Sneeuw en schilderen op kleine doekjes

 En dan word je wakker en dan is ineens de hele wereld wit! Vroeger vond ik dat altijd iets magisch. Nu niet meer zo erg hoor, maar ik blijf het mooi vinden als er zo'n dekje ligt, waar dan nog niemand op gelopen heeft. De enigen die er van mij op mogen lopen, zijn vogels en poezen... Vanwege de mooie pootafdrukjes!

Tja, en wat doe je dan hè? De door mij zo gevreesde dagen zijn voorbij. De knallen buiten nemen gelukkig ook eindelijk af en dan sneeuwt het... en als je eigenlijk niet naar buiten toe hoeft, dan ga je ook lekker niet. Ik keek naar de buurman die keurig zijn stoepje en zijn auto aan het schoonvegen was. Ik keek naar de kinderen uit de buurt, die sneeuwballen aan het gooien waren. Ik keek naar ouders die hun kinderen met een sleetje aan het voortrekken waren en ik keek naar stevig ingepakte hondenbezitters, die er toch echt uit moesten voor een rondje. 

Voor de kerst was ik op zoek geweest naar wat kleine schilderdoekjes, omdat ik geen zin had in grote doeken. Ik had al zo lang niet geschilderd, dat zou wat te ambitieus zijn. Wat denk je? Geen klein doekje te vinden, allemaal uitverkocht! Nu kon ik naar de stad gaan, maar met al die Kerst stressmensen zag ik dat niet zitten. Terug naar huis dan maar en even zoeken tussen de spulletjes. Wie wat bewaart heeft wat, zo ook in dit geval, want ik vond twee kleine paneeltjes. Op de ene stond een mislukt landschapje, de ander had ik een groen achtergrondje gegeven. Mooi, die kun ik dus gebruiken voor wat ik al een tijdje van plan was. Bij de 'oude' tekengroep hadden we namelijk iets gedaan met uitsnedes. Ik heb het hier geloof ik niet laten zien, maar ik vond dat heel leuk: je neemt een object en je zoomt in op een deel daarvan, een soort macro-opname. Het leukste is het, om dat te doen met dingen uit het dagelijks leven.

Destijds leidde dat tot deze werkjes:

Nu dacht ik, die wil ik ook ooit weleens uitwerken op een doek. Ik koos de laatste twee om verder uit te werken; de stekker en het toetsenbord (ja, het moest ook niet te makkelijk zijn). Nou, dat heb ik geweten, ik ben er even mee zoet geweest. Ineens wist ik weer waarom ik liever met aquarel en met potlood werk: ik heb gewoon geen geduld! Ik zat maar verf door elkaar te smeren en te smutzen... en om het feest compleet te maken smeerde ik oom mezelf maar even onder. Nouja, dat laatste is overdreven, maar ik weet echt niet hoe die verf op mijn ellenboog kwam! Het viel me echt tegen. Ik moet duidelijk vaker schilderen, want ik ben het gewoon een beetje kwijt. Nu is een paneeltje van 20 x 20 ook niet het summum hoor, maar ik heb er toch wat uit weten te krijgen.

Poging 1, de stekker:

En poging 2, het toetsenbord:

Ben ik tevreden? Nee, dat niet, maar ik was lekker bezig en dan was dit toch een fijn begin van het nieuwe jaar. Morgen ga ik ook de sneeuw in.

Fluffy gedachtenkronkels

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand... Ik ben op zoek naar de fluffigste papegaai van het land! Na lange tijd radiostilte, ben ik eindelijk weer eens enthousiast over een tekenproject waar ik mee bezig ben. Natuurlijk gaat het over beestjes, want kennelijk hoort dat bij mij. 

Het project is een experiment met fantasie. Een bestaand kunstwerk, een stilleven, omzetten naar een eigen vorm en daar je eigen objecten aan toevoegen. Mijn objecten zijn knuffelbeesten. Stel je eens voor: een heel serieus stilleven met saaie potjes en kannetjes, dat ineens wordt 'opgeleukt' door er een paar kleurige en fluffy knuffelbeesten tussen te parkeren! Dat maakt het allemaal wat minder serieus en dat kunnen we allemaal wel gebruiken. 

Hoe het helemaal gaat worden, is voor mij ook nog een raadsel. In je hoofd is het altijd anders... maar ik ben druk doende om studies te maken van de knuffelbeesten. Bij mij op de bank woont een pluchen papegaai en die was het eerste slachtoffer van de vreemde hersenkronkels. Een moeilijk slachtoffer ook nog, want hij is best realistisch gemaakt en dan moet hij toch het uiterlijk krijgen van een knuffelbeest. Dat wordt dus even experimenteren. Ik heb er nu twee, maar misschien ga ik nog wel iets proberen. Ik wilde ze even showen:

(Papegaaitje in aquarel) 

 

En deze:

(papegaaitje in contékrijt) 

 

Welke is nou het meest fluffy? Die in aquarel, of toch die in krijt? Misschien kan ik beter vragen welke het meest lijkt op een knuffelbeest... Ik vind het nog best lastig. misschien probeer ik er nog eentje, of ik ga eerst een ander beestje proberen. Dilemma's! Het gaat intussen een stukje beter met mij. Nog steeds niet op het oude level, maar er treedt een soort gewenning op, merk ik. Nu ik dit zo schrijf, realiseer ik me dat ik het heb over knuffels... Knuffels, snap je 'm? Zonder dat ik het duidelijk besef, zet mijn brein me op wat er nu zo mist. Het blijft gek, ik kan er niks aan doen 😎

Schaatsen, cadeautjes en nieuw jaar

Ook dit jaar moet ik het van mezelf... een terugblikpost. Ik vind het moeilijker dan ooit, denk ik. 2019 was een vreemd jaar. Ik heb veel leuke dingen gedaan: een powerfan jump op de personeelsdag, de vakantie natuurlijk, inktober, veel gewerkt, gepraat, nagedacht. Het was een goed jaar. Een jaar vol beweging.

Over beweging gesproken: weer niet kunnen schaatsen dit jaar... misschien maakte ik daarom dit laatste schilderijtje tijdens de cursus. Ik zou best wel weer eens willen schaatsen! Weet je nog, hoe je dan aan de walkant stond, met je tasje en de schaatsen... en dat dan die veters zo moeilijk gingen? Ik ging nooit met een stoel, maar je zag ze bijna altijd: ouderwetse keukenstoelen op het ijs. Vaders die dan uiteindelijk maar achter die stoel gingen schaatsen, omdat hun kleine spruit toch echt niet vooruit kwam op die Friese doorlopertjes... Zo'n beeld wilde ik vastleggen, matig gelukt, maar toch een herkenbaar plaatje. Het is gemaakt met eigenlijk maar drie kleuren: groen geel en blauw.
Wat je aan andere kleuren ziet is gemengd.

Schaatsen... (gouache)

 Er was één ding waar ik in dit blog niet over schreef. Of eigenlijk, ik schreef er wel over, maar zette het niet op algemeen zichtbaar. Het was -denk ik- ergens in mei dat ik onderstaand stukje schreef en eigenlijk zijn het gewoon de juiste woorden. Ik deel ze hier toch maar. Omdat ik weet dat ik niet de enige ben en omdat oud en nieuw ook iets in zich heeft van afsluiten en opnieuw beginnen.

Rustig

De eekhoorn is af...! Zoals ik al schreef bij de reacties onder mijn vorige blogbericht, is het een tweede versie geworden. Ik deed iets met een dennenappel, maar dat leek dus meer op iets anders ;-)
Toch was het goed, die tweede versie, want op één of andere manier is die schattiger dan de eerste. Ik weet ook niet hoe dat komt. Iets met dat kopje, net iets zoeter. Ik weet niet of het me gaat lukken om er een kerstkaartenversie van te maken, want daarvoor was ik er toch net iets te lang mee bezig.

Baby Eekhoorn (inkt)

Gisteren was de laatste les van de cursus van dit jaar. Dat klinkt altijd zo definitief, maar volgend jaar gaan we natuurlijk gewoon weer verder. We zijn de laatste weken erg bezig met kleur. Een vervolg op de lessen over warme en koude kleuren, was werken met laagjes. Het ging erover dat je heel snel een balans in je werk kon maken door vanuit de grote kleurvlakken uit een afbeelding te werken. Ik deed een saai (Nee niet saai, sommige mensen vinden dit saai, ik vind het mooi!) Hollands landschapje met een molen. Eerlijk gezegd was ik verrast door het resultaat. Ik ben niet zo van de landschappen, maar deze is toch wel leuk geworden.

Denkend aan Holland... (Gouache)

Ik maakte er nog eentje... Ook Hollands, maar geen landschap, maar die is nog niet helemaal af.

Bijna vakantie... ik kijk er naar uit. Niet dat ik veel ga doen, maar ik moet nog het nodige opruimen. Ik schrijf dit bijvoorbeeld, terwijl ik omringd ben door een woud van papieren. Ja, eigenlijk werk ik, maar dat moet je maar niet verder vertellen. Overal zijn stapels. Sommige dingen zijn eigenlijk al lang onnodig, maar ik weet dat als ik nu weg ga gooien, er vast iets tussenzit wat niet weg mocht. Ken je dat? Dat vraagt om een rustig momentje.
Ik kijk even naar mijn landschapje... rustig, dat is soms ook wel even fijn.

Warm en koud

Inktober zit er op! Ook dit jaar heb ik de uitdaging helemaal volbracht. Het ging beter dan vorig jaar qua tekeningen, maar mijn aanvankelijke doel (het vinden van meer inspiratie) is nog steeds een beetje ver weg. Ik doe wel dingen, maar ik maak ze niet af. Gelukkig is er de cursus, waar ik toch wel weer wat leuke dingen heb geproduceerd. We zijn nog steeds bezig met kleuren en de laatste paar weken zijn we vooral bezig met warme en koele kleuren. Zo maakte ik dit portretje:

Warm, met koud citaat (gouache)

Dit was de 'warme' versie, al straalt de tekst eronder niet echt warmte uit. Het is een quote van wijlen Simon Carmiggelt, de man die met zijn stukjes de werkelijkheid zo raak wist te vangen. Ook met dit zinnetje, vind ik. Soms zijn dingen niet eerlijk en dan kun e er eigenlijk weinig tegen doen, behalve dan toegeven aan je eventuele wraakgevoelens. In de meeste gevallen schiet je daar niets mee op, want wraak is maar een genoegen voor korte tijd. Als je de tijd zijn werk laat doen, lost het zich vaak vanzelf op. De koele versie van dit portretje vind ik zelf mooier:

"Coole" man (gouache)

Hier zie je ook duidelijker dat ik expres wat warme accenten aan het plaatje heb toegevoegd. Onder ander in zijn bril en zijn haar. Bij de vorige had ik dat ook gedaan. Tijdens het schilderen vroeg ik me af of sommige gezichten misschien meer tijd zijn recht komen in alleen koele, of alleen warme tinten. Daar wil ik komende tijd wat meer mee gaan proberen.

Kleuren als een beest

Na mijn vakantie leek het alsof alle inspiratie was opgedroogd. Gelukkig is het intussen weer een beetje terug. Ik doe weer mee aan Inktober dit jaar en dat helpt alvast een heleboel. Ook is de cursus weer gestart en dat is ook een mooie stok achter de deur.

Op de cursus zijn we nu bezig met kleurstudies. Dat gaat ongeveer zo: je kiest een drietal kleuren en met die kleuren ga je eerst een simpele studie maken van een plaatje, een landschapje, of wat je maar wilt. Omdat je maar drie kleuren hebt, wordt het een heel simpel iets. Als je dat af hebt, ga je wat van die drie kleuren mengen en daarna maak je een volgende uitvoering van datzelfde plaatje. Wit toevoegen is toegestaan, maar verder mag er eigenlijk niets. In eerste instantie vond ik het niks (Altijd even tegendraads!), maar naarmate we langer bezig waren, begon ik er lol in te krijgen.
Vergelijk deze maar eens:

Kleurstudie landschap (gouache)

Het linkse plaatje, onder de kleurtjes, was het uitgangspunt. Rechts is wat ik ervan maakte. De onderste paste niet meer op de pagina, maar natuurlijk wilde ik dat niet toegeven en propte ik het er alsnog op. Daar moest mijn docent enorm om lachen en ik ook.

Wie hier vaker leest, weet natuurlijk dat ik het meest in mijn element ben als ik 'beestjes' kan schilderen. Dus waar mijn medecursisten verder gingen met een volgend landschapje, vond ik het nodig om met een roofvogel verder te gaan. Dat kwam er zo uit te zien:

Zo kun je dus nog wel even doorgaan en dat doe ik dus ook. Inktober is alweer aan dag 5 bezig en ook daar heb ik wel lol in. Ik doe gewoon allemaal beestjes. wat op zich dan weer een extra uitdaging is. mocht je nieuwsgierig zijn, op Instagram kun je ze bekijken! Tot blogs maar weer!

Oliebollen in jus

Ja, je las het goed: 'oliebollen in jus' en die bedacht ik dit keer niet zelf. Medecursiste Vera vond mijn laatste creatie daar op lijken, zei ze.

Ik deed net of ik heel erg beledigd was (oké, dat was ik misschien ook een beetje), maar eigenlijk moest ik er ook wel om lachen. Onze tekengoeroe had namelijk bedacht dat we gingen oefenen met schilderen met een platte kwast. Om het moeilijker te maken bedacht hij dat we dan vormen met een structuur moesten maken. Rotsen, in dit geval. Door dit te doen, zouden we leren dat je vormen niet alleen aan kon geven door licht en donker te gebruiken, maar ook door de manier waarop je het penseel gebruikt.

Oliebollen in jus of rotsen bij de zee? (gouache)

Ik vond het leuk om te doen. Sowieso vind ik gouache erg leuk om mee te werken, de laatste tijd. Iemand vroeg me laatst, waarom ik zoveel verschillende materialen door elkaar gebruik en waarom ik niet alleen met bijvoorbeeld alleen aquarelverf, of alleen inkt werk. Ik heb daar geen echt antwoord op. Ik vind dat je alles moet proberen en daarnaast hou ik ook wel van een beetje afwisseling. Oliebollen in jus, bijvoorbeeld... Hahaha!

blokjes en bessen

In mijn herinnering waren keukendoeken -of zo je wilt: theedoeken-  altijd blauwwit geruit. Saai, maar tegelijkertijd lekker duidelijk: dit is een keukendoek, geen  gewone handdoek. Mijn moeder had altijd keukendoeken in andere kleuren: groen, grijs, met een bloemetje aan de rand, maar altijd waren ze geruit. Waarom eigenlijk?  Mijn eerste keukendoeken thuis waren bont gestreept, lekker recalcitrant. Intussen heb ik ook een paar geruite, maar dan wel met spelende katjes langs de randen😸

Ik moest denken aan keukendoeken, toen ik dit schilderwerkje maakte. Geen idee waarom, een mens denkt af en toe maar wat. Het kwam volgens mij omdat er werd gezegd dat 'we verder gingen met de blokjes' tijdens de cursus. Blokjes', keukendoek...en in de cursusruimte hangt er al tijden geen... Zo moet het ongeveer ontstaan zijn.

Ik vulde mijn blad met de ruitjes van de keukendoek. Niet in blauw en grijs (want dat is saai), maar geel, blauw en groen. Ja en dan? Ik was het even kwijt, maar daarna besloot ik de bosbessen te tekenen, die ik even daarvoor gevonden had. Misschien was het leuk als ik de ruitjes iets door zou laten drukken in de besjes... en zo ontstond dus dit geheel.

Blauwe bessen (Aquarel en gouache)

Gisteren zag ik trouwens een enorm grote spin  hangen, aan de keukendoek. Precies onderaan bij het puntje. Een enorm dikke, met vrij lange poten. De bibbers liepen over mijn rug, want hoe ging ik die hier nu wegkrijgen? Ik vind spinnen prima, maar ze moeten niet mijn habitat verstoren door op plaatsen te gaan zitten waar ik ze niet meer kan negeren.  Die wriemelpootjes wil ik niet in mijn nabijheid. Ik keek nog eens wat dichterbij... Bleek het het labeltje annex lusje om op te hangen te zijn! Pfoe... was dat even een opluchting!

Abstract?

Terwijl ik dit schrijf, is de kamer gevuld met zonnestraaltjes die dwarrelend stof verplaatsen. Ik moet er even aan wennen,  aan die zon. Het voelt wel vrolijk en licht, maar het is er nog niet helemaal, heb ik het idee. Misschien ligt dat ook wel een beetje aan mij. De afgelopen tijd was weer eens wat warrig. Ik kon me maar moeilijk concentreren op dingen. Hopelijk wordt dat nu wat beter.

Laat ik dus ook maar beginnen met leuk nieuws te melden: ik heb mijn certificaat gehaald! Het was echt lastig om ineens (na zoveel jaar) weer een examen te moeten doen. Ik stikte van de zenuwen en dan trof ik ook nog eens een examinator die het examineren tot een wel heel serieuze business had verheven. Stel je even voor: een streng kijkende mevrouw met een rond brilletje, die bij elk antwoord dat ik gaf de wenkbrauwen minstens anderhalve centimeter omhoog liet schieten. Nou, er zijn mensen die al om minder onzeker worden, kan ik je vertellen. Gelukkig was ik goed voorbereid en heb ik me er doorheen gebluft.

Op de cursus  geen examens, maar daar deden we weer eens wat anders dan anders. Daar werd ik op zich ook wel vrolijk van. We kregen de opdracht om een bestaand plaatje te bewerken door aan de gang te gaan met kleurvlakken. De voorbeelden die we te zien kregen varieerden van Picasso tot Mondriaan, dus dat was wel even slikken.

Sinds ik een grote tentoonstelling heb bezocht van Mondriaan, snap ik wat beter wat deze meneer nu aan het doen was. Wij kennen hem alleen maar van de grote vlakken in rood, geel en blauw, maar hij heeft zoveel meer gedaan. De man kon prachtig tekenen en op een dag bedacht hij dat hij niet meer alles wilde kopiëren, maar dat hij het terug wilde brengen naar de essentie. Bomen werden lijnen (wat het uiteindelijk natuurlijk ook zijn, als je ze op papier zet), huizen werden blokjes en... bestaan niet alle kleuren uit die drie primaire kleuren? Een beetje kort door de bocht uitgelegd misschien, maar zo zit het ongeveer in elkaar. Terug naar de opdracht op de cursus: we moesten de boel dus wat gaan abstraheren, of er dingen bij verzinnen om het wat spannender te maken.

Ik kan je vertellen dat het best wel een stap is, om ineens abstract te gaan werken. Je moet het tenslotte maar verzinnen. Daar zit 'm namelijk de kneep: verzinnen. Veel mensen (ik ook) schilderen en tekenen wat ze kennen, maar wat nou als je dat loslaat?  Toch ging het uiteindelijk nog best snel. Ik ben, al zeg ik het zelf, best wel goed in dingen verzinnen en dus verzon ik een herhaling bij mijn stilleventje. De witte tussenlijnen ontstonden vanzelf, tijdens het schilderen en ik vond het leuk om veel verschillende kleuren te gebruiken. Uiteindelijk is het dit geworden:

Abstract, maar toch ook niet (gouache)

Ik moet er een beetje aan wennen, maar toch vind ik hem wel leuk. Wat vinden jullie?

Diagonal Madonna

Goed nieuws!  Gisternacht (0:06uur) kreeg ik bericht terug van Instagram op mijn rapportage van schending van auteursrecht. Volgens mensen die er verstand van hebben, is dat best snel en dat vond ik zelf eigenlijk ook.  Ik heb gelijk gekregen: mijn profielfoto is echt de mijne!  Instagram heeft de gekopieerde verwijderd.  Wel staat mijn introductietekstje nog bij dat fake account, maar ach...  Ik ben blij dat mijn plaatje weer exclusief van mij is.

Het gezeur met het profiel heeft er bij mij wel voor gezorgd dat ik een tikje wantrouwend  sta tegenover het medium Instagram, ondanks dat dit nu is opgelost. Ik heb er nadien nog een plaatje geplaatst, maar dat was wel met de nodige aarzeling. Wat ik er had willen plaatsen,  plaatste ik juist niet😊  Het ging om dit werkje:

Schuine dame (gouache)

Dit was het resultaat na heel veel smeerwerk.  Het was ook mijn eerste werkje met gouache  in kleur.  Wel leuk om te laten zien,  is -denk ik- hoe ik begon... En hoe het dus totaal iets anders kon worden.  Vergelijk het maar eens met deze:

De eerste versie (gouache)

Wat een verschil... En geloof me: het is hetzelfde stuk papier!  Nu snap je vast ook mijn opmerking over smeerwerk!   Er zitten echt veel lagen verf op dit gezicht.  In dit geval vind ik het ook wel jammer van de eerste opzet,  want met name de invulling van het voorhoofd vind ik daar veel mooier en expressiever. Maargoed,  die eerste opzet bestaat dus niet meer, daar zit de bovenste schildering nu overheen.  Daarom zette ik de onderste wel op Instagram, de bovenste niet.  Wat een faker al niet bij je teweeg kan brengen...

Over fake gesproken...  Ik hoorde vandaag erg grappig nieuws op de radio.  Een decorstuk uit één van mijn favoriete tv-series 'Allo-'allo is geveild voor een best wel hoog bedrag. 17.000 Euro voor 'The fallen Madonna with the big boobies'!

Eerst hoorde ik het bericht maar half en snapte ik het niet helemaal,  want was 'The fallen Madonna' dan een bestaand schilderij?  En 17.000 Euro is toch ook weer niet zoveel?  Nee,  zo zat het dus ook niet.  Het schilderij bestond alleen in de verhaallijn in de serie en als een soort decoratie was er een schildering gemaakt die in de serie gebruikt kon worden.  Niks beroemd schilderij dus,  maar omdat de serie zo populair was,  is zelfs een decorstuk veel waard geworden!  Ik vond het komisch! Misschien moet ik ook maar eens overwegen decorstukken te gaan maken...  Het begin is er: 'The diagonal Madonna' (without boobies) Nu nog even een leuke serie vinden die 'm wil promoten 🤡

Spel met licht en donker

We zijn weer eens met portretjes bezig op de cursus. Dit keer werken we met gouache en alleen maar in zwart en wit. Het is leuk om te doen, maar ook moeilijk... en als je Lilian heet, doe je het dan gewoon even nog moeilijker ;-)

Ik koos een donkere man uit om te schilderen. Op zich is dat niet perse moeilijker dan een lichte man, maar wel als je in zwart-wit werkt. Had ik kunnen weten, maar na Inktober werd ik een beetje overmoedig en dacht ik dat ik alle uitdagingen wel aankon.

Ik vind het leuk om mee te werken, dat gouache. Het is lekker handzaam (tubes acrylverf zijn altijd zo groot), je kunt er mee aan de slag op gewoon papier, het is lekker snel droog en je kunt er best precies mee werken. Dat het niet meteen lukt, maakt me niet eens zo veel uit. (dat is ook wel weer een openbaring)

Kijk, dit is 'm, de 'donkere man':

Donkere man (gouache)

Hij is nog wat 'vlekkerig' hier. In de tussentijd heb ik geleerd om wat strakker te werken. Dat onder z'n neus oogt ook wat raar, maar dat komt dus doordat je andersom moet denken en daar was ik toen nog niet helemaal aan toe. Op dit moment heb ik al drie hoofdjes in mijn  tekenblok zitten en dit weekend hoop ik er nog eentje uit te werken.

Voor mijn verjaardag eind oktober, heb ik gouache gekregen en een mooie doos kleurpotloden van Faber Castell. Die doos potloden is zo mooi dat ik het bijna zonde vind om er mee te gaan werken, maar dat komt wel. De gouache heeft 8 kleuren in het doosje, maar ik begin pas met de kleuren als ik het spel tussen licht en donker wat beter onder de knie heb... Komt vast wel goed.

Wie ben ik? (plus ontknoping)

Nee hoor, maak je geen zorgen: ik heb geen identiteitscrisis, zo aan het begin van het nieuwe jaar!
De eerste dagen van het jaar verliepen voor mij tamelijk rustig. Gelukkig had ik nog wat vrije dagen voordat de hectiek van alledag weer begon. Zo kon ik me dus ook rustig concentreren op wat ik eigenlijk toch het liefst doe: een beetje creatief bezig zijn.

Ik aarzelde of ik misschien iets moest doen met de klei, die ik al een tijdje heb liggen. Het werd uiteindelijk niet de klei, maar acrylverf! Ik heb een project (haha, dat klinkt wel heel echt, hè?) bedacht voor een drieluik. Ik wil een hagedis als deze (klik!) uit gaan voeren in acrylverf, maar dan verdeeld over drie doeken. Een waar project vind ik het, want die kleuren dat gaat nog wel, maar de hagedis moet wel groter dan op het voorbeeld. Daar ben ik dus mee bezig, op dit moment. Ik noem het Project H. (hahaha!)

Terwijl ik bezig was, viel me op dat ik het schilderen een beetje kwijt leek te zijn. Ik had nog ergens een canvasbordje staan met een mislukte schildering erop, dus dacht ik: 'mooi, dan ga ik daar even wat op oefenen!' Ik verfde het bordje uiteindelijk maar zwart, want er bleven telkens sporen van de onderstaande schildering zichtbaar. Op een zwart bordje kun je niet zo veel meer met kleur, dus het zou een 'zwart-witje' moeten gaan worden.

Natuurlijk wist ik weer eens niet direct wat ik daarmee nou zou moeten doen, maar dit keer kwam het antwoord helemaal vanzelf. Ik zag een tijdschrift liggen met een redelijk sprekende zwart-wit foto erop. Een portret, dat was me vorige keer ook goed bevallen! Aldus ging ik aan de slag. Het resultaat werd deze dame:

... in acryl

Nu is het bij een portret natuurlijk ook zo dat het wel moet 'lijken' op het gezicht dat je voor ogen had. Nu vind ik zelf dat het wel -een soort van- gelukt is, maar mijn bril is natuurlijk hartstikke gekleurd. Jullie lezers, met een iets minder gekleurde bril, kunnen dat veel beter beoordelen.
 Een leuk raadseltje dus, zo aan het begin van dit nieuwe jaar:
Herkennen jullie deze dame?

De ontknoping zal ik binnenkort hier plaatsen ;-)

DE ONTKNOPING

Zelf vond ik 'm al best wel lijken... en gelukkig jullie ook. Het was inderdaad presentatrice Yvon Jaspers, al kan ik me ook wel vinden in de jonge Monique van de Ven.
Hieronder het bewijs:

Zoals je ziet, de wenkbrauwen zijn het niet helemaal en ik heb haar een iets 'wufter' kapsel gegeven, dat kan gewoon ;-) Heel leuk om jullie reacties te lezen, in elk geval!

Lastig Portret

De eerste mooie lentedagen zijn geweest en de Japanse kers laat de bloesem alweer vallen. Op de grond ligt een roze tapijt. Op mijn tafel ligt een tapijt van zakdoeken. De lente verraste mij met een onvervalst lentegriepje. Dat moest kennelijk zo zijn.

Afgelopen week maakte ik mijn laatste portretje af. Ik heb er even genoeg van, van dat portretten schilderen. De blauwe dame, door sommigen wat laatdunkend 'Elsa' (Van Disneys Frozen, je-weet-toch) genoemd, is af. Ik deed iets geks met de achtergrond. Iets met een punaise en een kaart. Toen dat af was, dacht ik: 'nee!' Om er daarna een achtergrondje om te schilderen dat me wat meer tevreden stemde.

Pippi, alias: 'de blauwe dame' (acryl)

 
Ik besloot dat ik even genoeg portretten had geschilderd. Lastig portret, ben ik.

De afgelopen week heb ik mijn potloden weer opgepakt. Ik ga weer meedoen aan een uitdaging van Illustration Friday, dacht ik. Ik schoot alleen niet op. Dan maar wachten op de volgende uitdaging. Naast mijn schildersezel ligt nog een werkje met een hek; een soort minilandschapje, dat afgemaakt moet worden... en ik heb nog steeds drie lege doeken staan waar een drieluik op moet gaan verschijnen. Maarja, die zakdoeken hè? Met een snothoofd lukt het allemaal niet, terwijl ik het zo graag wil.

Ik schreef het al... lastig portret.

Nog meer portretjes...

Af en toe voel ik me net een cosmetisch chirurg, als ik bezig ben met het maken van portretjes.
Na het tekenen van gezichten, ben ik verder gegaan met schilderen, zowel op de cursus als thuis.  Ik was niet zo van het verven, dacht ik... maar ik moet bekennen dat ik het steeds leuker ga vinden.
Zo maakte ik onderstaand kopje, na een mislukte voorstudie op de cursus, thuis af. Met maar vier tubes verf: bruin, blauw, wit en zwart. Het werd een waar project. Smeren, kijken... Oei, toch een verkeerde neus... Hoppa, verf eroverheen. (jawel, een kleine nosejob!) Die oogleden, ook niet helemaal geweldig... ook dat corrigeren we even met een extra likje verf. Naast cosmetische ingrepen, waag ik me ook aan het kappersvak. Hier en daar wat highlights, wat speelse plukken en de metamorfose is een feit.

Vrouw in blauw (acryl)

Zo makkelijk als ik het hier schrijf, ging het natuurlijk niet. Er zitten heel wat lagen verf op dit hoofd, maar ik had er zo'n lol in. Ik ging helemaal op in het werken aan dit projectje. Met de kwast in mijn mond (ik hield er  een blaar in mijn mondhoek aan over, hihi) liep ik heen en weer tussen mijn werkje en de andere bezigheden in huis. Ik vind 'r heel echt geworden... al heeft ze dan een beetje zombiekleuren, volgens tekenvriendinnetje Irina ;-)

De weer daarvoor had ik een ander portret voltooid tijdens de cursus. Dat maakten we met zwart en wit. De bedoeling was, dat je door het onderscheid in licht en donker goed op te zetten, het portret vorm zou geven. Ik nam de opdracht misschien wat te letterlijk, waardoor het portret te vlekkerig is geworden. Toch werd door mijn omgeving Daniel Craig herkend in mijn schilderwerk. Hij was het trouwens niet hoor, de referentiefoto was volgens mij geen beroemdheid, maar toch is dat wel grappig.

Niet Daniel (acryl)

Wie hier vaker leest, weet dat ik af en toe enorm eigenwijs kan zijn... en ik moet dan ook even terug komen op een post die ik eerder schreef. Over verf en merken... Je kunt 'm hier (klik!) teruglezen. Het juiste merk... het zou me wat, schreef ik. Afgelopen tijd werd me duidelijk dat het wel degelijk uitmaakt. Ik leende wat échte verf van Talens van een medecursiste en ik stond perplex van hoe veel beter je met die verf kunt schilderen. Het is soepeler, het mengt beter. Ik moet gewoon toegeven dat die verf beter is. Eigenlijk wel een prestatie dat ik dit ook allemaal met goedkope verf kan, hè ;-)
Of ik nu allemaal nieuwe verf heb gekocht? Nee, dat niet. De oude moet eerst op, zo veel Nederlander ben ik dan ook wel weer.
En eigenwijs ja, dat ook.

Wordt het nog wat? (deel 3, slot)

Tijdens de laatste cursusavond, nu alweer twee weken geleden, zuchtten we nog dat er nu vast niets meer van tekenen kwam, nu we niet meer elke week bij het cursuscentrum terecht konden.  Zomerstop.

Aan de slag!
De docent grapte dat hij dan kaarten met zijn eigen portret erop zou laten drukken, waarop hij dan met een strenge blik op ons toe zou zien, opdat we vooral aan het tekenen en schilderen zouden blijven. We zagen het al helemaal voor ons, hoe we met die strenge blik op ons gericht, - want zo'n foto hang je natuurlijk in je werkkamer - noestig aan de arbeid zouden gaan.

Geen goeroe
Misschien had zo'n goeroefoto me geholpen, ik weet het niet. Feit is wel, dat ik na de laatste les geen potlood of kwast meer heb aangeraakt. Onder mijn laatste blogpost verschenen ietwat bezorgde reacties... Wat was er met me aan de hand? Mijn tas met tekenspullen lag nog precies zo in de hoek als ik hem had neergelegd. Had, want vanmorgen heb ik 'm weer opgepakt, om eens voorzichtig te kijken naar wat ik er ook al weer had in gestopt. Soms slokt het leven van alledag je teveel op om nog aan schilderen of tekenen te kunnen denken. Zo ook afgelopen tijd. Mijn ene collega werd ziek, de ander ging met verlof en ik maakte flink wat extra uren, omdat ik de bijbehorende extra centjes wel goed kon gebruiken. Zo kwam het, maar eigenlijk voelt het ook niet fijn om zo lang niets met mijn blog te doen, vandaar vandaag een laatste "wordt het nog wat" blogje, om de tijd die daarna komt hopelijk weer te kunnen besteden aan mijn 'echte tekenprojecten'.

De wereld in brand
Ironisch genoeg was mijn blokje precies vol, toen de cursus stopte. Ik bekeek de laatste aquarelwerkjes. Nadat we steeds dingen met maar twee kleuren hadden geschilderd, mochten we er één kleur aan toevoegen. Zo ontstond ook het werkje hieronder:

Drukte (aquarel)

Referentie voor dit werk was een foto van een (ik denk Amerikaans) drukke straat... Mijn weergave ervan had uiteindelijk niet veel meer te maken met de oorspronkelijke foto. Daar moest ik ook wel een beetje om lachen destijds. Toen ik mijn werk vanochtend terugvond, was mijn eerste idee "de wereld in brand"  ;-) Door het felle oranje dat ik aan het bruin en blauw heb toegevoegd is het een heel fel plaatje geworden: die drommen mensen vooraan, zo'n hele rij auto's en dan die enorm hoge gebouwen. Bijna eng, vind ik.

Vervlogen rijkdom
De volgende die ik wil laten zien, is gelukkig iets minder heftig ;-) Denk een beetje Downton Abbey: zo'n huis met veel rijkdom uit vervlogen tijden. Zo'n huis dat eigenlijk te duur is om te onderhouden, maar waar dan de sjieke meubels je moeten doen geloven dat het heel wat is. Een stoeltje met barokke pootjes, kandelaars en kaarslicht  en de 'goeroe's' van die tijd aan de muur:

Vervlogen rijkdom (aquarel)

Hier gebruikte ik geel als derde kleur. Op het tafeltje ligt, naast de kaars, een roos die al een beetje aan het uitvallen is. Op zich is het wel gelukt qua sfeer, maar ik vind het jammer dat ik de portretten aan de muur niet wat beter uit de verf kon laten komen.

Het huis aan het eind van de weg
De laatste uit mijn boekje was een weergave van een landweggetje, ergens tussen winter en lente in. De derde kleur die ik hier gebruikte, was groen. Het is een beetje een apart plaatje geworden, ik weet niet goed wat ik er van moet vinden.

Aan het eind van de weg (aquarel)

Het zegt me wel wat ik nu denk, namelijk: dat het weer eens tijd wordt dat ik dat huisje aan het einde van de weg weer weet te vinden. Dat huis, dat vol staat met tekenspullen en waar een sfeer hangt vol ideeën om mee aan de slag te gaan. Ik ben er al even binnen geweest. ;-)

Wordt het nog wat? (Deel 2)

Tijdens de cursus, afgelopen week, zijn we bezig geweest met afbeeldingen maken met maar twee kleuren. Blauw en sienna (=een soort bruin). Als je dat toepast op een afbeelding die veel kleur heeft, moet je dus vaak kiezen en mengen. Voor iemand met permanente keuzestress is dat best lastig. Mijn werkje lukte dan ook maar matig.

Landweggetje met maar twee kleuren (Aquarel)

Toch heb ik 'm niet weggegooid ;-) Ik probeer mezelf aan te leren om de dingen in elk geval af te maken, ook al denk ik dat het niets meer wordt.

Dit is wat je noemt een 'met de billen bloot' blogpost, want de volgende die ik hier ga laten zien, viel wat mij betreft echt onder het kopje 'niet meer te redden'...  Sterker nog, er zat ook al een flinke scheur in en hij lag bijna klaar om voorgoed vernietigd te worden. (Als je goed kijkt zie je het nog, onderin.) Met wat plakband heb ik de scheur weggemoffeld en de rest deed ik met verf en inkt...

Doodlopend straatje (Aquarel en inkt)

Op de -toch wel echt mislukte- auto na, is het nog redelijk goedgekomen. In elk geval heb ik 'm terug geplakt in mijn blok en dat zegt eigenlijk wel genoeg.

Okee, de laatste... Die viel eigenlijk nog niet onder de categorie 'mislukt', totdat ik 'm in ging kleuren. De verf wilde niet wat ik wilde en daarna werd het een knoeiboel. "Komt niet meer goed" dacht ik, maar ik scheurde niet. Een weekje later keek ik nog eens en probeerde ik het wat op te lappen. Dat ging ook niet bepaald soepel, dus liet ik 'm maar weer even liggen. Afgelopen week heb ik 'm dan eindelijk afgemaakt. Je ziet de sporen van het worstelen, maar dat hoort misschien ook wel bij het plaatje.

Overwoekerd (Aquarel)

Zo'n plekje dat liefde nodig heeft voor het weer wat kan worden.... Ik zeg het wel vaker: soms is schilderen net zoals het leven zelf.

Uitdaging

Een echte uitdaging was het: moeilijk, maar wel heel leuk om te proberen. Gisteren rondde ik mijn schilderij van de roos en het glas af. Op zich wel weer jammer, want ik had ‘m eigenlijk naar de uitdaagster van paintanddrawtogether willen sturen, maar ik was  te laat klaar. Dat is het grote nadeel van olieverf: het duurt zo lang voor het echt droog is! Gelukkig kan ik ‘m ook gewoon hier kwijt, want ik ben eigenlijk best blij met het resultaat.

Roos en glas in olieverf

Wat je misschien niet zou verwachten, is dat het schilderen van de roos nog het moeilijkst was. De roos is wit, maar de schaduwen van de blaadjes hebben een andere kleur… en daar ben ik het langst mee bezig geweest. De verf is daar ook een stuk dikker dan op de rest van het doek ;-)

Toen ik klaar was, viel me ineens de zeggingskracht van zo’n stilleven op. Ik bedoel; het is een plaatje van een roos en een glas, maar je gaat er toch een verhaal bij bedenken. Was dit het eerste glas, of juist het laatste? Is dit het glas van na een liefdesverklaring, of was dit het glas van een afscheid?

Het duurde even, maar ik denk dat dit het glas is van een nieuw begin: nog niet helemaal leeggedronken, maar het smaakt naar meer. De roos wacht als een geurende verrassing, maar pas op: er zijn doornen waar je je gemeen aan kunt prikken…

Olieverf is heel echt

Moet je eerst goed kunnen tekenen, om goed te kunnen schilderen? Vreemde vraag misschien, maar toch heeft die vraag me een tijd beziggehouden. Inmiddels denk ik dat tekenen en schilderen wel met elkaar te maken hebben, maar dat het toch ook twee totaal verschillende dingen zijn. Tekenen is preciezer: elk lijntje moet op de juiste plaats staan, terwijl je met een klodder verf best wel een beetje kunt ‘marchanderen‘, zoals ik dat dan maar noem. Bij schilderen is het belangrijker wat je doet met de kleuren, hoe je overgangen maakt en wat je bijvoorbeeld doet om diepte te creëren. De laatste tijd ben ik veel bezig met schilderen.

 Zo had ik al een tijdje geleden dit schilderijtje gemaakt van een roodborstje. Het is gemaakt op een canvasbordje van 20x20 met olieverf. Het resultaat viel me niet eens tegen voor een eerste keer, al had de achtergrond misschien wel wat beter gekund. (Te groen, de blaadjes wat preciezer, etc.)

Roodborst, eerste poging in olieverf