Deze teksten en tekeningen zijn gemaakt door Lilian. Mogelijk gemaakt door Blogger.

Fantasie is de basis!

Mijn eerste pasteltekening ooit.

Het eekhoorntje dat water drinkt

Oefening baart kunst.

Schilderen is minstens zo leuk

Van zo'n koppie smelt je toch?

Het kersje op de taart

Taartjes zijn er niet alleen om op te eten, je kunt ze ook tekenen!

Mijn allereerste opdracht...

Bo (of Beau), het hondje van Gep, blijft een topper!

woensdag 26 april 2017

Delicious!

Soms moet het er gewoon uit... Zo'n idee dat zich in je hoofd nestelt en dan net zo lang blijft zeuren tot je het hebt uitgevoerd.  Na de snotterpost van hiervoor had ik het weer. (Ja, ik snotter nog steeds, maar ik kan inmiddels weer redelijk uit mijn ogen kijken, dank u.)

Ik schreef over hoe graag ik weer eens mee wilde doen aan een uitdaging van Illustration Friday. De vorige uitdaging, 'fabels', had ik gemist, maar deze vond ik zo leuk. 'Delicious' was het thema. Heerlijk, lekker... ja, dan denk je al snel aan eten.

Vaak zijn de 'verboden dingen' het allerlekkerst. 'Verboden dingen' bevatten in mijn geval chocola. Chocola is heerlijk, maar het gevaar is dat je er al snel te veel van eet. 'Te' is nooit goed, dat weten we allemaal... maar toch. Als ik op mijn werk ben, slaat rond vier uur mijn lichaam op tilt. Dan wil, moet en zal ik iets eten. Tegenwoordig weet ik dat en heb ik altijd iets gezonds bij de hand, maar af en toe... dan vergeet ik het en dan gaat er iets ongezonds naar binnen. Zo staat er dus een automaat vol met foute candybars bij ons op het werk. Fout, maar toch ga ik dan altijd voor die ene...
Het is de combinatie: een koekje, karamel en chocola. Sommigen vinden 'm vanwege dat 'koekie' dus niet echt, maar voor mij maakt dat 'm juist af. Je hapt: chocolade smelt, karamel aan je verhemelte en dan dat koekje: heerlijk!

Het is ook iets van lang geleden, toen ik brood mee naar school kreeg voor in de pauze. Soms vergat ik dat mee te nemen en dan wandelden we naar het tankstation aan de overkant. Daar haalde ik er dan ook altijd eentje. Toen heette 'íe nog Raider, trouwens.

De dino's onder het leespubliek weten nu natuurlijk al waarover ik het heb ;-) Maargoed, die wilde ik dus graag tekenen in het kader van 'delicous'. Ik deed 'm zonder voorbeeld (Ja, echt waar!) en alleen voor het letterlogo heb ik op internet gespiekt.

Delicious! (Aquarel en inkt)

Nu alleen nog even uploaden...
Hmm... krijg ik nou trek?! ;-)

zaterdag 22 april 2017

Lastig Portret

De eerste mooie lentedagen zijn geweest en de Japanse kers laat de bloesem alweer vallen. Op de grond ligt een roze tapijt. Op mijn tafel ligt een tapijt van zakdoeken. De lente verraste mij met een onvervalst lentegriepje. Dat moest kennelijk zo zijn.

Afgelopen week maakte ik mijn laatste portretje af. Ik heb er even genoeg van, van dat portretten schilderen. De blauwe dame, door sommigen wat laatdunkend 'Elsa' (Van Disneys Frozen, je-weet-toch) genoemd, is af. Ik deed iets geks met de achtergrond. Iets met een punaise en een kaart. Toen dat af was, dacht ik: 'nee!' Om er daarna een achtergrondje om te schilderen dat me wat meer tevreden stemde.

Pippi, alias: 'de blauwe dame' (acryl)
 
Ik besloot dat ik even genoeg portretten had geschilderd. Lastig portret, ben ik.

De afgelopen week heb ik mijn potloden weer opgepakt. Ik ga weer meedoen aan een uitdaging van Illustration Friday, dacht ik. Ik schoot alleen niet op. Dan maar wachten op de volgende uitdaging. Naast mijn schildersezel ligt nog een werkje met een hek; een soort minilandschapje, dat afgemaakt moet worden... en ik heb nog steeds drie lege doeken staan waar een drieluik op moet gaan verschijnen. Maarja, die zakdoeken hè? Met een snothoofd lukt het allemaal niet, terwijl ik het zo graag wil.

Ik schreef het al... lastig portret.

zondag 2 april 2017

Nog meer portretjes...

Af en toe voel ik me net een cosmetisch chirurg, als ik bezig ben met het maken van portretjes.
Na het tekenen van gezichten, ben ik verder gegaan met schilderen, zowel op de cursus als thuis.  Ik was niet zo van het verven, dacht ik... maar ik moet bekennen dat ik het steeds leuker ga vinden.
Zo maakte ik onderstaand kopje, na een mislukte voorstudie op de cursus, thuis af. Met maar vier tubes verf: bruin, blauw, wit en zwart. Het werd een waar project. Smeren, kijken... Oei, toch een verkeerde neus... Hoppa, verf eroverheen. (jawel, een kleine nosejob!) Die oogleden, ook niet helemaal geweldig... ook dat corrigeren we even met een extra likje verf. Naast cosmetische ingrepen, waag ik me ook aan het kappersvak. Hier en daar wat highlights, wat speelse plukken en de metamorfose is een feit.
Vrouw in blauw (acryl)


Zo makkelijk als ik het hier schrijf, ging het natuurlijk niet. Er zitten heel wat lagen verf op dit hoofd, maar ik had er zo'n lol in. Ik ging helemaal op in het werken aan dit projectje. Met de kwast in mijn mond (ik hield er  een blaar in mijn mondhoek aan over, hihi) liep ik heen en weer tussen mijn werkje en de andere bezigheden in huis. Ik vind 'r heel echt geworden... al heeft ze dan een beetje zombiekleuren, volgens tekenvriendinnetje Irina ;-)

De weer daarvoor had ik een ander portret voltooid tijdens de cursus. Dat maakten we met zwart en wit. De bedoeling was, dat je door het onderscheid in licht en donker goed op te zetten, het portret vorm zou geven. Ik nam de opdracht misschien wat te letterlijk, waardoor het portret te vlekkerig is geworden. Toch werd door mijn omgeving Daniel Craig herkend in mijn schilderwerk. Hij was het trouwens niet hoor, de referentiefoto was volgens mij geen beroemdheid, maar toch is dat wel grappig.
Niet Daniel (acryl)


Wie hier vaker leest, weet dat ik af en toe enorm eigenwijs kan zijn... en ik moet dan ook even terug komen op een post die ik eerder schreef. Over verf en merken... Je kunt 'm hier (klik!) teruglezen. Het juiste merk... het zou me wat, schreef ik. Afgelopen tijd werd me duidelijk dat het wel degelijk uitmaakt. Ik leende wat échte verf van Talens van een medecursiste en ik stond perplex van hoe veel beter je met die verf kunt schilderen. Het is soepeler, het mengt beter. Ik moet gewoon toegeven dat die verf beter is. Eigenlijk wel een prestatie dat ik dit ook allemaal met goedkope verf kan, hè ;-)
Of ik nu allemaal nieuwe verf heb gekocht? Nee, dat niet. De oude moet eerst op, zo veel Nederlander ben ik dan ook wel weer.
En eigenwijs ja, dat ook.


vrijdag 3 maart 2017

Over Playmobil...en portretten

Waarom deze wat vreemde titel voor dit blogberichtje, vraag je je misschien af. Nou, dat zat zo: tijdens de cursus gingen we -op verzoek- portrettekenen. Na de vorige les was dat natuurlijk helemaal een opgave, maar toch vond ik het leuk. Ik hou van dat intrigerende, dat wat een gezicht echt 'eigen' maakt. Het is het moeilijkste, maar zo gaaf als het lukt!

We gingen verder met de lijnen van de vorige keer: de opdracht was om niet te gaan schetsen, maar het portret vooral 'in lijnen' te blijven zien. Ik besloot het mezelf makkelijk te maken (jawel, waarom niet?)  door alvast een gezicht met veel lijnen te kiezen uit de referentiefoto's. Dat werd uiteindelijk deze:
Man met lijnen (potlood)

Hij had eigenlijk veel meer 'lijnen' dan ik hier heb getekend, maar omdat de opdracht ook was om zo snel mogelijk te tekenen, staan die er dus niet op. We gingen de opdracht nabespreken, waarbij we het altijd even hebben over trucjes die je kunt toepassen om dingen beter te maken. Zo kwam het gesprek ineens op 'haar'. Mijn portret had geen haar, althans, geen haar dat op de foto zichtbaar was. Eén van de andere cursisten had wel een portretje met veel haar. Die was dus noestig aan het 'lijnen trekken' geslagen.

Onze goeroe vertelde, dat dat niet zo handig was. Bij veel haar op een hoofd kon je je maar beter beperken tot de buitenlijnen. Als voorbeeld zette hij in een paar lijnen een pittig kapseltje op papier. Natuurlijk kon ik mijn mond weer 'ns niet houden en vond ik het nodig om te zeggen dat dat net zoals bij Playmobil was. Weet je nog? Die poppetjes met zo'n dopje op het hoofd, dat je met één handige klik zo een nieuw kapseltje had toegevoegd... Was het leven maar meer zoals Playmobil!
(En nee, ik heb niks te klagen over mijn kapseltje, maar toch!) Wil je een nieuw pakje aan? Bij Playmobil klik je het er zo op! Genoeg over die poppetjes, terug naar de portretten.

Met Playmobil nog vers in het geheugen gingen we elkaars portretten tekenen... en toegegeven: met het voorgaande in gedachten begrijp je deze tekening misschien ook beter. ;-)

Ja, dit haar kan er af! (potlood)
Ja juist! Je kunt ook overdrijven qua lijnen en qua haar... Ik heb deze persoon echt onrecht aangedaan en daarom ga ik ook maar niet schrijven wie het was. Oké, dan een nieuwe poging. Iemand met een bril, dat is altijd moeilijk en het lijkt wel alsof het nog moeilijker is als je die persoon kent. Je wilt iemand tenslotte niet beledigen. De tijd dat je een soort aardappel op papier tekende en dan trots zei: "kijk mamma, dat ben jij!" ligt tenslotte al een tijdje achter je.

Ze wist niet waar ze naar kijken moest (potlood)
Ook deze tekening hebt ik de geportretteerde maar niet laten zien, wegens toch wel een tikje beledigend. Waar ik wel tevreden over ben, is dat het een zweem heeft van een 'echt' gezicht. Dat is misschien raar gezegd, want waarschijnlijk zien jullie hier wel een gezicht in, maar ik bedoel meer dat het een mens met bepaalde specifieke gelaatstrekken geworden is. Oké, ik word niet echt duidelijker, vrees ik en iedereen snapt denk ik wel dat gelijkende gezichten tekenen gewoon echt moeilijk is. De laatste van deze les, vond ik persoonlijk het best gelukt. Al zal de geportretteerde het daar waarschijnlijk ook niet mee eens zijn:

Je bent bijna 'echt' (potlood)
Hier zie je ook dat ik de lijnen iets meer heb los gelaten en dat de tekening er wat meer ontspannen uit ziet. Ondanks de matige resultaten, vond ik het heel leuk om te doen. Er ligt nog een geschilderd hoofd te wachten, om afgemaakt te worden.Ook die gaat me lukken, dat weet ik zeker.
Portretten zijn gewoon leuk om mee te spelen ( 'tis net Playmobil ;-))

zondag 19 februari 2017

Lijnenspel

Inmiddels staat er al wéken op mijn blog dat ik klaar was om het nieuwe jaar in te rijden. Nou, inmiddels zitten we er al weer redelijk in, in dat nieuwe jaar. Natuurlijk verviel ik alweer snel in mijn oude gewoonte (dat van die grenzen, weet je nog?) en had ik een overvolle agenda. Ik leer het nooit, daar moet ik me denk ik maar bij neerleggen.

Gek genoeg uitte zich dat ook in mijn tekeningen. Natuurlijk ga ik elke week braaf naar de tekencursus, maar ik vond wat ik daar de laatste tijd maakte nou niet echt 'om over naar huis te schrijven' 😉 Als ik geen rust in mijn hoofd kan vinden, lukt het niet om goed te kijken en om ontspannen bezig te zijn. Dat werkt echt zo. Ik maakte uiteindelijk deze tekening:

Samenspel (potlood)

Die kwam er niet zomaar, die tekening en dat is misschien wel het eufemisme van de maand. Hoezo dan? vraag je je misschien af. Welnu, mijn lieve tekengoeroe had weer eens iets leuks voor ons bedacht. Toegegeven, toen hij het vertelde klonk het heel leuk. Een tekening maken zonder je potlood van het papier te halen. Alleen vormen en lijnen volgen en je niet af laten leiden door de voorstelling. Hij had er een heel mooi plaatje van - ik meen- Rubens bij uitgezocht, met een been. Nou, daar gingen we hoor... De eerste kreten over klompvoeten en dikke reten schalden al door de ruimte. "En nee, je mocht je potlood echt niet van het papier halen, je moest vooral goed blijven kijken"... De weerstand in mij groeide met de minuut. Ik heb daar iets tegen, als mensen zeggen dat iets niet mag... dat had ik vroeger al: dan deed ik het gewoon stiekem toch! Ik ben toch zeker geen Rubens! Uiteindelijk had ik dan toch ook iets op papier staan. Oké, met de billen (haha!) bloot en niet schrikken:

Met de billen bloot (potlood)
Goed, dit vond ik dus al erg, maar met het tweede deel van de tekening (dit hoorde naast het linkerbeen, maar dat kreeg ik niet meer op papier) werd het nog erger. Al moet ik wel zeggen dat het goed weergeeft hoe ik er op dat moment over dacht:
Ik schaam me vreselijk (potlood)
Tja en toen kwam het niet meer goed. Helemaal niet meer toen mijn tekengoeroe zei dat dat wel vaker voorkwam, die weerstand en dat je het altijd sneller wilde doen... Ja lekker dan. Intussen had ik al geroepen dat ik hem haatte. (en stiekem meende ik dat nog een beetje ook) Mijn tekengoeroe kent mij inmiddels en hij verblikt of verbloost daar echt niet van. Daar kan ik dan ook weer vre-se-lijk sacherijnig van worden en daar moet hij dan om lachen. Achteraf vind ik het zelf meestal ook nogal lachwekkend.

Worsteling

Ook hier leer je dus uiteindelijk van. Ik schrijf wel vaker over 'mijn worstelingen' tijdens het tekenen, maar niet eerder had ik hem zo duidelijk in beeld als hier. Achteraf denk ik echt dat het te maken had met de wanorde in mijn hoofd van dat moment. Om de drukte te bezweren, maak ik lijstjes in mijn hoofd van alles wat ik nog 'moet' en dat helpt echt niet als je goed wilt kijken. Ik begreep het ook helemaal niet waarom het niet wilde lukken, want ik had zoiets weleens eerder gedaan. Ik denk een jaar geleden, maakte ik deze tekening:
Boer van Van Gogh in buitenlijnen (potlood)
Ongeveer hetzelfde principe als de tekeningen hierboven, alleen was toen (denk ik) de opdracht dat we alleen de buitenlijn mochten tekenen. Ik herinner me, dat ik het toen juist wel fijn en verrassend vond om mijn potlood de lijn te laten volgen. Die les kwam het uiteindelijk ook echt niet meer goed. Ik ging weg met een rotgevoel en een vol hoofd. De les daarop zouden we iets gaan doen met portretten en lijnen. 'Nou, dat kon vast helemaal niets worden' sprak ik mezelf vast de grond in... Het gevolg was zelfs dat ik een week later met lood in mijn schoenen naar de cursus ging. Stel je voor dat het nou weer niet lukt?! Anders dan de week ervoor, had ik het wel wat rustiger aan gedaan... en kijk! Oké, dit keer mocht het potlood soms wel van het papier af, dat scheelde, maar de lijnen moesten zoveel mogelijk gevolgd worden. Nu lukte het wel.

Ik heb mezelf weer teruggevonden in de lijntjes, laten we het daar op houden.


 

Archief

Volg mij via bloglovin'

Follow on Bloglovin

Kladblokfans tot nu toe:

Big Brother ;-)