Ergernis, een nieuwe tekengroep en opdrachten

 Dat mijn blog zo ver weg was (zie de beginzin van mij laatste post) had ik nou ook weer niet gedacht. Er zijn kennelijk teveel andere dingen die mijn aandacht vragen, want zo af en toe iets 'van me af' schrijven blijft toch lekker om te doen. Oh... en ik had best veel om over te schrijven hoor; zo had ik last van de seven-years-itch op mijn werk, heb ik thuis last van opruim issues (of beter gezegd het gebrek daaraan), zijn en waren er zorgen rondom mijn moeder en deed ik vanalles om alle balletjes maar hoog te houden.

En nu dan... waarom schrijf je nu wel? Heel eerlijk: omdat er weer zoiets is, wat niemand snapt en waar ik me dan ontzettend aan zit te ergeren. Mijn tekengoeroe is ermee gestopt, dat is de kern van dit alles. Dat hij ermee stopt is niet het probleem, dat is zijn goed recht en ik begrijp het ook. Nee, het 'probleem' (als je het zo wilt noemen, want dat is het natuurlijk niet echt) zit bij mijn medecursisten. Even terug naar het begin: onze goeroe had dus de mededeling gedaan dat er geen volgend seizoen kwam... en ja, als je er eigenlijk al een beetje op gerekend had, is dat wel even een mededeling. 

Gelukkig was daar medecursiste Dorine, die sinds kort bij een kunstgenootschap zit.(Ja, super chique hoor, zo serieus neem ik mezelf nog niet!) Dorine wist iemand, een werkloze tekenleraar en kunstenaar, die misschien we interesse had om het zaakje over te nemen. We hadden nog een laatste les samen en de tekenleraar zou langskomen om kennis te maken. Dat verliep heel leuk en we zagen het wel zitten met deze meneer. We namen afscheid van onze tekengoeroe met een cadeaubon en eigengemaakte kaartjes. Best wel even emotioneel, want ik had bijna 15 jaar meegedaan met de cursus en dan heb je toch wel veel met elkaar gedeeld, om het zo maar te zeggen. Enfin, we zouden nog van de tekenleraar horen hoe of wat en hij moest het ook nog een beetje regelen met de mensen van de accommodatie. 

Helaas... een week of wat later kregen we een bericht van de nieuwe leraar dat het niet door kon gaan. Hij kon het niet regelen met het UWV (Jaja Nederland regeltjesland) en dus moest hij afzeggen. Paniek in de groepsapp... want wat nu.... en men wilde toch wel als groep doorgaan "Wat nu?" appte iemand. Ja nou, we kunnen natuurlijk een advertentie zetten... oh en Dorine zou nog even navragen bij het kunstgenootschap. Ik appte dat we een docent konden zoeken via een bekende kunstwebsite, maar dat we dan wel even goed af moesten spreken wie wat ging doen. Daarna... helemaal niets, radiostilte. Totdat iemand ineens heel blij in de appgroep zette dat ze een nieuwe groep gevonden had en dat ze daar ging starten. Nou ja en toen kon de rest niet achterblijven, de een na de ander ging ineens iets anders doen.  Die ging op maandagochtend, die op maandagmiddag... Ja als je niet werkt, is de keuze best groot. Natuurlijk, ik kan mensen dat niet kwalijk nemen....maar ik had nog in mijn hoofd: we gaan samen verder, we zoeken een nieuwe docent... Dat gaf even storing: want wilden ze nou wel of niet als groep bij elkaar blijven? Ik dus nog een keer de vraag stellen.... Weer geen reactie, alleen 'misschien' en 'als... dan'. Ja, daar heb je natuurlijk niets aan!

Afgelopen weekend ben ik dus ook maar op zoek gegaan naar alternatieve opties. Dat viel nog niet mee, want zoals gezegd: de meeste clubjes zijn overdag en dat gaat niet als je werkt. Na lang zoeken (en aarzelen, want was dit nu wel de docent van wie ik les wilde hebben?) vond ik toch een clubje hier in de buurt. "Het zal wel vol zijn" dacht ik nog. Toch maar een mail gestuurd en gelukkig: er was precies nog één plekje! Dus in september ga ik daar starten. Je kan je niet voorstellen hoe blij ik was! Ik vind het wel spannend hoor, maar het is denk ik voor mij belangrijker dat ik blijf tekenen.

Over tekenen gesproken: ik heb een opdracht gekregen om een logo te ontwerpen. Ik zei meteen dat het niet voor mij was, want ik ben slecht met letters, maar hij wilde geen letters. Hij wilde een wesp, een blije wesp met een gouden tand en een pilotenhelmpje en o ja... ook nog een seksistische (lees: te lange) angel met een kurk erop. Ik tekende een heel blad vol met wespen, die angel liet ik af en toe weg, want ik vond het niks... en je hebt natuurlijk ook nog zoiets als de vrijheid van de tekenaar.

Vorige week kreeg ik een reactie terug: het moest toch echt die met de pilotenhelm worden. (Vond ik persoonlijk de minst leuke) O, en hij wilde ook de angel, maar dan zoals die van de rastawesp rechtsonder. 'Tuurlijk, wat jij wil, joh! Het werd me weer eens duidelijk dat tekenen in opdracht niets voor mij is.

Ik heb zoiets namelijk al eens eerder meegemaakt, met iemand die een geboortekaartje wilde. Ik ben, als zeg ik het zelf, best goed in schattige beestjes. Dus ik beestjes getekend.... Vond ze het niks, want dat was zo cliché. Ik me daarna suf zitten denken en allemaal leuke opties bedacht, (een kind uit een envelopje, een luchtballon, iets met een Anne Geddes-achtig bekertje) komt zij ineens met één of ander kaartje met een lijntekening erop aanzetten: "Kijk eens, dit heeft John getekend, mooi hè?" Het was een abstract-achtig ding, iets waar je in mijn optiek een vulva in kon zien, maar het moest een baarmoeder voostellen, of zoiets. Als een boer met kiespijn heb ik toen maar gezegd dat ik het mooi vond, maar ik was echt diep beledigd: zeg dan gewoon dat je het aan iemand anders hebt gevraagd! Na dat incident heb ik ook nooit meer iets 'in opdracht' willen maken. Totdat ik deze dus kreeg. Ik vind het wel fijn dat hij duidelijk is in wat hij wil, al ben ik het er niet mee eens. 

De definitieve versie moet ik nog even afmaken en dan gaat hij het voorleggen aan het Benelux merkenbureau, zei hij. Geen idee dat dat kon, maar als het kan is het wel stoer.

Oké, genoeg tekst voor vandaag. Ik moet me nog even bezinnen op hoe ik het tekenen in de vakantie aan ga pakken. Het gaat weer een boekje worden, denk ik. Wordt sowieso vervolgd!

Tot blogs weer!!!

Lekker Bezig

Het helpt echt, een eigen plekje hebben om te tekenen. Tenminste, dat denk ik, want -al zeg ik het zelf-: ik ben lekker bezig! 

 Misschien ligt het ook een beetje aan de nieuwe opdrachten die we op de tekencursus doen. Zoals ik in mijn vorige blog al schreef: ik probeer die wat meer te volgen dan ik voorheen deed. Vorig seizoen was ik behoorlijk in de eigenwijs-modus, wat dat betreft. Onze 'tekengoeroe' had wel regelmatig opdrachtjes, maar heel vaak had ik niet zo'n zin om mee te doen. Ja, dat klinkt lekker stom hè? Als ik het zo opschrijf in elk geval wel, maar het had ook een beetje te maken met dat ik niet zo goed wist wat ik nou wilde met dat tekenen. Het leek alsof het allemaal een beetje vast zat. 

Niet zo gek, want de afgelopen tijd gebeurde er veel in mijn leven en het lijkt alsof alles een nieuw plaatsje moet gaan krijgen. Enfin, ik twijfelde of ik niet eens op zoek moest naar een andere tekencursus, want ik ben inmiddels alweer tien jaar bij onze 'goeroe'. Een frisse blik is soms goed voor je ontwikkeling. Ik heb er lang over nagedacht, maar ik was toch te erg gehecht aan ons clubje. Bovendien past zo'n leraar die precies vertelt wat je doen moet ook helemaal niet bij mij. Wat ik fijn vind aan onze leraar is dat hij het helemaal oké vindt wat je doet: hij geeft soms opdrachtjes, maar je hoeft daar niet aan mee te doen, dan werk je gewoon lekker aan je eigen project. 

Ik heb besloten dat ik op zoek ga naar losse workshops of korte cursussen om misschien gericht dingen te leren. Intussen probeerde ik dus wat meer te halen uit deze cursus... en dat helpt! Misschien was het ook de opdracht hoor, maar ik merk dat dit me heel enthousiast maakt. Waar de opdracht op neer kwam: we hadden afbeeldingen die teruggebracht waren tot de essentie, dus alleen lijntjes en alleen zwart-wit. De opdracht was: je tekent de afbeelding grofweg na en details die je niet weet, of niet kunt zien, ga je zelf invullen. Als je dingen weg wilt laten: doe dat vooral en als je dingen toe wilt voegen: ook helemaal goed. Kennelijk is dat iets dat me past, want ik verraste mezelf met tekeningetjes waar ik best blij mee was. Landschapjes, waar ik meestal niet warm of koud van word en vergezichtjes, die ik normaal gesproken niet zou tekenen. Apart wel, hè? 

 

Die zwarte rand is trouwens ook weer wat nieuws. Ik vind dingen er ineens mooier uitzien als ze gekaderd zijn of zo. Het geeft het iets stripachtigs. Dat begon allemaal bij de tekening van de huisjes, die ik eerst in zwart-wit en daarna in kleur deed. Die plaatjes deden me denken aan Snoopy, die striphond die als enige hond ter wereld op zijn rug op het puntdak van zijn hok kan liggen ;-) De tekenstijl deed me er heel erg aan denken.

Ik heb voor mezelf bedacht dat ik ga proberen om ook eens wat persoonlijke foto's zo uit te beelden. Dan maak ik een foto van iets, ik bewerk de foto tot er alleen zwart-wit en lijntjes overblijven en ik ga dan proberen te tekenen. Geen idee of het werkt, maar ik probeer het. Nog een nieuw ding: ik ben in een nieuw schetsblok begonnen. Op zich niet zo bijzonder, want ik heb er echt tientallen. Wat wel nieuw is; ik ga proberen het schetsboek 'netjes' te houden: dus niet scheuren, tekeningen netjes afmaken, al is het een oefening en geen tien dingen op een pagina proberen te proppen. Ook niet klakkeloos op een achterkant tekenen waardoor tekeningen doordrukken en je een goede tekening op de andere pagina helemaal verpest. Netter werken, want ik ben echt slordig in die dingen. 

 Over slordig gesproken: opruimen in mijn huis schiet nog steeds niet echt op. Ik heb een aantal dozen weggewerkt (waardoor nu de ruimte om te tekenen goed werkbaar is, hahaha!), maar er is nog een kamertje waar alleen dozen staan. Gelukkig zit er een deur voor: als je het niet ziet, dan is het er niet!

Tot blogs!

 

Troep en Brians bulldozer

Het is voor het eerst dat het weekend zich als een lange belofte voor me uitstrekt: ik hoef even niets! Nee, mijn vakantie is nog niet begonnen en er ligt nog heel wat in het verschiet voor de laatste weken, maar ik hoef even niets voor te bereiden en dat voelt als ongekende luxe! Ik heb lekker uitgeslapen, muziek geluisterd en ik was van plan mijn huis nu eens grondig schoon te maken... Dat laatste stel ik even uit. Mijn huis is nog steeds een beetje als 'Brians hut' van het logje hiervoor.

Dat is het ook met rommel, als het er een tijdje ligt, raak je er aan gewend ;-) Over Brian gesproken, er was een nieuwe episode in zijn verhaal. Brian heeft namelijk ook een bulldozer en dat was de volgende uitdaging, die ik ontving: teken zijn bulldozer. Nu had ik eigenlijk nooit de moeite genomen om een bulldozer goed te bekijken, want wanneer doe je zoiets? Bestudering van de foto leerde me dat het nog best een ingewikkeld apparaat is voor iets waarvan ik dacht dat het alleen bedoeld was om je troep opzij te schuiven

Een bulldozer (ook wel grondschuiver) is een zeer krachtige tractor op rupsbanden met een blad aan de voorkant. Deze voertuigen worden ingezet om over korte afstanden grote hoeveelheden grond te verplaatsen en worden daarom gebruikt bij onder meer het vlakken van terreinen, het graven van kanalen en het ophogen van dijken. Mede door de krachtige motor kunnen bulldozers ook over zeer moeilijk begaanbare terreinen rijden. Daarnaast worden rupsbanden gebruikt om het grote gewicht te verdelen. Deze rupsbanden zorgen tevens voor extra grip. Bulldozers worden ook door legers gebruikt, bijvoorbeeld voor het schoonvegen van wegen, het slopen van gebouwen en het opbouwen van verdedigingswerken. (Bron: Wikipedia)

In elk geval, Brian heeft dus ook een bulldozer en dat bracht mijn fantasie weer  aan het hollen.
Ik bedoel maar, zo'n bulldozer is toch best wel een aanschaf en die doe je alleen als je 'm toch ook regelmatig gebruikt. Of zou de bulldozer gewoon van zijn werk zijn en dat Brian 'm altijd gebruikt? Dat hebben wij op het werk ook: niemand heeft een eigen bureau daar, maar als je altijd aan hetzelfde bureau gaat zitten, wordt het vanzelf 'jouw bureau'. Daar gaat een tijdje overheen hoor, dat wel, maar je kunt het proces versnellen door er wat rommeltjes van jezelf op achter te laten. Misschien heeft Brian dat ook wel gedaan met zijn bulldozer. Hangt er zo'n bungelbeertje aan de zonneklep en zit er in de cabine een 'denk-aan-mij' fotootje geplakt. Brian is even niet aan het werk, vanwege de crisis natuurlijk en dus staat zijn bulldozer nu aan de kant. Netjes geparkeerd langs een hek, met veel zand. De kat van Brian heeft het plekje ook pas ontdekt: zand warmt lekker op als het zonnetje erop schijnt en dat vinden katten heel fijn. Brian is nu toch weg, dus hij ligt hier wel veilig.

Brians bulldozer (inkt)

Moeilijk tekenen hoor, zo'n bulldozer met al die radertjes en die lastige rupsbanden. Ik zou het zelf niet snel gekozen hebben om te gaan maken, maar nu íe op papier staat, vind ik 'm eigenlijk best stoer. Ik wilde 'm nog inkleuren, maar ik doe het toch niet, omdat het misschien dat stoere weghaalt.

Oké, tijd voor mij eigen 'troep' dan nu weer... Tot blogs!

Interpretatie

Als het gaat om productiviteit ben ik dit jaar niet goed begonnen. Ik tekende wel, maar het ging niet van harte. Gelukkig is er dan de cursus, die ervoor zorgt dat er toch weer regelmatig iets op papier komt.

We begonnen dit jaar met het onderwerp 'interpretatie'. Je kunt een afbeelding natekenen, maar er toch voor zorgen dat het geen kopie wordt. Dit doe je dan door er je eigen 'handtekening' aan toe te voegen. Niet letterlijk natuurlijk (al zijn er dus hele volksstammen die dat wel doen), maar door je eigen manier van tekenen er op los te laten. Het doel wordt dan niet een kopie van wat je ziet, maar meer een weergave van hoe jij het ziet. Volg je me nog? Nou ben ik toch al niet zo van het letterlijk kopiëren, dus deze opdracht vond ik wel heel leuk.

Als uitgangspunt namen we een afbeelding van Anton Pieck (jammer genoeg heb ik het origineel niet bewaard, dat was voor het totaalplaatje wel leuk geweest) en we kregen de opdracht die als eerste zo precies mogelijk na te tekenen. Dat was haast geen doen, dus daar ontstonden al snel de eerste interpretaties. Ik begon in potlood, maar ik maakte het in inkt af. De mijne kwam er zo uit te zien:

Gezellige huisjes (inkt)

Vervolgens kregen we een foto te zien, waarop de tekening van de grote meester was geïnspireerd en dat zag er al heel anders uit dan wat hij ervan gemaakt had. Wat hij ervan maakte was veel leuker, veel gezelliger en mooier dan de werkelijkheid. Kortom: helemaal Anton Pieck!

De opdracht die wij vervolgens kregen, was om (met het plaatje van Anton Pieck in het achterhoofd) de foto te interpreteren. Dat was best lastig, maar ook heel leuk om te doen. Mijn eindresultaat zag er zo uit:

Andere gezelligheid met gans en eend (inkt)

Die beestjes erbij waren niet mijn idee hoor... een zeker persoon vond dat ik die erbij moest doen en eerlijk is eerlijk: dat past ook wel weer bij mij.
Hopelijk lukt het me de komende periode weer om het tekenen op te pakken.

Lekker oranje

Heerlijk eigenwijs om vandaag met zo'n blogtitel te komen ;-) Ik hoorde afgelopen week een aantal mensen zeggen dat ze er maar moeilijk aan konden wennen, Koningsdag op 27 april. Ik zeg trouwens stiekem ook nog steeds Koninginnedag.

Ik bracht mijn Koningsdag voornamelijk lummelend door. Ik heb nog even gekeken naar de viering in Amersfoort via de televisie. Dat had ik al jaren niet meer gedaan, omdat ik al die domme spelletjes op zo'n dag maar suf vind. Dit keer viel het mee, moet ik zeggen. Of misschien kwam dat omdat ik het al zo'n tijd niet meer had gezien. Ze lieten dit keer echt dingen van de stad en de provincie zien en dat was best grappig. Ik heb me zitten verbazen over al die oranje uitdossingen van de mensen langs de kant. Ik bedacht me dat die mensen waarschijnlijk al uren daar stonden, in de hoop een glimp op te vangen van de koninklijke hoogheden. Stel je nou voor, een hele tijd daar staan voor misschien een handje of -als je geluk hebt- een fotootje... Ja, je was erbij, maar meer ook niet ;-)

Meestal loop ik wel een rondje door het dorp op zo'n dag, maar dit jaar heb ik het oranje maar even aan me voorbij laten gaan. O nee, niet waar: ik tekende iets oranje-achtigs op een briefkaartje. Ik schreef het al eerder: ik vind het leuk om briefkaartjes te tekenen. Er is intussen al een hele serie beestjes. Twee weken terug heb ik een nieuw briefkaartblokje gekocht, of  nou ja, eigenlijk waren het er twee en nu kan ik dus weer even voort. Briefkaartjes tekenen gaat snel, omdat de ruimte op zo'n kaartje natuurlijk maar beperkt is.

De cursus zit er intussen ook al weer op en ik moet alles natuurlijk wel een beetje bijhouden. Dat lukt tot nog toe redelijk. Het schilderijtje dat ik vandaag hier plaats, maakte ik tijdens de cursus. Het was de uitkomst van alweer een oefening met gouache en een platte kwast. Best moeilijk om dan zo'n ronde vorm goed op papier te krijgen, kan ik je zeggen.

Kakifruit (gouache)

Thuis heb ik er nog het nodige aan zitten prutsen, omdat ik niet tevreden was over het vorkje. Je kunt je voorstellen dat zoiets ook maar moeilijk lukt met een platte kwast, dus heb ik daar maar even vals gespeeld.

Dit werkje was op meerdere fronten ver uit mijn comfortzone. Ik hou niet zo van stilleventjes, dat ten eerste. Ten tweede vind ik vruchten in zijn algemeenheid moeilijke dingen. Deze is super moeilijk, want  het is ook nog eens een onbekende vrucht. Je zou ze op papier makkelijk aan kunnen zien voor mandarijntjes, of sinaasappeltjes, maar dat zijn het niet. Tot voor kort kende ik ze alleen uit de supermarkt. Daar had ik het bordje erbij weer eens verkeerd gelezen, want ik noemde het dus kakkiefruit. (Sommige mensen komen gewoon nooit uit die levensfase... en ik ben er daar eentje van, vrees ik.) Zo heet het niet, het heet echt kakifruit en het komt uit Azië. Gelukkig heb ik collega's die goed op de hoogte zijn van het exotische fruitgebeuren, dus ik heb er zelfs al eens eentje gegeten. De buitenkant is als een tomaat, de binnenkant eigenlijk ook. Alleen de smaak is wel echt anders. Het is zoet, een beetje als pruim of mango. Best een bijzonder vruchtje dus... en hij is lekker oranje!
Dat vond ik wel passen bij een dag als vandaag, de dag waarop het eigenlijk Koninginnedag was ;-)

Oliebollen in jus

Ja, je las het goed: 'oliebollen in jus' en die bedacht ik dit keer niet zelf. Medecursiste Vera vond mijn laatste creatie daar op lijken, zei ze.

Ik deed net of ik heel erg beledigd was (oké, dat was ik misschien ook een beetje), maar eigenlijk moest ik er ook wel om lachen. Onze tekengoeroe had namelijk bedacht dat we gingen oefenen met schilderen met een platte kwast. Om het moeilijker te maken bedacht hij dat we dan vormen met een structuur moesten maken. Rotsen, in dit geval. Door dit te doen, zouden we leren dat je vormen niet alleen aan kon geven door licht en donker te gebruiken, maar ook door de manier waarop je het penseel gebruikt.

Oliebollen in jus of rotsen bij de zee? (gouache)

Ik vond het leuk om te doen. Sowieso vind ik gouache erg leuk om mee te werken, de laatste tijd. Iemand vroeg me laatst, waarom ik zoveel verschillende materialen door elkaar gebruik en waarom ik niet alleen met bijvoorbeeld alleen aquarelverf, of alleen inkt werk. Ik heb daar geen echt antwoord op. Ik vind dat je alles moet proberen en daarnaast hou ik ook wel van een beetje afwisseling. Oliebollen in jus, bijvoorbeeld... Hahaha!

Abstract?

Terwijl ik dit schrijf, is de kamer gevuld met zonnestraaltjes die dwarrelend stof verplaatsen. Ik moet er even aan wennen,  aan die zon. Het voelt wel vrolijk en licht, maar het is er nog niet helemaal, heb ik het idee. Misschien ligt dat ook wel een beetje aan mij. De afgelopen tijd was weer eens wat warrig. Ik kon me maar moeilijk concentreren op dingen. Hopelijk wordt dat nu wat beter.

Laat ik dus ook maar beginnen met leuk nieuws te melden: ik heb mijn certificaat gehaald! Het was echt lastig om ineens (na zoveel jaar) weer een examen te moeten doen. Ik stikte van de zenuwen en dan trof ik ook nog eens een examinator die het examineren tot een wel heel serieuze business had verheven. Stel je even voor: een streng kijkende mevrouw met een rond brilletje, die bij elk antwoord dat ik gaf de wenkbrauwen minstens anderhalve centimeter omhoog liet schieten. Nou, er zijn mensen die al om minder onzeker worden, kan ik je vertellen. Gelukkig was ik goed voorbereid en heb ik me er doorheen gebluft.

Op de cursus  geen examens, maar daar deden we weer eens wat anders dan anders. Daar werd ik op zich ook wel vrolijk van. We kregen de opdracht om een bestaand plaatje te bewerken door aan de gang te gaan met kleurvlakken. De voorbeelden die we te zien kregen varieerden van Picasso tot Mondriaan, dus dat was wel even slikken.

Sinds ik een grote tentoonstelling heb bezocht van Mondriaan, snap ik wat beter wat deze meneer nu aan het doen was. Wij kennen hem alleen maar van de grote vlakken in rood, geel en blauw, maar hij heeft zoveel meer gedaan. De man kon prachtig tekenen en op een dag bedacht hij dat hij niet meer alles wilde kopiëren, maar dat hij het terug wilde brengen naar de essentie. Bomen werden lijnen (wat het uiteindelijk natuurlijk ook zijn, als je ze op papier zet), huizen werden blokjes en... bestaan niet alle kleuren uit die drie primaire kleuren? Een beetje kort door de bocht uitgelegd misschien, maar zo zit het ongeveer in elkaar. Terug naar de opdracht op de cursus: we moesten de boel dus wat gaan abstraheren, of er dingen bij verzinnen om het wat spannender te maken.

Ik kan je vertellen dat het best wel een stap is, om ineens abstract te gaan werken. Je moet het tenslotte maar verzinnen. Daar zit 'm namelijk de kneep: verzinnen. Veel mensen (ik ook) schilderen en tekenen wat ze kennen, maar wat nou als je dat loslaat?  Toch ging het uiteindelijk nog best snel. Ik ben, al zeg ik het zelf, best wel goed in dingen verzinnen en dus verzon ik een herhaling bij mijn stilleventje. De witte tussenlijnen ontstonden vanzelf, tijdens het schilderen en ik vond het leuk om veel verschillende kleuren te gebruiken. Uiteindelijk is het dit geworden:

Abstract, maar toch ook niet (gouache)

Ik moet er een beetje aan wennen, maar toch vind ik hem wel leuk. Wat vinden jullie?

Briefkaarten en slagroomtaart

Bijna geruisloos ging januari over in alweer een nieuwe maand. Mijn eerste goede voornemen, de sportschool, is al gesneuveld. Slap excuus, ik was te laat met inschrijven en ik vond dat sporten nu even niet in mijn schema paste. Voor nu is dat even oké. Misschien later dit jaar nog. Hoewel ik weinig zin had om te bloggen, heb ik wel redelijk wat productie gemaakt, de afgelopen periode.
Ik tekende briefkaartjes, hiertoe aangezet door een briefkaartenboekje dat ik kocht bij Flying Tiger. Flying Tiger is een winkel van Deense oorsprong en ze hebben er dingen die je niet overal kunt kopen, zoals bijvoorbeeld zo'n aquarelbriefkaartblokje. Het begon met die kerstkaart van 'muis' (zie twee blogposts geleden) en ik tekende achtereenvolgens een wasbeer, een luiaard, een vos/hond en een struisvogel. Weet je nog dat ik schreef dat ik iets met dierentekeningen wilde gaan doen? Nou, ik geloof dat ik dus eindelijk uitgevonden heb wat dat moet zijn! Ik ben nu al aan het bedenken dat ik binnenkort een nieuw blokje moet gaat halen, terwijl ik nog niet eens de helft heb volgetekend ;-)

Mijn 'beestjes briefkaarten'

Verder is de cursus natuurlijk weer van start gegaan. Daar ben ik ook bezig geweest met een spannend project. Het begon ermee dat onze tekengoeroe plaatjes liet zien van enorm ingewikkelde bouwwerken. Kerken, kathedralen, overheidsgebouwen, noem het maar op. De overeenkomst tussen die gebouwen was dat ze veel details hadden. Veel raampjes, boogjes, ornamentjes, spannende daken, enzovoorts. Mooi, maar ook erg lastig om te tekenen. Nu ben ik toch al niet zo van de gebouwen, dus een gebouw met allemaal ingewikkelde zaken laat ik meestal links liggen. Technisch en precies tekenen is nu eenmaal niet aan mij besteed. Ieder zijn talent, zullen we maar zeggen.


Nu weet onze tekengoeroe daar dan altijd wel weer een draai aan te geven, zodat je het dus wel gaat doen. Hij vertelde dat -ja daar issie weer!- je ingewikkelde zaken moet terugbrengen naar simpele vormen en dat je helemaal niet alles hoeft te tekenen om een gebouw toch recht te doen. Hij gaf wat voorbeelden, deed wat dingen voor en daagde ons toen uit om het gewoon te proberen. Ik vond het niets en dat moet zo ongeveer van mijn gezicht gedropen hebben. Iedereen pakte een plaatje van de tafel met lastige gebouwen. Ik draalde en mijn tekengoeroe gniffelde. "Hier Lilian, ga jij deze doen?" Hij hield een plaatje omhoog met een gebouw erop dat in mijn ogen nog het meest weg had van een slagroomtaart. Details, niet normaal meer, maar ik besloot me niet te laten kennen en ik pakte het plaatje van hem aan. Het zou me toch niet lukken en anders zou ik gewoon een taart tekenen.

Ik ging aan de slag en in eerste instantie kreeg ik 'de taart' niet eens normaal op het papier. Het perspectief was ook nogal apart, dus het kostte echt moeite om de basisvorm op papier te krijgen. Ik besloot gewoon buiten de lijntjes van het papier te gaan. Toen de basisvorm min of meer op papier stond, begon ik in te vullen... en ik was er zelf verbaasd over, maar ik kreeg er echt plezier in. De 'slagroomtaart' werd weer wat het eigenlijk was: een mooie Russisch-orthodoxe kerk. Natuurlijk kon ik niet alles tekenen en natuurlijk werd mijn kerk anders dan het origineel, maar ik was er trots op dat hij toch op papier stond. Ik ben echt blij met deze tekening, omdat hij me weer heeft laten zien dat alle ingewikkelde gedachten die je hebt, kunnen worden teruggebracht tot een acceptabele essentie.
Ik zeg het maar weer eens: tekenen leert me echt anders naar het leven kijken.

Terug naar de essentie (Inkt en aquarel)

Het zit allemaal in je hoofd

Nu de bladeren weer richting herfst gaan kleuren, is het wel weer eens tijd voor een logje. Ik doe niet heel veel, de laatste tijd. Althans, niet veel dat de moeite waard is om te laten zien. Wat heb ik dan wel gedaan, de afgelopen periode? Allereerst nog eens kritisch naar de kleurplaat gekeken van het logje hiervoor. Nee, het is inderdaad niks geworden, maar daar was ik ook niet verbaasd over. Ik heb gekeken hoe je een tekening om kunt zetten in een vector, zodat je het digitaal kunt inkleuren. Dat vond ik erg interessant, al denk ik niet dat ik snel ga overstappen op digitaal tekenen. Op één of andere manier voelt dat toch als 'niet echt'... Tja, als zoiets zich in mijn kop heeft genesteld, dan krijg je het er maar lastig uit. Wie weet heb ik ooit nog iets aan de kennis die ik heb opgedaan, maar nu dus even niet.

Verder heb ik me voor het eerst in mijn leven een week ziek gemeld en heb ik zelfs mijn huisarts van dichtbij gezien. Gelukkig niks ernstigs, maar je kunt je voorstellen dat het voor iemand die echt nooit wat mankeert best wel een belevenis was.
 Ik had me juist voorgenomen om mee te gaan doen met "inktober"
Uh.... watte? Zoals je "stoptober" hebt voor mensen die willen stoppen met roken, zo heb je "inktober" voor mensen die graag prutsen met inkt. 31 dagen lang elke dag een inkttekening maken, dat leek me een leuke uitdaging. Jammer genoeg was ik pas op dag 6 van oktober weer een beetje aanspreekbaar... en om nou zes tekeningen in te gaan halen, dat leek me wat te veel uitdaging. Oké, die ging dus ook al niet door.

De tekencursus was intussen ook alweer begonnen, maar ook daar kwam er niet al te veel uit mijn handen. Perspectief tekenen gaat nooit mijn hobby worden en wat ik de week daarna kliederde met aquarelverf was al helemaal niet om aan te gluren! Kortom, het wilde allemaal gewoon even niet. Gelukkig weet ik dat zoiets meestal maar 'even' duurt...alhoewel? Dit keer was de 'het-lukt-allemaal-niet-dip' wel heel ernstig. Ik dacht er over om zelfs maar helemaal te stoppen. Ja echt, zo dramatisch was het. Na lang nadenken kwam ik tot de conclusie dat het allemaal in mijn hoofd zat. Ik ga jullie dus gewoon deelgenoot maken van mijn mislukkingen ;-)

Oké, de eerste dan... deze was van afgelopen les. We doen een soort project, dat onze goeroe heel jolig 'schilderen met flair' had gedoopt. Nu hou ik wel ontzettend van flair hoor, maar teveel flair maakt misschien wat overmoedig. De opdracht was om de verf in een soort toetsen aan te brengen en niet direct vlakken vol te gaan schilderen. Je afbeelding ontstaat dan als het ware fragmentarisch en het is de bedoeling dat die fragmenten uiteindelijk een geheel gaan vormen. Flair a la Lilian is een zoutvat dat op een paddenstoel lijkt... en daarom was ik dus zwaar ongelukkig met deze afbeelding. Nou ja, oordeel zelf:

Paddenstoel met flair (aquarel)

De week ervoor waren we ook al met een dergelijke opdracht aan de gang geweest. Ik had toen een verzameling oude klokken als referentie. Klokken met flair zien er bij mij als volgt uit:

Oude klokken met flair (aquarel)

Je kunt ook te veel flair toepassen, dat werd me helemaal duidelijk. Ik was er te veel mee aan het prutsen geweest en dat moet je met uurwerken niet doen, maar dus ook niet als je ze wilt schilderen.

Dan schreef ik al eerder over perspectief tekenen. Ik ben daar gewoon niet goed in. Het is te precies voor mij, het heeft te veel regels. Mijn docent dacht ook dit varkentje wel even te wassen en noemde de les: "perspectief zonder zorgen".  Door te letten op begin- en eindpunt van lijnen kom je ook een heel eind zonder echt te meten. Ik moet toegeven: dat sprak mij wel aan. Het ging niet heel slecht, maar ik vind het gewoon nog steeds niet leuk.

Straatje zonder zorgen (kleurpotlood)

Eigenlijk wil ik gewoon weer terug naar mijn comfortzone: tekenen met inkt... En raad eens wat? Op mijn bureau ligt een vel papier met een aanzet voor een inkttekening.

Lijnenspel

Inmiddels staat er al wéken op mijn blog dat ik klaar was om het nieuwe jaar in te rijden. Nou, inmiddels zitten we er al weer redelijk in, in dat nieuwe jaar. Natuurlijk verviel ik alweer snel in mijn oude gewoonte (dat van die grenzen, weet je nog?) en had ik een overvolle agenda. Ik leer het nooit, daar moet ik me denk ik maar bij neerleggen.

Gek genoeg uitte zich dat ook in mijn tekeningen. Natuurlijk ga ik elke week braaf naar de tekencursus, maar ik vond wat ik daar de laatste tijd maakte nou niet echt 'om over naar huis te schrijven' 😉 Als ik geen rust in mijn hoofd kan vinden, lukt het niet om goed te kijken en om ontspannen bezig te zijn. Dat werkt echt zo. Ik maakte uiteindelijk deze tekening:

Samenspel (potlood)

Die kwam er niet zomaar, die tekening en dat is misschien wel het eufemisme van de maand. Hoezo dan? vraag je je misschien af. Welnu, mijn lieve tekengoeroe had weer eens iets leuks voor ons bedacht. Toegegeven, toen hij het vertelde klonk het heel leuk. Een tekening maken zonder je potlood van het papier te halen. Alleen vormen en lijnen volgen en je niet af laten leiden door de voorstelling. Hij had er een heel mooi plaatje van - ik meen- Rubens bij uitgezocht, met een been. Nou, daar gingen we hoor... De eerste kreten over klompvoeten en dikke reten schalden al door de ruimte. "En nee, je mocht je potlood echt niet van het papier halen, je moest vooral goed blijven kijken"... De weerstand in mij groeide met de minuut. Ik heb daar iets tegen, als mensen zeggen dat iets niet mag... dat had ik vroeger al: dan deed ik het gewoon stiekem toch! Ik ben toch zeker geen Rubens! Uiteindelijk had ik dan toch ook iets op papier staan. Oké, met de billen (haha!) bloot en niet schrikken:

Met de billen bloot (potlood)

Goed, dit vond ik dus al erg, maar met het tweede deel van de tekening (dit hoorde naast het linkerbeen, maar dat kreeg ik niet meer op papier) werd het nog erger. Al moet ik wel zeggen dat het goed weergeeft hoe ik er op dat moment over dacht:

Ik schaam me vreselijk (potlood)

Tja en toen kwam het niet meer goed. Helemaal niet meer toen mijn tekengoeroe zei dat dat wel vaker voorkwam, die weerstand en dat je het altijd sneller wilde doen... Ja lekker dan. Intussen had ik al geroepen dat ik hem haatte. (en stiekem meende ik dat nog een beetje ook) Mijn tekengoeroe kent mij inmiddels en hij verblikt of verbloost daar echt niet van. Daar kan ik dan ook weer vre-se-lijk sacherijnig van worden en daar moet hij dan om lachen. Achteraf vind ik het zelf meestal ook nogal lachwekkend.

Worsteling

Ook hier leer je dus uiteindelijk van. Ik schrijf wel vaker over 'mijn worstelingen' tijdens het tekenen, maar niet eerder had ik hem zo duidelijk in beeld als hier. Achteraf denk ik echt dat het te maken had met de wanorde in mijn hoofd van dat moment. Om de drukte te bezweren, maak ik lijstjes in mijn hoofd van alles wat ik nog 'moet' en dat helpt echt niet als je goed wilt kijken. Ik begreep het ook helemaal niet waarom het niet wilde lukken, want ik had zoiets weleens eerder gedaan. Ik denk een jaar geleden, maakte ik deze tekening:

Boer van Van Gogh in buitenlijnen (potlood)

Ongeveer hetzelfde principe als de tekeningen hierboven, alleen was toen (denk ik) de opdracht dat we alleen de buitenlijn mochten tekenen. Ik herinner me, dat ik het toen juist wel fijn en verrassend vond om mijn potlood de lijn te laten volgen. Die les kwam het uiteindelijk ook echt niet meer goed. Ik ging weg met een rotgevoel en een vol hoofd. De les daarop zouden we iets gaan doen met portretten en lijnen. 'Nou, dat kon vast helemaal niets worden' sprak ik mezelf vast de grond in... Het gevolg was zelfs dat ik een week later met lood in mijn schoenen naar de cursus ging. Stel je voor dat het nou weer niet lukt?! Anders dan de week ervoor, had ik het wel wat rustiger aan gedaan... en kijk! Oké, dit keer mocht het potlood soms wel van het papier af, dat scheelde, maar de lijnen moesten zoveel mogelijk gevolgd worden. Nu lukte het wel.

Ik heb mezelf weer teruggevonden in de lijntjes, laten we het daar op houden.

Stoere muis

Op zoek naar inspiratie surfte ik wat rond op het wijde web.
Het wijde web is te weids voor mensen zonder inspiratie, daar kwam ik al snel achter. Tot ik me ineens een site herinnerde die iemand van de cursus (Dorine) me aangeraden had. "Is dat niks voor jou?  Je kunt zo meedoen." Het ging over illustration friday, een site waarop elke vrijdag (vandaar de naam) een uitdaging voor illustratoren wordt neergezet. Ik had er al verschillende keren op gekeken en natuurlijk ook geaarzeld of ik mee zou doen, maar het kwam er niet van.

Vandaag keek ik weer en ik vond het onderwerp  van deze week erg leuk. De uitdaging was namelijk 'tiny' ('klein' in het Engels). Meteen kreeg ik iets in mijn kop dat gemaakt moest gaan worden. Ja, zo snel kan dat ook gaan ;-) Ik ging aan de slag met Oost-Indische inkt.

Zo ontstond deze 'Tiny'. Ik vind muisjes zo lief dat ik ze het liefst in een doosje zou willen doen. Dat past natuurlijk voor geen meter, maar als je het zou willen doen - als... ik ga het echt niet proberen- dan zou het er denk ik zo uitzien.

Tiny (Inkt en aquarel)

Nu ga ik iets heel stoers doen... Ik ga 'm ook gewoon uploaden op die site. Als ze 'm niet mooi vinden dan klikken ze maar op het kruisje rechtsboven in het beeldscherm. Ja toch?
*knikt even tevreden* Soms is Lilian heus wel stoer.

Bo

Ondeugend en eigenwijs, maar ook aanhankelijk en superlief. Bo, het hondje van Gep, was een lastig onderwerp om te tekenen. Ik had nog nooit eerder 'in opdracht' gewerkt en ook daarom was dit heel spannend om te doen.

Ik ken Gep al bijna tien jaar. Ons contact beperkt zich helaas tot wat mailverkeer over en weer. Niet dat dat minder waardevol is dan een 'gewoon contact', trouwens. Gep is hartelijk en attent en ze weet je ook altijd te verrassen. Is het niet met haar geweldige humor, dan is het wel met een cadeau waar je helemaal stil van valt.

Zo gebeurde het een keer op een regenachtige middag dat de postbode aanbelde met een groot pakket in zijn handen. Wat? Voor mij?  Het was een pakket van Gep. Ze had me geschreven dat ze wat verfspulletjes over had en vroeg of ik daar misschien interesse voor had. Natuurlijk had ik dat. "Okee, dan stuur ik het je op" schreef ze terug. Ik had van alles verwacht, maar in elk geval geen houten kist met pastelkrijtjes! Ik was er ontzettend blij mee, want ik had juist de fijne werking van dit materiaal ontdekt... en dan stuurt iemand je zoiets!

Uiteraard heb ik haar bedankt voor dit geweldige cadeau, maar eigenlijk was 'bedankt' te weinig. Ik wilde graag iets echt persoonlijks geven... een werkstukje speciaal voor haar. Lange tijd vond ik mijn werk niet goed genoeg, maar kortgeleden besloot ik het gewoon te gaan doen. Geps hondje, Bo, vastgelegd in pastelkrijt en dat is deze tekening geworden. Bo is een hondje met heel veel haar en dat is lastig om weer te geven. De kleur van de vacht: zwart en beigebruin maakt het er ook niet makkelijker op, maar toch... het is een schattig hondje geworden en het is nu in een mooi lijstje naar haar onderweg.