Deze teksten en tekeningen zijn gemaakt door Lilian. Mogelijk gemaakt door Blogger.

Fantasie is de basis!

Mijn eerste pasteltekening ooit.

Het eekhoorntje dat water drinkt

Oefening baart kunst.

Schilderen is minstens zo leuk

Van zo'n koppie smelt je toch?

Het kersje op de taart

Taartjes zijn er niet alleen om op te eten, je kunt ze ook tekenen!

Mijn allereerste opdracht...

Bo (of Beau), het hondje van Gep, blijft een topper!

vrijdag 30 december 2016

Klaar om het nieuwe jaar in te rijden

Ineens is het dan 30 december, de bijna laatste dag van dit jaar. Ik hoor wel eens mensen zeggen dat het "weer is omgevlogen", dat vond ik altijd overdreven, maar dit keer voelt het voor mij wel zo. Wat is er weer veel gebeurd... Daar even bij stilstaan is een soort traditie geworden, dus doe ik het ook dit jaar.

In veel opzichten was het een raar jaar. Normaal kan ik me niet echt druk maken om de wereldproblematiek, maar dit jaar waren er wel een paar momenten waarbij ik me afvroeg: 'waar moet het heen met de wereld?' Grenzen vervagen, in meerdere opzichten. Dingen die zo lang vanzelfsprekend leken, bleken dat ineens niet meer te zijn. Dat is ook het grote gevaar in dit leven: je moet, mag en kunt niet denken dat alles vanzelfsprekend is.

In mijn eigen kleine wereldje was het ook niet vanzelfsprekend. Ik heb dingen los moeten laten. Dat vond ik lastig, maar er kwamen nieuwe dingen voor in de plaats. Dit jaar kreeg ik mijn felbegeerde vaste aanstelling. Mooier verjaarscadeau kon ik me eigenlijk niet wensen. Het is fijn om te weten dat anderen ook blij zijn met jou. Al is de ruime kilo chocola die ik in de kast heb liggen  - gekregen van de dametjes waarmee ik werk- misschien ook wat overdreven ;-) Ik heb het afgelopen jaar flink wat extra klussen gedaan, tot zelfs in mijn vakantie aan toe, om mijn portemonnee wat te spekken en dat is gelukkig prima gelukt.

Al moet ik zeggen, extra klussen doen heeft ook een keerzijde: je komt minder toe aan wat belangrijk voor je is... en ik heb ontdekt dat af en toe vakantie houden toch echt wel belangrijk is! Voor het eerst sinds tijden werd ik vreselijk verkouden, zelfs zo erg dat praten bijna onmogelijk was. Lekker rustig voor mijn omgeving, maar behoorlijk frustrerend voor mij! Het zoveelste signaal dat ik best wel even een tandje terug kon gaan schakelen. Gelukkig gaat het weer stukken beter. Afgelopen jaar heb ik veel geleerd en daar horen toch een paar goede voornemens bij. Ik haat ze, die goede voornemens, maar de belangrijkste is voor mij toch wel dat ik mijn grenzen in de gaten moet blijven houden en die neem ik dus mee 2017 in.

Klaar om weg te rijden (inkt)


De tekening bij dit blogje had ik aanvankelijk niet bedoeld als laatste van dit jaar. Toch, als ik 'm zo bekijk, zit er veel in: met die ouwe auto (mijn oude ikke) rijd ik het nieuwe jaar in. Koffers staan klaar, evenals wat speelgoed voor onderweg. We trekken ons niet al te veel aan van de stoplichten en we trekken al het mooie en goede van het afgelopen jaar gewoon met ons mee... Mooi toch? Ik doe het er mee, voor dit komende nieuwe jaar... en ik hoop jullie ook.

Lieve lezers, dank jullie wel voor alweer een nieuw blogjaar. Ik wens jullie veel liefde, gezondheid, succes en mooie dingen toe het nieuwe jaar. Tot in 2017!

donderdag 24 november 2016

Behangetje

In mijn huis zijn alle muren voorzien van een structuurtje, dus niks behang. Het nadeel van behang is namelijk dat het ontzettend leuk is om uit te zoeken, maar dat je er ook ontzettend snel weer op uit gekeken bent. Tenminste, dat is mijn ervaring. Het is de herhaling, denk ik... Ja of het feit dat ik te vaak dromerig naar de muur zit te staren, dat kan ook.

Toch heb ik behang gemaakt. Zegt normaal gesproken iedereen dat ik boekjes moet gaan illustreren, na het zien van deze tekening voorziet men ineens een glansrijke carrière in het behangwezen voor mij ;-)

Behangetje (inkt en viltstift)
Genoeg grappig gedaan... er lag namelijk een heel serieus iets ten grondslag aan deze tekening. Een week voordat ik dit behangetje produceerde, vroeg 'mijn tekengoeroe' namelijk of we op zoek wilden gaan naar rommeltjes. Kleine spulletjes om te tekenen, zoiets... Hij deed er wat voorbeeldjes bij, schroefjes, paperclipjes. Oh ja, dat! Meteen wist ik waar ik die ging vinden. Ieder huis heeft volgens mij namelijk van die plekken: een fruitschaal die niet (meer) voor fruit bestemd wordt, het o-zo-handige kastje in de hal, een net-te-klein-laadje. Van die plekken die er gewoon om vragen om volgestopt te worden met dubieuze rommeltjes. Bij mij thuis is die plek een rechthoekig broodmandje dat nooit de functie van broodmandje heeft gehad. Ik kocht 'm omdat ik ik 'm er zo leuk uit vond zien (vind ik nog steeds) en sindsdien staat hij op tafel. Alle supermarktbeestjes, spaarzegeltjes en dingen waar ik even zo snel geen raad mee weet verdwijnen daar in. Soms keer ik het mandje om, om een paar dingen richting prullenbak te laten verdwijnen. Even zo vaak gaat hetzelfde weer in omgekeerde volgorde terug het mandje in. Zonde om weg te gooien, of zo iets. Even grabbelen in het mandje leverde me deze oogst op:

Inspiratierommel
Zo. Nu zie je gelijk waar mijn behangetje vandaan komt. Achteraf was het best wel confronterend, maar ook grappig. Wat je bewaart, zegt ook wel iets over jezelf. Mijn ziekelijke voorkeur voor speelgoedjes bijvoorbeeld (check: die boodschappendingetjes van Appie en Nijntje), mijn praktische inborst (check: schroeven en batterij)  en mijn ijdeltuiterij. (check: handcrème en haarspeld)

Nu zou je zeggen hè... oké: je hebt het getekend, je bent geconfronteerd met je vreemdsoortige hamsterdwang... dan kun je het nu dus ook weggooien. Ja toch? 

Nou euh, nee dus. Twee weken lang heb ik het meegesleept van en naar tekenles in een zakje. Dat zakje heb ik afgelopen week omgekieperd... in een laadje. Ik kon er geen afstand van doen. Je weet namelijk maar nooit of je er ooit nog 'ns een behangetje van kunt maken ;-)


donderdag 3 november 2016

Over de brug...

"Totdat je de brug oversteekt van je onzekerheden, kun je niet beginnen met het verkennen van je mogelijkheden" 

Zomaar een wijsheid die ik ergens vond... en erg toepasselijk bij het blogje dat ik al lang had moeten posten. Voordat ik schreef over de expositie, vertelde ik hoe we bezig waren gegaan met 'zachte lijnen' op de cursus. Geen duidelijke lijnen gebruiken in je werk, alleen streepjes of stippellijnen. Om één of andere vage reden, koos ik een brug om de oefening nog een keer te doen.
En natuurlijk vond ik het weer niks, natuurlijk deugde er in mijn hoofd weer niks aan de brug die had gemaakt. Ik stopte de tekeningen ver weg in mijn boek, om ze pas vorige week weer eens tevoorschijn te trekken.

"O, da's net Delfts Blauw" zei iemand die mijn verprutste aquarelwerkje zag. Ik bekeek het nog eens goed. Delfts Blauw is misschien wat overdreven, maar eigenlijk was hij best leuk. Dus vandaag plaats ik 'm alsnog ;-)
De niet - Delfts Blauwe brug (aquarel)
Een les later ging ik in de herkansing. Opnieuw een brug gemaakt, zonder harde lijnen, alleen nu in inkt. Het begin was goed, tot ik ergens tussen water en brug (tussen wal en schip?) bleef steken. Ik was er alweer niet tevreden over. De tekening ging ook weer terug mijn boek in. Vanochtend besloot ik de brug wat aan te passen. Een beetje meer contrast, een soort schaduw toevoegen met gewassen inkt... Beter, vond ik.

De tweede brug (inkt)
Zo naast elkaar zijn de bruggen eigenlijk best leuk.

Het deed me denken aan afgelopen zomer, (Dat is nog maar een maand geleden, haha!) toen ik heel stoer de loopbrug over de weg naar mijn werk besloot te nemen. Ik durfde er nooit op, omdat het een  wat smerig houten geval is en omdat hij er ook nog best hoog uitziet. Nu heb ik geen hoogtevrees hoor, maar ik heb wel iets geks met dingen die hoog zijn. Als ik op één of andere manier de grond kan zien, ga ik het eng vinden.

Dat overkwam me dus ook toen ik midden op de desbetreffende loopbrug liep. Het ding kraakte, maar ik stapte ferm door. Tot het moment dat ik door de kieren van het hout ineens de auto's eronder zag rijden... Alsof ik ineens het idee kreeg hoe hoog boven de weg ik stond. Het zweet brak me aan alle kanten uit (en het was al zo warm!).  Ik liep ergens in het midden, dus terug gaan was geen optie meer. Doorstappen dan maar. Al lopend werd ik rustiger en natuurlijk kwam ik gewoon aan de overkant.

Ik wil daarmee maar zeggen: uiteindelijk is een brug ook een manier om je verder te helpen... niet alleen op een tekening.
 

Archief

Volg mij via bloglovin'

Follow on Bloglovin

Kladblokfans tot nu toe:

Big Brother ;-)