Deze teksten en tekeningen zijn gemaakt door Lilian. Mogelijk gemaakt door Blogger.

Fantasie is de basis!

Mijn eerste pasteltekening ooit.

Het eekhoorntje dat water drinkt

Oefening baart kunst.

Schilderen is minstens zo leuk

Van zo'n koppie smelt je toch?

Het kersje op de taart

Taartjes zijn er niet alleen om op te eten, je kunt ze ook tekenen!

Mijn allereerste opdracht...

Bo (of Beau), het hondje van Gep, blijft een topper!

dinsdag 16 augustus 2016

Buiten tekenen met Irina! (2)

Het was gewoon alweer twee jaar geleden. Twee jaar geleden schreef ik hier over het dagje buiten tekenen met mijn vriendin en medecursiste Irina. We zouden het zeker nog een keer gaan doen, maar door de drukke agenda's kwam het er gewoon niet van. Tot vorige week. We zouden naar het strand gaan, maar het was de hele week al verre van strandweer. Achteraf had het misschien best gekund, maar ach... je kunt niet alles tevoren weten. We spraken weer af bij Het Rieten Dak, gewoon omdat dat een fijne plek is. Details over mijn reis daar naar toe zal ik jullie besparen. Genoeg om te zeggen dat ik tien minuten later dan afgesproken en helemaal bezweet aan kwam ;-)

Na de laatste nieuwtjes te hebben uitgewisseld, konden we allebei maar moeilijk opstaan. Wilden we nog wel tekenen? Ja, dat wel. Misschien niet zo uitgebreid en zeker niet te veel details, maar wel even tekenen. De serveerster riep ons vrolijk toe: "Tot de volgende keer!" Waarop Irina mompelde "Ja misschien, over twee jaar." Ik grinnikte. We gingen op zoek naar een tekenplek, eerst over de brug, waar we ons verbaasden over de vele reigers. Het was echt heel apart: langs de sloot zaten, op steeds zo'n vijf meter van elkaar, zeker een stuk of zeven reigers! Hoezo beschermde vogel? We probeerden ze te fotograferen, maar dat wilde niet lukken. We vervolgden onze weg, langs p(l)asseerplaatsen, langs een ambulance en een politiewagen (overmoedige bejaarde fietsers), naar een rustig stukje bos. Eerst overwogen we het strandje, maar daar was weinig te zien.

Een doe-het-zelf brug

Het was Irina die het plekje het eerst ontdekte: verscholen tussen wat hoge rietstengels lag in een watertje een soort vlonder. Een aanlegsteiger? Nee, het was een soort speeltoestel. Een brug over het water, een doe-het-zelf brug. Je kon jezelf naar de overkant brengen door op het vlonder te gaan staan en dan aan de touwen boven het water jezelf naar de overkant trekken. Het kind in ons werd wakker: luid giechelend moesten we dat natuurlijk even uitproberen. Toen we aan de overkant waren (pfff, warm!) stonden we op een plek die heel goed onze tekenplek kon gaan worden, besloten we. Alleen, onze fietsen stonden nog aan de overkant. Die haalden we op door even om het watertje heen te lopen. Er was een bankje in de zon, waar we ons installeerden. Irina hield zich aan haar woord en ging aan de slag met een paar losse planten en bladeren die ze zag. Ik niet, ik wilde toch iets vastleggen van de omgeving waar we waren. Zo tekende ik toch weer een overzichtje.

Kunstenaars?

Toen we eenmaal bezig waren, overkwam ons waar ik de vorige keer zo bang voor was: kijkers! Eerst een paar opgeschoten jongens, die wel keken, maar gelukkig niets zeiden. Ze gingen met de brug naar de overkant. Daarna kwam er een gezin met kinderen. In eerste instantie zeiden ze ook niets, maar toen tijdens de tweede overtocht de vader wat vragen aan ons stelde, kwamen ook de kinderen even kijken. Of we kunstenaars waren, vroegen ze. Nee hoor, gewoon hobby. Het brutaalste jongetje vroeg of het dan niet moeilijk was om zo te tekenen, want hij vond tekenen heel moeilijk. Het was een grappig gesprek en uiteindelijk lieten we zelfs onze tekenblokjes aan de kinderen zien. "Vond je het niet gĂȘnant?" vroeg ik achteraf aan Irina.
"Nee, kinderen zijn zo spontaan en eerlijk en ze kijken anders naar dingen dan wij."  Ja, dat is zeker waar. Het is eigenlijk eeuwig zonde dat je die kinderlijke onbevangenheid kwijt raakt, omdat alles wordt ingevuld door volwassen oordelen als 'mooi',of 'goed'.
Dit keer schrijf ik dus ook niets over de tekening zelf.
Niet meer dan dat het een mooie herinnering is aan een prachtige middag.

Aan de kant van de doe-het-zelf brug (inkt)

 De planten in de omgeving door Irina (Inkt en aquarel)


zondag 7 augustus 2016

Stoere muis

Op zoek naar inspiratie surfte ik wat rond op het wijde web.
Het wijde web is te weids voor mensen zonder inspiratie, daar kwam ik al snel achter. Tot ik me ineens een site herinnerde die iemand van de cursus (Dorine) me aangeraden had. "Is dat niks voor jou?  Je kunt zo meedoen." Het ging over illustration friday, een site waarop elke vrijdag (vandaar de naam) een uitdaging voor illustratoren wordt neergezet. Ik had er al verschillende keren op gekeken en natuurlijk ook geaarzeld of ik mee zou doen, maar het kwam er niet van.

Vandaag keek ik weer en ik vond het onderwerp  van deze week erg leuk. De uitdaging was namelijk 'tiny' ('klein' in het Engels). Meteen kreeg ik iets in mijn kop dat gemaakt moest gaan worden. Ja, zo snel kan dat ook gaan ;-) Ik ging aan de slag met Oost-Indische inkt.

Zo ontstond deze 'Tiny'. Ik vind muisjes zo lief dat ik ze het liefst in een doosje zou willen doen. Dat past natuurlijk voor geen meter, maar als je het zou willen doen - als... ik ga het echt niet proberen- dan zou het er denk ik zo uitzien.
Tiny (Inkt en aquarel)

Nu ga ik iets heel stoers doen... Ik ga 'm ook gewoon uploaden op die site. Als ze 'm niet mooi vinden dan klikken ze maar op het kruisje rechtsboven in het beeldscherm. Ja toch?
*knikt even tevreden* Soms is Lilian heus wel stoer.

vrijdag 22 juli 2016

Treintje

Vandaag neem ik jullie mee naar Gare du Nord... en nee, daarvoor hoeven we niet naar Frankrijk!

Het is de naam van een restaurant in Rotterdam. Vlakbij m'n werk, verscholen tussen de hoge kantoorgebouwen, staat zomaar een treinstel. De eerste keer dat ik het zag, was ik behoorlijk verrast: dat was nog eens goed bedacht! In oude treinstellen kun je heel goed een eetgelegenheid huisvesten.
De naam, Gare du Nord, maakt het extra grappig... want het is een treinstel van de Deutsche Reichsbahn.

Gare du Nord (aquarel)


De keuken is vegetarisch en biologisch. Mijn collega's zijn er wel eens gaan lunchen. Ik niet, omdat ik als 'beroepszuunigerd' natuurlijk mijn eigen lunch meeneem. Daarbij zijn mijn pauzes altijd standaard te kort en ik vind het zonde om er dan niet echt van te kunnen genieten. Wat ook leuk is: om het treinstel heen is een groentetuin. Ik vind het een aparte plek, zo tussen de hoge gebouwen. Dat frisse groen van het treinstel maakt dat ik elke keer weer vrolijk wordt van dit pleintje, ondanks de verder zo troosteloze aanblik. Regelmatig ga ik aan de kant van het plein op een bankje zitten.Naast de 'Johan Cruyff court', waar de jongens uit de buurt nog wel eens een balletje trappen, kijk ik dan naar "het treintje".  Die lantarenpaal verziekt het beeld wel een beetje, maar het geeft ook weer aan hoe bijzonder het geheel is.

Al een paar keer heb ik geprobeerd er een tekening van te maken, even snel. Jammer, de pauze was net te kort... Dan maar een foto met mijn smartphone en proberen of ik daar iets moois van kan maken. Dat werd 'm ook niet helemaal. Toch wilde ik 'm vastleggen, vanwege de vakantie en gewoon omdat ik 'm zo leuk vind. 





 

Archief

Volg mij via bloglovin'

Follow on Bloglovin

Kladblokfans tot nu toe:

Big Brother ;-)