manden geleden dat ik hier iets postte. Zelfs dat ik weer meedeed aan Inktober heb ik hier niet eens gedeeld. Jammer, want soms is het teruglezen van mijn eens geschreven woorden een soort reflectie en kan ik het gevoel van toen bijna weer uit de regels terughalen. 

Het gaat beter, dat kan ik wel zeggen. Het gedoe rondom mijn moeder kan ik nog steeds geen plaatsje geven, maar langzaam aan lukken dingen weer. Omdat ze weer kunnen en mogen, misschien? In dat geval moet ik niet te vroeg juichen, want een nieuwe set van maatregelen rondom dat ellendige virus ligt alweer op de loer. Tja... ik ga er niet zoveel over zeggen. Laat ik het weer eens hebben over de reden waarom ik dit blog begon: mijn tekeningen!

Zoals ik al schreef, heb ik de laatste periode niet echt stilgezeten, qua 'tekendingen.' Ik deed vorige maand dus mee aan Inktober en dan moet je wel ;-) Ik vond het dit keer wel moeilijk hoor, maar dat kwam misschien ook omdat er een vakantie naar Spanje tussendoor zat. Op de dagen van reizen kon ik niet tekenen, dus dan moesten er twee of soms zelfs drie tekeningen op een dag. (Net zoals met mijn werk kan ik er ook bij zo'n tekenuitdaging niet tegen als ik 'achterloop') De tekencursus was in de tussentijd ook alweer begonnen, dus er begon weer wat beweging in die tekenvingers te komen. Overigens was ik ook daar de eerste paar weken een beetje uit mijn doen. Ik wist het gewoon niet meer, niet waar ik moest beginnen, met wat en om nog maar te zwijgen over hoe.... De eerste paar lessen deed onze goeroe een paar oefeningetjes met lijnen en curves. Ik probeerde het, ik begreep ook wel wat hij ons probeerde te leren, maar toch raakte ik er geïrriteerd door en besloot ik al snel dat ik iets anders wilde doen.

Ik greep weer terug op waar ik eerder mee bezig was: tekenen in vlakjes, om het licht en donker beter te snappen. Om één of andere reden heb ik iets met hoofdjes, de laatste tijd. Dus ik tekende vooral portretjes. Ik heb dat altijd al fascinerend gevonden, de manier waarop iemand juist die ene persoon wordt; het specifieke in een gezicht. Misschien ook wel omdat het zo moeilijk is: ik wil het graag kunnen. De wil is sterk, want hoewel ik er nog lang niet ben, zit er wel progressie in mijn hoofdjes. Het is heel moeilijk, maar ik vind het ook superleuk om te doen. Dus zo ben ik al een paar weken aan het prutsen. Ik weet nog niet waar het heen gaat -de laatste ontwikkelingen zijn iets met kleur- maar ik heb er nog steeds lol in. Aangezien ik vind dat we lol vooral moeten blijven delen in deze idiote tijd, zet ik deze vandaag maar even bij mijn verhaaltje.

Portretjes (potlood)

 

Ik ga niet beloven dat ik snel weer ga schrijven (de angst dat ik me er niet aan ga houden is te groot, hahaha!), maar ik ga zeker proberen dit blog minder te verwaarlozen, al was het maar voor mezelf...

Tot blogs!

Tussenliggende tijd

 De afgelopen maanden zijn als een soort flitstrein voorbij geraasd. Er was weinig puf om te bloggen, ik kon de woorden ook niet goed vinden, laat staan dat mijn handen iets wisten te maken om hier te laten zien. Het ging niet goed met mijn moeder, al een tijdje niet. Ik schreef hier al eerder over wat ik het d-woord noemde: die ziekte die maakt dat je alles vergeet. Niet alles, maar wel veel en in willekeurige volgorde. Lange tijd deden we (mijn broer en ik) alsof het eigenlijk niet zo erg was, maar ondertussen beheerste het zorgen of nalopen wel ons leven. Het ergste was, dat je nooit tevoren wist hoe het bezoek zou verlopen, want ook dat is erg aan het d-woord: soms zijn er heldere dagen en lijkt er even niks aan de hand. 

Daar houd je je aan vast, want je wilt er eigenlijk niet aan. Je wilt niet weten dat iemand zijn brein eigenlijk inhoud aan het verliezen is. Dat kon zo natuurlijk niet voortduren en zo gebeurde het, dat eind februari de dokter kwam en meldde dat ze toch wel ernstig ziek was. Niet alleen dat ellendige d-woord, maar ook iets met de lever. De volgende dag werd ze opgehaald met de ambulance en vervoerd naar de palliatieve afdeling van een verpleeghuis. Daar is ze nu nog steeds. Het blijft gek om haar daar zo te zien, net zoals zij het gek blijft vinden dat ze daar zit. We hadden dus wel even iets te verwerken, de afgelopen tijd. Schrijven, tekenen, of wat er ook maar voor expressiefs te bedenken valt... Het kwam gewoon niet van. 

Nu kwam er al een tijdje weinig uit mijn handen, dat moet ik ook toegeven. Het hele thuiswerken en een half afgesloten wereld hielpen ook niet mee. Net zoals de rest van de wereld heb ik er een beetje genoeg van: mondkapjes, anderhalve meter, tijdslots, online bestellen, avondklok... Het maakt me een beetje kriebelig. Niet eens zozeer de maatregelen zelf, maar ook vaak het halfslachtige ervan. 

Ik heb me afgevraagd of ik moest stoppen met het blog, omdat er gewoon niks meer komt... maar ik bedacht me dat dit blog een stukje van mij is geworden in de afgelopen tijd. Het was de eerste erkenning voor het feit dat mijn werk, hoe knullig soms ook, er toe deed. Al was het dan maar voor een klein groepje mensen. Verder schrijf ik hier al sinds 2012, volgend jaar heb ik dus een jubileum te vieren, zonde om dan net voor de finish te stoppen. De belangrijkste reden om toch niet te stoppen was dat het zou voelen alsof er een stukje van mij verloren zou gaan: Lilian die het fijn vond/ vindt om te tekenen, voor wie het een afleiding en soms ook een uitlaatklep was. 

 Oké, ik stop er dus niet mee. Heb ik dan nog wel iets om te laten zien, dit keer? Daar moest ik inderdaad wel even naar zoeken. Ik schreef in mijn laatste logje iets over een project met knuffelbeesten en een stilleven. Met die knuffelbeesten heb ik verder niet veel meer gedaan, maar het stilleventje had ik wel opgezet. Ik weet niet of ik het ooit nog verder ga uitwerken, het ligt al zo lang stil (Nog nooit was stilleven zo'n toepasselijke naam, hahaha!) en ik weet niet of ik het idee van destijds nog wel zo goed vind, maar enfin... Zonde om te laten liggen.

Het is een stilleven geïnspireerd op het werk van Henk Helmantel. Een Nederlandse schilder die heel realistisch en precies werkt. Nu ben ik alles behalve dat, maar ik gebruikte het strakke in mijn weergave in inkt. Het is niet onaardig gelukt, maar -zoals ik al schreef- wat ik er verder mee wil, weet ik ook niet. Ik plaats 'm toch hier, hopelijk als voorbode van meer inspiratie... en anders is het een mooie opvulling voor de tussenliggende tijd.

Stilleven met karafjes (inkt)

De kat van Brian

Nu dacht ik dat de meivakantie me wat rust ging brengen, maar helaas is niets minder waar. Ik heb wel een paar daagjes rust gepakt hoor, maar de echte rust kwam niet. Ondanks dat, heb ik geprobeerd het tekenen weer op te pakken. Onze goeroe stuurt elke week opdrachtjes, maar meestal gaat het gewoon niet. Totdat hij ons twee weken geleden een foto stuurde. Met de tekst erbij dat het eigenlijk een uitdaging van Instagram was, maar dat we moesten proberen dit in eigen stijl te tekenen. Het was eigenlijk niet eens zo'n boeiende foto, je kunt 'm het best samenvatten met de woorden "een huisje met rotzooi eromheen", maar toch bleef íe me roepen. Zo noem ik dat, als iets maar moeilijk uit mijn hoofd verdwijnt ;-)

Misschien was het de titel, misschien de rommel, of misschien was het de wat desolate uitstraling. In elk geval: het liet me niet los en ik moest het tekenen. De titel was 'Brians hut' en ook die vond ik  grappig en interessant. "Nou, die Brian maakt anders wel een rommeltje naast zijn hut"zei ik dan tegen mezelf tijdens het tekenen, "Wat voor zooi verzamelt die man allemaal? En: "Wat zou hij nu aan het doen zijn, is hij aan het vissen?"Ook had ik allemaal gedachtes bij hoe deze Brian zijn dagen doorbracht. De ene keer dacht ik: het is een kluizenaar en hij komt nooit dat huisje uit en de andere keer bedacht ik dan weer dat je dan ook niet zoveel rommel kon verzamelen. Was hij wellicht strandjutter? Ook vroeg ik me af, waar Brian dan zijn boodschappen deed, want het zag er best verlaten uit, daar.

Wat kan een mens allemaal denken hè, bij het zien van zo'n plaatje? Eergisteren was ik thuis aan het opruimen (mijn huis is meestal redelijk opgeruimd, maar van de week ging het aardig richting 'Brians hut', hahaha!)  en toen kwam ik een oud schoolrapport tegen. Achter 'gedrag' stond: "meestal goed"  en daar moest ik al heel erg om lachen, maar ik moest nog harder lachen om wat er achter het vak tekenen stond vermeld: "Lilian heeft veel fantasie".

Ja joh, ik verzin ze waar je bij staat en wat dat betreft is er dus niks veranderd. Qua gedrag ook niet, geloof ik ;-) Dat ik dingen verzin bij het zien van een simpel plaatje is dus niks nieuws. Nu was ik dus al aan de slag gegaan met het tekenen van dat huisje, maar de gedachte dat er iets bij moest, liet me niet los. Uiteindelijk verscheen er een kat op het pad naast het huis van Brian. Brian had gewoon een kat nodig! Een witte kat, want die zijn -zoals de meeste kattenliefhebbers wel weten- meestal doof en ik vond dat Brian wel een beetje moeite kon doen voor zijn kat. Net zoals Brian lekker zijn eigen gangetje gaat met de rotzooi naast zijn huisje, doet de witte kat van Brian dat ook: hij luistert nergens naar, want hij is doof als een kwartel. Terwijl ik dit opschrijf zit ik hardop te grinniken en dat deed ik ook tijdens het tekenen. Ik had zo'n lol om die hut van Brian. Zijn jullie intussen al nieuwsgierig geworden? Oké, daar komt ie:

Brians hut (inkt en aquarel)

Ik was zelfs een beetje teleurgesteld toen de tekening af was. Niet om de tekening zelf, maar omdat de fantasie rondom Brian daarmee ook tot een eind kwam. Ik legde mijn tekenboekje naast me op het bureau, om er af en toen nog eens naar te kijken. Als ik dan weer eens had gekeken, bladerde ik door mijn boekje en dan kwam ik ook een paar half afgemaakte schetsen tegen. Een schets van een dino, die was overgebleven van de laatste tekenles met de dieren...  Wat moest ik daar nu weer mee?

Het antwoord kwam toen ik me stierlijk zat te vervelen tijdens een videoconferentie. Ja, dat wordt een mens ook wel eens zat hoor, dat geleuter via de computer. Ik moet toegeven: vaak loopt zo'n vergadering meer gestructureerd dan een live vergadering, maar mensen die in het echte leven te veel aan het woord zijn, zijn dat in zo'n conferentie eigenlijk ook. Dus ik zette mijn microfoon op 'mute' en ik pakte mijn boekje. Terwijl het geleuter onvermoeibaar doorging, maakte ik de dino af:

Verveeldino (inkt en aquarel)

Veel meer heb ik helaas niet getekend, de laatste tijd. Misschien moet ik vragen of Brian het interieur van zijn huisje wil fotograferen... ;-)

Meneer Aart

Vandaag ben ik thuis, terwijl ik eigenlijk zou moeten werken. Dat voelt best raar. Tja... Sinds Corona niet meer alleen de naam van een biertje is, gebeuren er rare dingen. Morgen ga ik naar het werk en daarna moet ik de boel online uit zien te vogelen, weer eens wat anders! Het geeft me wel even de rust om wat dingen af te maken en op te ruimen. Zo zie je maar: alles heeft een positieve kant.

Nog steeds ben ik niet op mijn oude 'level', als het gaat om het tekenen. Dat merk ik ook tijdens de cursus, waar ik het idee heb dat ik maar wat aan het aanmodderen ben. Ik heb het er ook over gehad met onze 'goeroe' en die sprak uit wat ik eigenlijk ook al had bedacht: "als je hoofd te vol is, lukt het soms gewoon minder goed, dat is heel normaal". Dat is het, ik maak me teveel zorgen om dingen die ik toch niet kan veranderen. De laatste tijd lukt het me wat beter om te relativeren en nu krijg ik dus - dankzij dat gekke virus - even de tijd om wat rustiger aan te doen.

De afgelopen periode hebben we weer veel getekend.  Portretten en dieren, vooral. Zelf was ik nogal tevreden over deze:

Meneer Aart (potlood)

Ik heb het er maar bij gezet, maar ik hoop dat jullie hem er ook in herkenden: meneer Aart (Aart Staartjes), dus. Hij overleed op 12 januari van dit jaar. De knorrige oom uit Sesamstraat. Hele generaties zijn met hem opgegroeid. Ik ken hem ook van J.J. De Bom, waar ik me van herinner dat ik zijn karakter nogal onaangenaam vond. Ik was denk ik te jong om het sarcasme te snappen.

Tijdens het tekenen ontdekte ik dat dat sarcasme ook een beetje op zijn gezicht geschreven stond. Let maar eens op dat mondje...  en daarna de combinatie met ogen en lachgroeven, zie je het ook?

Soms kun je de wereld ook maar beter bekijken met een spottende glimlach, dat maakt het allemaal wat lichter, en wat makkelijker. In die zin denk ik dat we allemaal wat kunnen leren van Meneer Aart, terwijl we wachten op het moment dat Corona weer gewoon een biertje wordt.

Warm en koud

Inktober zit er op! Ook dit jaar heb ik de uitdaging helemaal volbracht. Het ging beter dan vorig jaar qua tekeningen, maar mijn aanvankelijke doel (het vinden van meer inspiratie) is nog steeds een beetje ver weg. Ik doe wel dingen, maar ik maak ze niet af. Gelukkig is er de cursus, waar ik toch wel weer wat leuke dingen heb geproduceerd. We zijn nog steeds bezig met kleuren en de laatste paar weken zijn we vooral bezig met warme en koele kleuren. Zo maakte ik dit portretje:

Warm, met koud citaat (gouache)

Dit was de 'warme' versie, al straalt de tekst eronder niet echt warmte uit. Het is een quote van wijlen Simon Carmiggelt, de man die met zijn stukjes de werkelijkheid zo raak wist te vangen. Ook met dit zinnetje, vind ik. Soms zijn dingen niet eerlijk en dan kun e er eigenlijk weinig tegen doen, behalve dan toegeven aan je eventuele wraakgevoelens. In de meeste gevallen schiet je daar niets mee op, want wraak is maar een genoegen voor korte tijd. Als je de tijd zijn werk laat doen, lost het zich vaak vanzelf op. De koele versie van dit portretje vind ik zelf mooier:

"Coole" man (gouache)

Hier zie je ook duidelijker dat ik expres wat warme accenten aan het plaatje heb toegevoegd. Onder ander in zijn bril en zijn haar. Bij de vorige had ik dat ook gedaan. Tijdens het schilderen vroeg ik me af of sommige gezichten misschien meer tijd zijn recht komen in alleen koele, of alleen warme tinten. Daar wil ik komende tijd wat meer mee gaan proberen.

Fruit en van alles

Soms is er te veel.
Ik tekende wel, maar had geen puf om hier iets te plaatsen. "Het is rustig op je blog" zei iemand me. Dat streelde mijn ego, want kennelijk valt het toch op, als ik er even niet ben ;-)

Waar te beginnen?  De laatste tijd ben ik in de ban van fruit. Ik hou van fruit hoor, maar meestal voel ik niet de behoefte om het te tekenen.

Een paar weken terug alweer haalde ik aardbeien bij de super, want die zagen er zo lekker uit. Een grote bak met van die grote aardbeien en als je er aan rook...hmmmm! Ze waren ook zo rood, viel me op. Nu denk je vast: 'ja, dat is toch een kenmerk van aardbeien?' Ja, dat klopt, maar het ene rood is toch het andere niet, als je begrijpt wat ik bedoel. Deze waren echt bijna signaalrood. 

Er verschenen ineens overal aardbeitjes op mijn aantekenblokken. Zomaar, tussen dingen om te onthouden:plop, een aardbeitje, plop, nog één...

Tja en als je dan toch aarbeitjes aan het tekenen bent, kunnen er best ook kersjes bij en besjes. Allemaal getekend met de pen, dus ze vingen niet de kleur die ze verdienden. Daarna toch maar even de tijd genomen om iets met kleurpotlood te doen en zo ontstond dit:

Fris en fruitig (kleurpotlood)

Ik moest weer even wennen aan het werken met potlood en dat zie je ook wel een beetje. Een paar weken ervoor had ik overigens ook al met potloden gespeeld, omdat er weer eens een collega was die afscheid nam. Het was een leuke collega, over wie iedereen wel iets liefs ging zeggen, dus na al die 'veren in haar achterste' kon er nog wel eentje bij, dus tekende ik dit:

Veren steken (kleurpotlood)

Op de plaats van het wit heb ik een boodschap voor haar geschreven. Ik geloof dat ze er wel blij mee was.

Eergisteren kwam mijn fruitige kant ineens weer boven. Ik zat aan de telefoon wat te krabbelen en er ontstond alweer een fruitpalet. Ik probeerde een banaan, maar die mislukte. Echt onuitstaanbaar vind ik dat, dus net zo lang frummelen tot het wel lukt. Ik trok mijn aquarelblok weer tevoorschijn en na een paar dubieuze bananen, stond ineens deze op het papier:

Bananenfeestje (aquarel)

Bananen en beestjes, het zal eens niet! Zoals je ziet, het heeft allemaal weinig samenhang, op dit moment. Ik kijk uit naar de vakantie, die is er alweer bijna en dan hoop ik weer met regelmaat mijn blog te vullen, beloofd!

De kleuren van Van Gogh

De schilder Vincent van Gogh heeft me altijd al geïnteresseerd. Die kleuren in zijn werk, het eigenlijk diep treurige verhaal van zijn leven... Op school schreef ik een werkstuk over hem, ik las de brieven aan zijn broer Theo, ik kocht ooit een stropdas voor mijn vader met een print van één van de schilderijen erop. Die kleuren, het zijn vooral die kleuren die ik prachtig vind. In het echt zijn ze nog mooier, heb ik me laten vertellen.

Tijdens de laatste les van de cursus schilderde ik een portretje af. Het was weer een portret met vlakken, maar dit keer wilde ik meer met de kleuren gaan doen. Resultaat was een heftig gekleurd mannenhoofd.

Kleurige man (gouache)

Van Gogh vond ik er niet in terug, dus moest ik het nog maar eens opnieuw proberen, dit keer thuis, met het hoofd en de kleuren van Van Gogh. Ik gebruikte mijn mooie nieuwe kleurpotloden om de kleuren te vangen.

Als ik een nieuwe doos met potloden voor me heb, vind ik het altijd moeilijk om die te gebruiken, gek is dat hè? Die mooie, nog scherpe, punten wil ik dan niet kwijt. Ik had het ook met mijn pastelkrijtjes, al die mooie gelijke staafjes kleur. Als ik ze zou breken, kon ik er beter mee werken, zei mijn docent destijds. Het heeft bij mij heel lang geduurd, maar toen liet ik er eentje vallen en je raadt het al: gebroken... Daarna maakte het me niet meer uit. Datzelfde heb ik dus met potloden: slijpen vind ik zonde en dat terwijl ze toch echt gemaakt zijn om te gebruiken!

Maar goed, ik maakte dit Van Gogh portretje dus met kleurpotlood. Er zit echt een hoop kleurwerk in, maar dan heb je ook wat. De kleuren zijn mooi en diep. Ik ben er blij mee!

Vincent (kleurpotlood)

Oliebollen in jus

Ja, je las het goed: 'oliebollen in jus' en die bedacht ik dit keer niet zelf. Medecursiste Vera vond mijn laatste creatie daar op lijken, zei ze.

Ik deed net of ik heel erg beledigd was (oké, dat was ik misschien ook een beetje), maar eigenlijk moest ik er ook wel om lachen. Onze tekengoeroe had namelijk bedacht dat we gingen oefenen met schilderen met een platte kwast. Om het moeilijker te maken bedacht hij dat we dan vormen met een structuur moesten maken. Rotsen, in dit geval. Door dit te doen, zouden we leren dat je vormen niet alleen aan kon geven door licht en donker te gebruiken, maar ook door de manier waarop je het penseel gebruikt.

Oliebollen in jus of rotsen bij de zee? (gouache)

Ik vond het leuk om te doen. Sowieso vind ik gouache erg leuk om mee te werken, de laatste tijd. Iemand vroeg me laatst, waarom ik zoveel verschillende materialen door elkaar gebruik en waarom ik niet alleen met bijvoorbeeld alleen aquarelverf, of alleen inkt werk. Ik heb daar geen echt antwoord op. Ik vind dat je alles moet proberen en daarnaast hou ik ook wel van een beetje afwisseling. Oliebollen in jus, bijvoorbeeld... Hahaha!

Niet showwaardig, wel blogwaardig

Er is een overdaad aan talentenshows op de vaderlandse televisie op dit moment.De beste zanger, danser, interieurdesigner, mode-ontwerper... Je kunt het zo gek niet bedenken, of er is wel een show over op televisie. Je kon er dus op wachten dat er ook eentje zou komen over kunstenaars. Sinds een tijdje kun je je als amateurkunstenaar op televisie vermaken met 'Project Rembrandt'. Een televisieprogramma waarin men binnen een selectie van amateurkunstenaars op zoek gaat naar 'de nieuwe Rembrandt'.

De opzet van het programma is geslaagd, want ik mag er graag naar kijken. ;-) Het programma wordt elke zondagavond uitgezonden. Als we dinsdagavond op de cursus zijn, hebben we het er ook altijd nog even over. Afgelopen zondag was er toevallig geen uitzending, omdat er werd geschaatst. Om de vaste kijkers toch niet te zeer teleur te stellen, was er een online evenement bedacht. Tijdens een live-stream zou de presentatrice van het programma model gaan zitten en konden kijkers meedoen aan een wedstrijd: maak een portret van de presentatrice en je maakt kans op bespreking in de uitzending en een plekje in de jury.

Eigenlijk leek me dat wel heel leuk, dus ik posteerde mij afgelopen zondag met schetsblok en potlood achter de laptop. Presentatrice Annechien Steenhuizen (Jeweetwel, die dame van het NOS journaal.) ging - na wat gebabbel - model zitten en tussendoor beantwoordde ze vragen die je kon stellen via de chat. Dat was dus behoorlijk lastig tekenen en het lukte me ook niet echt om haar gezicht op papier te krijgen. Een gezicht, maar telkens niet 'haar gezicht'.

Al snel had ik besloten dat ik verder niet mee ging doen aan de wedstrijd. Je moest het portret namelijk uitwerken in verf en daar heb ik even geen tijd voor. Wel maakte ik mijn tekening af, met behulp van een screenshot  van de stream. Niet dat het zo gemakkelijker was overigens, want Annechien heeft een heel mooi, maar ook een heel specifiek gezicht. Ik heb haar niet echt kunnen 'vangen' en toch ben ik niet ontevreden over de tekening zelf.
Een plaatsje op mijn blog, dan maar.

Net-niet Annechien (potlood)

Hier kun je trouwens meer lezen over het programma Project Rembrandt (klik!)
Kijken jullie ook?

blokjes en bessen

In mijn herinnering waren keukendoeken -of zo je wilt: theedoeken-  altijd blauwwit geruit. Saai, maar tegelijkertijd lekker duidelijk: dit is een keukendoek, geen  gewone handdoek. Mijn moeder had altijd keukendoeken in andere kleuren: groen, grijs, met een bloemetje aan de rand, maar altijd waren ze geruit. Waarom eigenlijk?  Mijn eerste keukendoeken thuis waren bont gestreept, lekker recalcitrant. Intussen heb ik ook een paar geruite, maar dan wel met spelende katjes langs de randen😸

Ik moest denken aan keukendoeken, toen ik dit schilderwerkje maakte. Geen idee waarom, een mens denkt af en toe maar wat. Het kwam volgens mij omdat er werd gezegd dat 'we verder gingen met de blokjes' tijdens de cursus. Blokjes', keukendoek...en in de cursusruimte hangt er al tijden geen... Zo moet het ongeveer ontstaan zijn.

Ik vulde mijn blad met de ruitjes van de keukendoek. Niet in blauw en grijs (want dat is saai), maar geel, blauw en groen. Ja en dan? Ik was het even kwijt, maar daarna besloot ik de bosbessen te tekenen, die ik even daarvoor gevonden had. Misschien was het leuk als ik de ruitjes iets door zou laten drukken in de besjes... en zo ontstond dus dit geheel.

Blauwe bessen (Aquarel en gouache)

Gisteren zag ik trouwens een enorm grote spin  hangen, aan de keukendoek. Precies onderaan bij het puntje. Een enorm dikke, met vrij lange poten. De bibbers liepen over mijn rug, want hoe ging ik die hier nu wegkrijgen? Ik vind spinnen prima, maar ze moeten niet mijn habitat verstoren door op plaatsen te gaan zitten waar ik ze niet meer kan negeren.  Die wriemelpootjes wil ik niet in mijn nabijheid. Ik keek nog eens wat dichterbij... Bleek het het labeltje annex lusje om op te hangen te zijn! Pfoe... was dat even een opluchting!

Briefkaarten en slagroomtaart

Bijna geruisloos ging januari over in alweer een nieuwe maand. Mijn eerste goede voornemen, de sportschool, is al gesneuveld. Slap excuus, ik was te laat met inschrijven en ik vond dat sporten nu even niet in mijn schema paste. Voor nu is dat even oké. Misschien later dit jaar nog. Hoewel ik weinig zin had om te bloggen, heb ik wel redelijk wat productie gemaakt, de afgelopen periode.
Ik tekende briefkaartjes, hiertoe aangezet door een briefkaartenboekje dat ik kocht bij Flying Tiger. Flying Tiger is een winkel van Deense oorsprong en ze hebben er dingen die je niet overal kunt kopen, zoals bijvoorbeeld zo'n aquarelbriefkaartblokje. Het begon met die kerstkaart van 'muis' (zie twee blogposts geleden) en ik tekende achtereenvolgens een wasbeer, een luiaard, een vos/hond en een struisvogel. Weet je nog dat ik schreef dat ik iets met dierentekeningen wilde gaan doen? Nou, ik geloof dat ik dus eindelijk uitgevonden heb wat dat moet zijn! Ik ben nu al aan het bedenken dat ik binnenkort een nieuw blokje moet gaat halen, terwijl ik nog niet eens de helft heb volgetekend ;-)

Mijn 'beestjes briefkaarten'

Verder is de cursus natuurlijk weer van start gegaan. Daar ben ik ook bezig geweest met een spannend project. Het begon ermee dat onze tekengoeroe plaatjes liet zien van enorm ingewikkelde bouwwerken. Kerken, kathedralen, overheidsgebouwen, noem het maar op. De overeenkomst tussen die gebouwen was dat ze veel details hadden. Veel raampjes, boogjes, ornamentjes, spannende daken, enzovoorts. Mooi, maar ook erg lastig om te tekenen. Nu ben ik toch al niet zo van de gebouwen, dus een gebouw met allemaal ingewikkelde zaken laat ik meestal links liggen. Technisch en precies tekenen is nu eenmaal niet aan mij besteed. Ieder zijn talent, zullen we maar zeggen.


Nu weet onze tekengoeroe daar dan altijd wel weer een draai aan te geven, zodat je het dus wel gaat doen. Hij vertelde dat -ja daar issie weer!- je ingewikkelde zaken moet terugbrengen naar simpele vormen en dat je helemaal niet alles hoeft te tekenen om een gebouw toch recht te doen. Hij gaf wat voorbeelden, deed wat dingen voor en daagde ons toen uit om het gewoon te proberen. Ik vond het niets en dat moet zo ongeveer van mijn gezicht gedropen hebben. Iedereen pakte een plaatje van de tafel met lastige gebouwen. Ik draalde en mijn tekengoeroe gniffelde. "Hier Lilian, ga jij deze doen?" Hij hield een plaatje omhoog met een gebouw erop dat in mijn ogen nog het meest weg had van een slagroomtaart. Details, niet normaal meer, maar ik besloot me niet te laten kennen en ik pakte het plaatje van hem aan. Het zou me toch niet lukken en anders zou ik gewoon een taart tekenen.

Ik ging aan de slag en in eerste instantie kreeg ik 'de taart' niet eens normaal op het papier. Het perspectief was ook nogal apart, dus het kostte echt moeite om de basisvorm op papier te krijgen. Ik besloot gewoon buiten de lijntjes van het papier te gaan. Toen de basisvorm min of meer op papier stond, begon ik in te vullen... en ik was er zelf verbaasd over, maar ik kreeg er echt plezier in. De 'slagroomtaart' werd weer wat het eigenlijk was: een mooie Russisch-orthodoxe kerk. Natuurlijk kon ik niet alles tekenen en natuurlijk werd mijn kerk anders dan het origineel, maar ik was er trots op dat hij toch op papier stond. Ik ben echt blij met deze tekening, omdat hij me weer heeft laten zien dat alle ingewikkelde gedachten die je hebt, kunnen worden teruggebracht tot een acceptabele essentie.
Ik zeg het maar weer eens: tekenen leert me echt anders naar het leven kijken.

Terug naar de essentie (Inkt en aquarel)

Op naar een nieuw jaar

Zou  ik... Of toch niet?  Een laatste logje van het jaar?   Ja,  toch wel, omdat ik het ook fijn vind om even terug te kijken en vooruit te blikken.  Noem het een moment van bezinning.

Wat voor jaar was 2018?  Ik kan er  niet één woord op plakken. Het was van alles wat: onzeker,  af en toe druk,  melancholisch, maar soms ook hartverwarmend en mooi. Ik begin dit jaar te schrijven dat ik het jaar zag als een nieuwe wandeling. Dat klopt wel een beetje, al was de wandeling niet van een constant tempo. De eerste maanden van het jaar verliepen wat rommelig, dat kwam vooral door mijn werk: veel achterstallige zaken die nog moesten worden afgehandeld. Hoogtepunt was toch wel mijn bezoekje aan het Rijksmuseum, dat vond ik echt indrukwekkend. De rest verbleekt daar toch echt wel een beetje bij.

Het tweede kwartaal van 2018 liep niet zo lekker, ik had last van  sombere  buien en daar kon ik maar moeilijk van los komen. Ik speelde mooi weer, maar ondertussen liep ik regelmatig met mijn ziel onder mijn arm. Op mijn werk werden veranderingen aangekondigd waar ik niet blij mee was en ook dat wakkerde de somberte nog eens aan. Dan was er natuurlijk ook nog dat tandartsverhaal: had ik eindelijk de moed verzameld om de tandarts te bezoeken, moest ik dat bekopen met een dikke hamsterwang! Ja, achteraf moet ik er wel om lachen.

De zomermaanden waren lang en warm. Voor mij persoonlijk nooit zo'n feestje, maar als ik er op terugkijk, kan ik wel zeggen dat ik daar fijn heb gewandeld. De veranderingen op het werk besloot ik maar te 'ondergaan'; ik kon het immers niet veranderen. Ik nam een flexjob aan 'voor erbij' en daar werd ik blij van. Het leven werd er weer vrolijk en licht door. Kansen, mogelijkheden, dromen, dat wil een mens nu eenmaal graag!

Het laatste kwartaal startte ik met de training die hoorde bij mijn nieuwe flexjob. Het werd weer druk in mijn agenda en ondanks dat, wist ik toch tijd te vinden voor mezelf. Schouderklopje! In oktober bijvoorbeeld, door er heel bewust voor te kiezen om mee te doen met Inktober, de tekenuitdaging waar ik al eerder naar had gekeken. Dat was echt heel leuk. Ik kijk er met voldoening op terug. Over de laatste twee maanden kan ik zeggen dat het weer voort kabbelde. Ik was hard toe aan de vakantie, waar we nu nog middenin zitten.

Op het moment van schrijven zie ik vaders en zoons met pakken vuurwerk (wat een geld moet dat kosten!) door de wijk trekken. Hier en daar klinkt een knal van een rotje en ik schrijf mijn jaar.

2019 alweer, wat gaat de tijd snel. Dit keer heb ik heuse voornemens, al vind ik eigenlijk ook dat je er geen jaarwisseling voor nodig hebt, om die te starten. Het zijn ook meer zaken die ik komend jaar aan wil gaan pakken. Gezonder worden, bijvoorbeeld. Ik wil weer gaan sporten en het fijne is, dat er binnenkort een nieuwe sportschool opent in het dorp. Dat is een teken, dat kan niet anders! In februari ga ik examen doen om het certificaat te halen dat bij mijn nieuwe flexjob hoort. Een nieuw papiertje, dat is echt leuk... maar dan moet ik die wel even halen, gaan we regelen dit jaar! Dan werk... die flexjob hou ik nog wel even aan, maar qua vast werk wil ik verder gaan kijken dan mijn neus lang is. Hoe en wat weet ik nu nog niet, maar na vier jaar ben ik wel tot het besef gekomen dat ik hier niet tot mijn pensioen (help, waar denk ik over?!) wil blijven. Daar moet ik dus ook mee aan de gang, dit jaar. En...:-dit is een voorzichtige- ik hoop dit jaar eindelijk eens een vakantie voor mezelf te gaan boeken!

Als ik dit allemaal teruglees, denk ik: 'Jee, je wilt wel veel hè?' Maar ach, Rome is ook niet op één dag gebouwd en de waarheid is natuurlijk ook dat je een jaar nooit kunt voorspellen. Vanavond toost ik -net als jullie waarschijnlijk- met een glas bubbels op een mooi nieuw jaar.

Ik heb lang moeten nadenken over een tekening bij dit blogje, maar ik besloot toch maar de laatste te plaatsen die ik dit jaar op de cursus maakte. We oefenden met het tekenen van lichamen en poses en daarbij koos ik voor deze meneer. Hij zit met zijn armen beschermend om een knie geslagen op een kruk. Ik fantaseerde erbij dat hij ondertussen zijn zonden aan het overdenken was, net zoals ik in dit logje deed (oké, een beetje dan).

Meneer Kruk overdenkt zijn zonden (Inkt en aquarel)

Lieve bloglezers, dank voor jullie mooie, lieve en leuke support en/of reacties van het afgelopen jaar. 
Ik wens jullie een mooi, goed, vrolijk en gezond 2019 toe!