Deze teksten en tekeningen zijn gemaakt door Lilian. Mogelijk gemaakt door Blogger.

Fantasie is de basis!

Mijn eerste pasteltekening ooit.

Het eekhoorntje dat water drinkt

Oefening baart kunst.

Schilderen is minstens zo leuk

Van zo'n koppie smelt je toch?

Het kersje op de taart

Taartjes zijn er niet alleen om op te eten, je kunt ze ook tekenen!

Mijn allereerste opdracht...

Bo (of Beau), het hondje van Gep, blijft een topper!

donderdag 24 november 2016

Behangetje

In mijn huis zijn alle muren voorzien van een structuurtje, dus niks behang. Het nadeel van behang is namelijk dat het ontzettend leuk is om uit te zoeken, maar dat je er ook ontzettend snel weer op uit gekeken bent. Tenminste, dat is mijn ervaring. Het is de herhaling, denk ik... Ja of het feit dat ik te vaak dromerig naar de muur zit te staren, dat kan ook.

Toch heb ik behang gemaakt. Zegt normaal gesproken iedereen dat ik boekjes moet gaan illustreren, na het zien van deze tekening voorziet men ineens een glansrijke carrière in het behangwezen voor mij ;-)

Behangetje (inkt en viltstift)
Genoeg grappig gedaan... er lag namelijk een heel serieus iets ten grondslag aan deze tekening. Een week voordat ik dit behangetje produceerde, vroeg 'mijn tekengoeroe' namelijk of we op zoek wilden gaan naar rommeltjes. Kleine spulletjes om te tekenen, zoiets... Hij deed er wat voorbeeldjes bij, schroefjes, paperclipjes. Oh ja, dat! Meteen wist ik waar ik die ging vinden. Ieder huis heeft volgens mij namelijk van die plekken: een fruitschaal die niet (meer) voor fruit bestemd wordt, het o-zo-handige kastje in de hal, een net-te-klein-laadje. Van die plekken die er gewoon om vragen om volgestopt te worden met dubieuze rommeltjes. Bij mij thuis is die plek een rechthoekig broodmandje dat nooit de functie van broodmandje heeft gehad. Ik kocht 'm omdat ik ik 'm er zo leuk uit vond zien (vind ik nog steeds) en sindsdien staat hij op tafel. Alle supermarktbeestjes, spaarzegeltjes en dingen waar ik even zo snel geen raad mee weet verdwijnen daar in. Soms keer ik het mandje om, om een paar dingen richting prullenbak te laten verdwijnen. Even zo vaak gaat hetzelfde weer in omgekeerde volgorde terug het mandje in. Zonde om weg te gooien, of zo iets. Even grabbelen in het mandje leverde me deze oogst op:

Inspiratierommel
Zo. Nu zie je gelijk waar mijn behangetje vandaan komt. Achteraf was het best wel confronterend, maar ook grappig. Wat je bewaart, zegt ook wel iets over jezelf. Mijn ziekelijke voorkeur voor speelgoedjes bijvoorbeeld (check: die boodschappendingetjes van Appie en Nijntje), mijn praktische inborst (check: schroeven en batterij)  en mijn ijdeltuiterij. (check: handcrème en haarspeld)

Nu zou je zeggen hè... oké: je hebt het getekend, je bent geconfronteerd met je vreemdsoortige hamsterdwang... dan kun je het nu dus ook weggooien. Ja toch? 

Nou euh, nee dus. Twee weken lang heb ik het meegesleept van en naar tekenles in een zakje. Dat zakje heb ik afgelopen week omgekieperd... in een laadje. Ik kon er geen afstand van doen. Je weet namelijk maar nooit of je er ooit nog 'ns een behangetje van kunt maken ;-)


donderdag 3 november 2016

Over de brug...

"Totdat je de brug oversteekt van je onzekerheden, kun je niet beginnen met het verkennen van je mogelijkheden" 

Zomaar een wijsheid die ik ergens vond... en erg toepasselijk bij het blogje dat ik al lang had moeten posten. Voordat ik schreef over de expositie, vertelde ik hoe we bezig waren gegaan met 'zachte lijnen' op de cursus. Geen duidelijke lijnen gebruiken in je werk, alleen streepjes of stippellijnen. Om één of andere vage reden, koos ik een brug om de oefening nog een keer te doen.
En natuurlijk vond ik het weer niks, natuurlijk deugde er in mijn hoofd weer niks aan de brug die had gemaakt. Ik stopte de tekeningen ver weg in mijn boek, om ze pas vorige week weer eens tevoorschijn te trekken.

"O, da's net Delfts Blauw" zei iemand die mijn verprutste aquarelwerkje zag. Ik bekeek het nog eens goed. Delfts Blauw is misschien wat overdreven, maar eigenlijk was hij best leuk. Dus vandaag plaats ik 'm alsnog ;-)
De niet - Delfts Blauwe brug (aquarel)
Een les later ging ik in de herkansing. Opnieuw een brug gemaakt, zonder harde lijnen, alleen nu in inkt. Het begin was goed, tot ik ergens tussen water en brug (tussen wal en schip?) bleef steken. Ik was er alweer niet tevreden over. De tekening ging ook weer terug mijn boek in. Vanochtend besloot ik de brug wat aan te passen. Een beetje meer contrast, een soort schaduw toevoegen met gewassen inkt... Beter, vond ik.

De tweede brug (inkt)
Zo naast elkaar zijn de bruggen eigenlijk best leuk.

Het deed me denken aan afgelopen zomer, (Dat is nog maar een maand geleden, haha!) toen ik heel stoer de loopbrug over de weg naar mijn werk besloot te nemen. Ik durfde er nooit op, omdat het een  wat smerig houten geval is en omdat hij er ook nog best hoog uitziet. Nu heb ik geen hoogtevrees hoor, maar ik heb wel iets geks met dingen die hoog zijn. Als ik op één of andere manier de grond kan zien, ga ik het eng vinden.

Dat overkwam me dus ook toen ik midden op de desbetreffende loopbrug liep. Het ding kraakte, maar ik stapte ferm door. Tot het moment dat ik door de kieren van het hout ineens de auto's eronder zag rijden... Alsof ik ineens het idee kreeg hoe hoog boven de weg ik stond. Het zweet brak me aan alle kanten uit (en het was al zo warm!).  Ik liep ergens in het midden, dus terug gaan was geen optie meer. Doorstappen dan maar. Al lopend werd ik rustiger en natuurlijk kwam ik gewoon aan de overkant.

Ik wil daarmee maar zeggen: uiteindelijk is een brug ook een manier om je verder te helpen... niet alleen op een tekening.

woensdag 28 september 2016

De Verbeelding 2016: Waar hang jij?

Belofte maakt schuld. De expositie, daar zou ik nog iets over vertellen.
Afgelopen vrijdag was een rare dag. Het was benauwd, soms warm en ik moest vanaf mijn werk haasten. Nadat ik me had aangemeld voor de expositie had ik namelijk een berichtje gekregen met het verzoek de te exposeren werken vrijdagmiddag tussen vier en zeven in de bieb te komen aanleveren. Voor mij was het flink sjezen om op tijd te zijn, want met de avondspits weet je het (zelfs in de metro) maar nooit.

De week ervoor had ik lijstjes gekocht, allemaal in dezelfde stijl en ik had samen met mijn broer de werkjes uitgezocht die ik ging laten zien. We hadden bedacht dat het een soort overzicht moest zijn van wat ik gemaakt had de laatste tijd. Uiteindelijk was het gelukt, al bleef ik natuurlijk weer twijfelen... ;-)

In tegenstelling tot de vorige keer ging het dit keer goed met het ophangen van de lijstjes. Niks scheef! Dat er bijna een lijstje stuiterde was ook al niet zo erg: leve de kunststof fotolijsten! Dit jaar ook geen buurmannen die zich ermee kwamen bemoeien, kortom: het ging allemaal wel heel goed. Wat niet verschilde van de vorige keer was dat de moed me in de schoenen zonk toen ik al die mooi gemaakte dingen zag. Ik had me dit keer voorgenomen daar niet aan toe te geven. Ik had toch al bewezen dat wat ik maak heus wel iets voorstelt, anders krijg je geen eervolle vermelding.

Dit jaar ben ik overigens niet naar de officiële opening geweest, die dezelfde vrijdagavond werd gedaan door de burgemeester. Na een dag werken, zag ik dat niet meer zo zitten. (Nee, zelfs niet als de burgemeester komt, hahaha!) Dus de eerste dag dat ik zelf ging kijken was zaterdag. Het was best druk in de bieb. Heel veel mensen die even kwamen gluren. Dat werd soms wat ongemakkelijk, want de tentoonstellingsschotten stonden behoorlijk dicht op elkaar. Het was een soort doolhof van kunstwerken geworden. Later hoorde ik, dat er dit jaar maar liefst 49 exposanten waren. Die 49 hadden allemaal twee of drie kunstwerkjes, dus je kunt wel nagaan dat het een volle bedoening was. Mooie dingen, veel dieren (Met name schapen, heb ik vijf keer gezien!) en landschapjes. Jammer genoeg heb ik dit jaar geen reacties op mijn werkjes gehoord.

Een stukje van het doolhof van schotten in de bieb

Zondag was de prijsuitreiking. Het was toen alweer heel erg druk in de bieb. Tot mijn grote verrassing kwam ik een oud medecursiste van CKNootdorp tegen! Marijke, zo heet ze, pakt de zaken tegenwoordig serieus aan: zo had zij visitekaartjes laten drukken met haar kunst erop en lag er een heus portfolio met haar werk. Ze vertelde me dat ze ook een keer geëxposeerd had in een leegstaand winkelpand in het dorp en dat ze zelfs al een keer een werk verkocht had. "Waar hang jij?" vroeg ze me. Ik moest daar erg om lachen.We waren het erover eens dat het raar klonk.  Nadat we elkaar hadden laten zien waar we 'hingen', was het wel zo'n beetje tijd voor de prijsuitreiking

Hier 'hang' ik!
Hoewel ik mijn winnaarsblouse aan had (grapje!) zat er dit keer geen vermelding voor mij in. Voor Marijke overigens ook niet. Toch was het een leuke dag en zeker nadat één van de organisatoren me nog eens persoonlijk kwam vertellen dat hij het leuk vond dat ik voor de tweede keer had meegedaan. Tenminste één iemand die mij onthouden had! Exposeren moet je leren, denk ik. :-)

Zo met een lijstje erom ziet het er toch heel anders uit!
Deze vond ik ook 'typisch voor mij'


 

Archief

Volg mij via bloglovin'

Follow on Bloglovin

Kladblokfans tot nu toe:

Big Brother ;-)