Foto's van vroeger

 Het is zomervakantie, eindelijk. Ik was er zo aan toe om even niets te 'moeten'. De laatste periode leken de dagen zich aaneen te rijgen, zoals dat zo mooi heet. Even dit, even dat, eten, slapen en weer verder. Dat had ook zo zijn weerslag op mijn creativiteit, want echt veel kwam er niet uit mijn handen. Ik heb dat al een tijdje (volgens mij schreef ik het in mijn vorige logje ook al) en ik wijt het maar aan het feit dat nog steeds niet alles een plekje heeft gekregen. Ik weet het, er staat geen tijd voor rouw, maar je omgeving vindt toch wel dat het na een jaar klaar mag zijn. Zo werkt het niet, weet ik nu. Het helpt ook niet dat het afhandelen van alle administratieve zaken zo lang duurt. 

Ik had me voorgenomen om de komende tijd te besteden aan opruimen, maar ook dat lukt me niet echt. Ik laat het maar even voor het moment dat ik wat meer energie heb, want anders heb ik weer een 'moeten' en ik was nu juist zo blij dat ik dat even achter me kon laten! 

Verder gaat alles wel goed hoor, je zou na het voorgaande kunnen denken dat ik depressief aan het worden ben, maar dat is gelukkig niet het geval. Ik denk dat de dingen gewoon nog even een plaatsje moeten krijgen en dat kan niet als je niet af kunt handelen. Gelukkig is wat de erfenis betreft nu bijna alles rond, dat scheelt echt en geeft ook wel een gevoel van opluchting. 

Ik merk ook dat ik veel aan het zoeken ben naar dingen van vroeger. Dat komt -denk ik- omdat ik tussen de spullen een doos met foto's heb gevonden. Die foto's kende ik eigenlijk niet, ze waren van mijn oma en ze zaten in een soort kistje helemaal onder in een kast. Het zijn prachtige oude plaatjes, allemaal zwartwit. Er zitten veel foto's van mijn moeder in, van toen ze jong was en van voordat ik bestond. Ik vind ze mooi en schattig en op één of andere manier zijn ze ook helpend. Ik heb er een paar nagetekend en als ik het even niet meer weet, ga ik weer tussen die plaatjes snuffelen. Zo vind ik dan ook mijn opa, die ik zelf nooit heb gekend en mijn oma, maar bijvoorbeeld ook de ouders van mijn oma. Wat erg grappig is, is dat mijn oma op veel foto's op de achterkant heeft neergezet wie er op staan en soms staat er ook een jaartal. Zo ga ik door een verleden wat van mij is, maar toch ook weer niet. Tussen de foto's vind ik ook aankondigingen van huwelijken, geboorten en van overlijden. 

Rouwkaarten van vroeger zijn trouwens echt indrukwekkend. Waar wij nu een dun grijs kader om een kaart hebben staan, pakten ze dat vroeger echt serieus aan: een vette zwarte rand om het papier en dan ook nog op de enveloppe. Tja, dan wist je tenminste wat voor post je ontving. Ik vond tussen de kaartjes ook nog een telegram, dat had ik nog nooit in het echt gezien. In het telegram werden mijn grootouders gefeliciteerd met hun aanstaande huwelijk. Het fotokistje is wat dat betreft echt een schatkist, want als je dacht dat dat alles was: nee hoor! Wat dacht je van voedsel-en textielbonnen uit de Tweede Wereldoorlog en zelfs een persoonsbewijs uit die tijd. Hoewel ik denk dat ik nu alles wel een keer in handen heb gehad, kan ik  er nog steeds uren zoet mee zijn. 

In je hoofd ga je er dan van alles bij verzinnen en hoewel ik nergens meer kan vragen of het klopt wat ik heb verzonnen, geeft het toch een vorm van troost. Kennelijk is dat mijn manier van verwerken, want als ik lang naar zo'n plaatje heb zitten kijken, dan ga ik het proberen te tekenen.

Zo is dit bijvoorbeeld van een foto van mijn moeder in de box:

In de box (inkt)

Dat is toch schattig? Ze heeft hier ook een (denk ik) door mijn oma zelfgebreid jurkje aan, want het ziet er groot en ook best grof uit. Zelfgebreide jurkjes zie ik namelijk wel vaker terug op foto's. Mijn oma kon fantastisch breien, net zoals mijn moeder. Dat talent heb ik niet geërfd. Ik ben een ramp als het gaat om handwerken. Daar ga ik nog wel eens een blogje over schrijven, maar niet nu. Ik vond namelijk nog een foto met zo'n (nu duidelijk te zien) gebreid jurkje en die moest ik ook even tekenen. Hier is vooral het gezichtje erg goed gelukt. Ik vind dat mijn moeder echt een prachtig koppie heeft, dat haar ook... en die strik. Qua verhouding klopt het niet helemaal, maar het is toch een leuk plaatje geworden, vind ik:

Met popje (aquarel)

Ze staat ook echt zo met dat popje. Nouja, genoeg over vroeger. Ik ga me nu even druk maken over het eten van vanavond, want met die warme dagen vind ik het echt lastig om te bedenken wat het nu weer moet gaan worden. Tot blogs!

Aanpakken en doorpakken

 Aanpakken is niet mijn sterkste kant. Tenminste, als het gaat om zaken waar ik geen zin in heb (en volgens mij heeft iedereen dat) en als het gaat om zaken waar ik geen begin en eind aan zie. Af en toe vind ik dat echt heel ergerlijk aan mezelf. Ik heb altijd honderdduizend plannen, maar uitvoeren ho maar...

Nu helpt het afhandelen van een erfenis ook niet echt hoor. Alles gaat echt rete-traag, overal zijn regeltjes voor en dat is op zich goed, maar het helpt mij niet echt bij het doorpakken. Ik was gewaarschuwd: iemand zei me dat het afhandelen makkelijk een jaar kon gaan duren. Dat vond ik schromelijk overdreven, maar het is waar. We zijn bijna een jaar verder nu -op vier maanden na- en er zijn nog steeds losse eindjes. Dat geeft onrust en die onrust heeft zijn weerslag op alles wat ik doe. 

Misschien is dat ook wel de reden dat tekenen ook niet helemaal gaat zoals ik zou willen. De nieuwe groep is vriendelijk, al heb ik natuurlijk wel weer bijnamen bedacht voor de mensen die ik wat minder leuk vind. Zo hebben we bijvoorbeeld 'de gezusters Hamster' voor twee vrouwen die zich als laatste bij het groepje aansloten. Het zijn vriendinnen van elkaar en die zitten volledig in hun eigen bubbel, ze lijken ook qua uiterlijk wel op elkaar. Het enige moment dat ze zich met de groep bemoeien (en dan ook niet echt, alleen om complimenten in ontvangst te nemen) is als het werk aan het eind van de les nabesproken wordt. Ja oké, moeten ze zelf weten, maar gezellig is anders. Dan hebben we ook nog 'Margreet-die-alles-weet'.  Op zich een aardige vrouw, maar af en toe word ik een beetje moe van haar. Dat is meestal als iemand tijdens de les een vraag stelt aan de docente over materiaal, of hoe je dat het best kunt gebruiken. Voordat de docente ook maar de kans krijgt om iets uit te leggen, krijg je dan een hele uiteenzetting van Margreet. De eerste keer dat zoiets gebeurde dacht ik 'O, ze heeft er waarschijnlijk ervaring mee', maar nu ze dat elke keer doet, betrap ik me op de gedachte: 'had ik jou iets gevraagd?' Ik doe er verder niets mee hoor, ik tel netjes tot tien en ik negeer, maar het is wel opvallend 😁

Ik heb wel weer even lekker gewerkt met inkt. Dat was naar aanleiding van een opdracht over 'mensen tekenen in hun omgeving'. O trouwens, ik had het daar even over met oud-medecursiste Dorine, over opdrachtjes en dat ik daar zo aan moest wennen. Zij zei heel droog "Ja, ik denk dat we de opdrachtjes wel zijn ontgroeid". Daar heeft ze misschien een punt, maar zo lang ik er mijn eigen draai aan kan geven, vind ik een opdracht ook wel een fijne richtlijn. Mensen in hun omgeving ging o.a. over de juiste verhoudingen gebruiken bij het tekenen van een heel lichaam. Ik had een meisje als uitgangspunt genomen, een kind van een jaar of drie. Daar had ik ook een plaatje van, maar de omgeving moest ik nog even verzinnen. 

Geloof het of niet, maar die omgeving verzon zichzelf. Ik nam een vel papier, ik tekende met potlood dat meiske en daarna ging ik hem met inkt overtrekken. Wat gebeurt er: ik ben bij het hoofd en mijn pen zegt: bloep! Grote vlek naast het hoofd van het meisje. Dus ik zei een paar woorden die niet voor herhaling vatbaar zijn. Tja, wat dan? In een opwelling besloot ik de hele achtergrond dan maar zwart te maken. Toen had ik dus een meisje omgeven door zwart. Ineens bedacht ik dat ik daar dan met wit enge bomen op kon tekenen. Ik had net acrylmarkers gekregen, dus die kwamen mooi van pas. Dat werd dus deze tekening:

De gelige vlekken zijn afkomstig van mijn flitser, Oost-Indische inkt glimt erg op dit soort papier. 

Daarna heb ik de tekening nog eens gemaakt, op ander papier en met een iets andere uitwerking. Dat werd deze:

Uiteindelijk vind ik ze allebei best goed gelukt. Dat brengt me dan gelijk weer bij dat aanpakken doorpakken: ik wil al tijden iets doen met illustratie, een eigen verhaaltje illustreren. Ideetjes zat, maar ik pak niet door... en dat zou ik nu eindelijk wel eens moeten doen. *zucht*

Sneeuw en schilderen op kleine doekjes

 En dan word je wakker en dan is ineens de hele wereld wit! Vroeger vond ik dat altijd iets magisch. Nu niet meer zo erg hoor, maar ik blijf het mooi vinden als er zo'n dekje ligt, waar dan nog niemand op gelopen heeft. De enigen die er van mij op mogen lopen, zijn vogels en poezen... Vanwege de mooie pootafdrukjes!

Tja, en wat doe je dan hè? De door mij zo gevreesde dagen zijn voorbij. De knallen buiten nemen gelukkig ook eindelijk af en dan sneeuwt het... en als je eigenlijk niet naar buiten toe hoeft, dan ga je ook lekker niet. Ik keek naar de buurman die keurig zijn stoepje en zijn auto aan het schoonvegen was. Ik keek naar de kinderen uit de buurt, die sneeuwballen aan het gooien waren. Ik keek naar ouders die hun kinderen met een sleetje aan het voortrekken waren en ik keek naar stevig ingepakte hondenbezitters, die er toch echt uit moesten voor een rondje. 

Voor de kerst was ik op zoek geweest naar wat kleine schilderdoekjes, omdat ik geen zin had in grote doeken. Ik had al zo lang niet geschilderd, dat zou wat te ambitieus zijn. Wat denk je? Geen klein doekje te vinden, allemaal uitverkocht! Nu kon ik naar de stad gaan, maar met al die Kerst stressmensen zag ik dat niet zitten. Terug naar huis dan maar en even zoeken tussen de spulletjes. Wie wat bewaart heeft wat, zo ook in dit geval, want ik vond twee kleine paneeltjes. Op de ene stond een mislukt landschapje, de ander had ik een groen achtergrondje gegeven. Mooi, die kun ik dus gebruiken voor wat ik al een tijdje van plan was. Bij de 'oude' tekengroep hadden we namelijk iets gedaan met uitsnedes. Ik heb het hier geloof ik niet laten zien, maar ik vond dat heel leuk: je neemt een object en je zoomt in op een deel daarvan, een soort macro-opname. Het leukste is het, om dat te doen met dingen uit het dagelijks leven.

Destijds leidde dat tot deze werkjes:

Nu dacht ik, die wil ik ook ooit weleens uitwerken op een doek. Ik koos de laatste twee om verder uit te werken; de stekker en het toetsenbord (ja, het moest ook niet te makkelijk zijn). Nou, dat heb ik geweten, ik ben er even mee zoet geweest. Ineens wist ik weer waarom ik liever met aquarel en met potlood werk: ik heb gewoon geen geduld! Ik zat maar verf door elkaar te smeren en te smutzen... en om het feest compleet te maken smeerde ik oom mezelf maar even onder. Nouja, dat laatste is overdreven, maar ik weet echt niet hoe die verf op mijn ellenboog kwam! Het viel me echt tegen. Ik moet duidelijk vaker schilderen, want ik ben het gewoon een beetje kwijt. Nu is een paneeltje van 20 x 20 ook niet het summum hoor, maar ik heb er toch wat uit weten te krijgen.

Poging 1, de stekker:

En poging 2, het toetsenbord:

Ben ik tevreden? Nee, dat niet, maar ik was lekker bezig en dan was dit toch een fijn begin van het nieuwe jaar. Morgen ga ik ook de sneeuw in.

Van die dagen....

Even een momentje om weer eens wat te schrijven. Het zijn weer die dagen... Kerst. Al mijn hele leven heb ik er dubbele gevoelens bij. Enerzijds mooi: het zoeken naar verbinding, even iets meer aandacht voor elkaar dan anders, anderzijds de steeds harder aanwezige Kerstcommercie, met glitter, glamour en vooral veel kopen. De 'verplichte gezelligheid' die je soms echt bij de keel kan grijpen. Gisteren was ik in de supermarkt, om half twee 's middags (ik stel dat soort dingen altijd uit) en help! Dat was echt schrikken: mensen met verhitte gezichten, graaiend naar de laatste groenten en dan die haast bij iedereen. Ik werd er bang van. Er kwam een vrouw met zo'n mandje op wielen, bedoeld voor weinig boodschappen, letterlijk op me af geracet. Op haar mandje zat een kop van boodschappen en ze kon ternauwernood net voor mijn voeten stoppen. Kennelijk zag ze de angstige blik in mijn ogen, want met haar laatste teug adem (zo leek het) kon ze nog net "Sorry" zeggen. Ik kon alleen maar denken 'jullie zijn allemaal gek geworden'.

mijn laatste post schreef ik hier op 12 juli, zag ik net. Dat lijkt in mijn hoofd nog maar net geleden, maar dat komt misschien ook omdat ik toen nog niet wist dat vijf dagen later alles helemaal anders zou zijn. Toen moest ik afscheid nemen van mijn moeder. Er zijn veel manieren om deze aarde te verlaten, maar de manier waarop mijn moeder is gegaan wens je je ergste vijand nog niet toe. Daar moest mijn hoofd dus even een modus voor zien te vinden. Even hoopte ik dat de vakantie (die al geboekt was) daarbij zou helpen, maar eerlijk gezegd zijn die dagen als een roes aan me voorbij gegaan. Nu, zo vlak voor de Kerst, heb ik weer dat drukkende gevoel op mijn borst. De tranen zitten hoog en niet eens om mijn moeder, maar om alles wat voorbij is. Ik hoor dat van meer mensen, dat als er iets afgesloten wordt, dat dan ook de rest meedoet. Tja, dat is het leven ook, denk ik.

Sinds september zit ik bij het nieuwe 'kleurclubje', zoals ik dat noem. Het is erg wennen, nog steeds. De docente is aardig hoor en de mensen daar ook, maar ik heb er nog niet helemaal mijn draai gevonden. Waar dat aan ligt? Geen idee, maar het is denk ik belangrijker dat ik blijf tekenen, dat schreef ik al eerder. O ja, waar ik bijvoorbeeld erg aan moet wennen, is het werken met een thema. Zo van, het is herfst, dus we tekenen of schilderen iets met herfst... Daar werd ik een beetje kriebelig van. Maargoed, natuurlijk wel braaf gedaan en uiteindelijk werd het ook wel iets:

En, wat ook wel tof is, ik werd geprikkeld om weer eens wat te doen met gouache. Vervolgopdracht was: 'dier in de herfst' (voel je mijn weerstand?) en toen deed ik deze:

Op mijn werk vermaak ik me nogal met een groep die ik heb: allemaal gezellige jongeren, soms een beetje te gezellig. Nu doe ik weleens een klein schetsje als zij aan het werk zijn en meestal heeft niemand dat door, maar zij dus wel. Ze wilden heel graag weten wat ik nou aan het doen was, dus nu maak ik kleine portretjes. Ze vinden het helemaal geweldig... en ik eigenlijk ook!

Die linksboven is bijna af: ik zet dan hun naam eronder en rondom teken ik dingetjes en zet ik woorden neer die bij hen passen. Als er eentje af is, dan hang ik het aan een soort waslijn in het lokaal. Elke week rennen ze het eerst naar de waslijn om te kijken wat erbij gekomen is. Zoals ik al zei: ik heb lol en zij ook.

Hopelijk kan ik deze weer nog wat produceren, zonder opdrachtjes... Dat is dan weer wel fijn van die Kerst: even vrij tot aan het nieuwe jaar!

Bladeren in mijn schetsboek

Nog eventjes en dan begint de zomervakantie ook voor mij. Het is een ratrace zoals altijd, want we hebben van die figuurtjes op school die net voor de zomervakantie alles insturen en dan verwachten dat ze ook nog op tijd -en dan bedoelen zij: ook voor de zomervakantie- kunnen afstuderen. Als dan dan niet lukt, dan ligt dat aan mij en niet aan hunzelf, dat snap je. *sarcasme* 

Voorheen deed die druk iets met me, nu is dat stukken minder. Wel probeer ik zoveel mogelijk af te krijgen, maar als straks voor mij ook de bel gaat, ben ik echt klaar. Ik wil nog van alles kopen voor de vakantie en dat komt er maar niet van. Ik wil nog zo'n fijn tekenboekje van Talens om straks mee te nemen. Jaja, ik ga het toch weer proberen: een tekeningetje van de opvallende dingen van de vakantie. Mijn boekje van vorig jaar heb ik niet afgemaakt. Dat was wel zonde, want de tekeningetjes die erin stonden waren best grappig. Mijn grote fout was (en is) dat ik altijd alles meteen 'mooi' wil maken, dus ben ik lang bezig met inkleuren. Dat ga ik dit keer anders proberen te doen. Alleen schetsen en dan later pas uitwerken. Hopelijk werkt dat beter.

Uit een soort nostalgisch gevoel, bladerde ik gisteren door het schetsboek van afgelopen jaar. Zoals altijd kom je dan dingen tegen die je in eerste instantie 'helemaal niks' vond, maar achteraf toch wel meevallen.

Neem deze, een aquarelding van een soort van terrasje. Ik weet nog hoe ik worstelde met als die mensen. Dan was er ook nog iets met de verf, maar als ik er nu zo naar kijk, denk ik... waarom niet?

Terrasje aan het water (Aquarel)

Dan hadden we ook nog iets met 'huisjes op poten'... Volgens mij was dat een oefening met kleuren over elkaar opzetten, of zoiets. Als ik zo naar dat blauw kijk, dan moet het dat wel zijn. Ik was sacherijnig omdat het zeil van het bootje niet wilde lukken (het moesten twee delen worden) en nu... Waar maakte ik me druk om?

Huizen op pootjes (Aquarel)

Dan nog eentje waar ik wel blij mee was, vanwege de schaduw bij de dakrand, die was bijna perfect in mijn ogen. Verder vond ik het ook een mooi plaatje, zo'n eenzaam stallinkje in de zon:

Stalletje in de zon (Aquarel)

Die rand om al die werkjes heen, dat was een tijdje echt een ding. Ik deed dat bij bijna elke aquarel. Het was denk ik omdat ik niet zo hou van dat softe. Nu is mijn zwarte stift op, dus die moet ik dan maar gaan kopen... samen met dat Talens boekje voor de vakantie ;-)