Deze teksten en tekeningen zijn gemaakt door Lilian. Mogelijk gemaakt door Blogger.

Fantasie is de basis!

Mijn eerste pasteltekening ooit.

Het eekhoorntje dat water drinkt

Oefening baart kunst.

Schilderen is minstens zo leuk

Van zo'n koppie smelt je toch?

Het kersje op de taart

Taartjes zijn er niet alleen om op te eten, je kunt ze ook tekenen!

Mijn allereerste opdracht...

Bo (of Beau), het hondje van Gep, blijft een topper!

woensdag 28 september 2016

De Verbeelding 2016: Waar hang jij?

Belofte maakt schuld. De expositie, daar zou ik nog iets over vertellen.
Afgelopen vrijdag was een rare dag. Het was benauwd, soms warm en ik moest vanaf mijn werk haasten. Nadat ik me had aangemeld voor de expositie had ik namelijk een berichtje gekregen met het verzoek de te exposeren werken vrijdagmiddag tussen vier en zeven in de bieb te komen aanleveren. Voor mij was het flink sjezen om op tijd te zijn, want met de avondspits weet je het (zelfs in de metro) maar nooit.

De week ervoor had ik lijstjes gekocht, allemaal in dezelfde stijl en ik had samen met mijn broer de werkjes uitgezocht die ik ging laten zien. We hadden bedacht dat het een soort overzicht moest zijn van wat ik gemaakt had de laatste tijd. Uiteindelijk was het gelukt, al bleef ik natuurlijk weer twijfelen... ;-)

In tegenstelling tot de vorige keer ging het dit keer goed met het ophangen van de lijstjes. Niks scheef! Dat er bijna een lijstje stuiterde was ook al niet zo erg: leve de kunststof fotolijsten! Dit jaar ook geen buurmannen die zich ermee kwamen bemoeien, kortom: het ging allemaal wel heel goed. Wat niet verschilde van de vorige keer was dat de moed me in de schoenen zonk toen ik al die mooi gemaakte dingen zag. Ik had me dit keer voorgenomen daar niet aan toe te geven. Ik had toch al bewezen dat wat ik maak heus wel iets voorstelt, anders krijg je geen eervolle vermelding.

Dit jaar ben ik overigens niet naar de officiële opening geweest, die dezelfde vrijdagavond werd gedaan door de burgemeester. Na een dag werken, zag ik dat niet meer zo zitten. (Nee, zelfs niet als de burgemeester komt, hahaha!) Dus de eerste dag dat ik zelf ging kijken was zaterdag. Het was best druk in de bieb. Heel veel mensen die even kwamen gluren. Dat werd soms wat ongemakkelijk, want de tentoonstellingsschotten stonden behoorlijk dicht op elkaar. Het was een soort doolhof van kunstwerken geworden. Later hoorde ik, dat er dit jaar maar liefst 49 exposanten waren. Die 49 hadden allemaal twee of drie kunstwerkjes, dus je kunt wel nagaan dat het een volle bedoening was. Mooie dingen, veel dieren (Met name schapen, heb ik vijf keer gezien!) en landschapjes. Jammer genoeg heb ik dit jaar geen reacties op mijn werkjes gehoord.

Een stukje van het doolhof van schotten in de bieb

Zondag was de prijsuitreiking. Het was toen alweer heel erg druk in de bieb. Tot mijn grote verrassing kwam ik een oud medecursiste van CKNootdorp tegen! Marijke, zo heet ze, pakt de zaken tegenwoordig serieus aan: zo had zij visitekaartjes laten drukken met haar kunst erop en lag er een heus portfolio met haar werk. Ze vertelde me dat ze ook een keer geëxposeerd had in een leegstaand winkelpand in het dorp en dat ze zelfs al een keer een werk verkocht had. "Waar hang jij?" vroeg ze me. Ik moest daar erg om lachen.We waren het erover eens dat het raar klonk.  Nadat we elkaar hadden laten zien waar we 'hingen', was het wel zo'n beetje tijd voor de prijsuitreiking

Hier 'hang' ik!
Hoewel ik mijn winnaarsblouse aan had (grapje!) zat er dit keer geen vermelding voor mij in. Voor Marijke overigens ook niet. Toch was het een leuke dag en zeker nadat één van de organisatoren me nog eens persoonlijk kwam vertellen dat hij het leuk vond dat ik voor de tweede keer had meegedaan. Tenminste één iemand die mij onthouden had! Exposeren moet je leren, denk ik. :-)

Zo met een lijstje erom ziet het er toch heel anders uit!
Deze vond ik ook 'typisch voor mij'


woensdag 21 september 2016

lijntjes of geen lijntjes

Gisteren was de eerste tekenles na de zomerstop. Het was leuk om iedereen (oké bijna iedereen) weer te zien! Ik teken toch echt minder lekker zonder teken-goeroe, denk ik ;-)
Deze keer gingen we aan de slag met het onderwerp 'zachte lijnen' , waarbij  we de opdracht kregen om iets te tekenen of te schilderen zonder gebruik te maken van harde, duidelijk zichtbare lijnen.

Moeilijk! In eerste instantie wist ik ook niet goed wat ik met de opdracht aan moest. Met verf kon ik het nog wel zo'n beetje bedenken, maar ik wilde helemaal niet gaan verven! Ik had namelijk de dag ervoor -tijdens een spijbeluurtje- een bezoek gebracht aan die winkel in Rotterdam die ik ook wel tekenparadijs noem. Volgens mij schreef ik er al 'ns eerder over op dit blog. Ik heb het netjes gehouden dit keer en ik ging met een bescheiden zakje spulletjes weg. Onder die spulletjes een setje heel leuke fineliners die ik natuurlijk heel graag wilde inwijden. Fineliners en dan geen lijnen mogen trekken? Dat is eigenlijk bijna gemeen, maar lang peinzen had ik er toch een oplossing voor bedacht: ik ging gewoon met patronen werken. Oh ja, stippellijnen waren wel toegestaan, dus dat scheelde weer.
Doosjes (fineliner)

Al tekenend kreeg ik er steeds meer lol in. De doosjes die ik tekende waren wat moeilijk scherp te krijgen, maar volgens mij is het toch best aardig geworden. Ik heb de tekening uiteindelijk thuis afgemaakt.

Tijdens het afmaken van de tekening schoot door mijn hoofd dat ik wel eens eerder iets dergelijks had gedaan. Iets met een tas en een zonnebril...
Die gedachte liet me niet los en ik besloot de tekening op te zoeken. Uiteindelijk vond ik 'm terug in mijn oude tekenmap van school. Hij is uit 1992! Niet helemaal zonder lijntjes, maar toch... en je ziet ook dat ik kennelijk toen al een voorkeur had voor het werken met inkt.

"1992" (inkt)


Wat deze tekening extra grappig maakt, is dat hij is getekend naar waarneming. Met de tas die je ziet, was ik zo ongeveer vergroeid. Hij was van rood canvas en ik weet nog dat dat canvas ontzettend stonk. Dan, die walkman! Nog steeds heb ik een hele lade vol met cassettebandjes (die ik ooit nog eens hoop te digitaliseren, als het nog lukt!) Die zonnebril komt overduidelijk uit het tijdperk van Madonna: alle meiden hadden zo'n ding in die tijd. De shawl zal inmiddels wel vergaan zijn, maar wat leuk is dit hè? Te leuk om niet even te laten zien.

Over leuk gesproken: komend weekend doe ik weer mee met de expositie van De Verbeelding! Ik heb drie werkjes uitgezocht die naar mijn idee typisch voor mij waren. Ik ben natuurlijk heel benieuwd hoe de reacties dit keer zullen zijn;-)

dinsdag 16 augustus 2016

Buiten tekenen met Irina! (2)

Het was gewoon alweer twee jaar geleden. Twee jaar geleden schreef ik hier over het dagje buiten tekenen met mijn vriendin en medecursiste Irina. We zouden het zeker nog een keer gaan doen, maar door de drukke agenda's kwam het er gewoon niet van. Tot vorige week. We zouden naar het strand gaan, maar het was de hele week al verre van strandweer. Achteraf had het misschien best gekund, maar ach... je kunt niet alles tevoren weten. We spraken weer af bij Het Rieten Dak, gewoon omdat dat een fijne plek is. Details over mijn reis daar naar toe zal ik jullie besparen. Genoeg om te zeggen dat ik tien minuten later dan afgesproken en helemaal bezweet aan kwam ;-)

Na de laatste nieuwtjes te hebben uitgewisseld, konden we allebei maar moeilijk opstaan. Wilden we nog wel tekenen? Ja, dat wel. Misschien niet zo uitgebreid en zeker niet te veel details, maar wel even tekenen. De serveerster riep ons vrolijk toe: "Tot de volgende keer!" Waarop Irina mompelde "Ja misschien, over twee jaar." Ik grinnikte. We gingen op zoek naar een tekenplek, eerst over de brug, waar we ons verbaasden over de vele reigers. Het was echt heel apart: langs de sloot zaten, op steeds zo'n vijf meter van elkaar, zeker een stuk of zeven reigers! Hoezo beschermde vogel? We probeerden ze te fotograferen, maar dat wilde niet lukken. We vervolgden onze weg, langs p(l)asseerplaatsen, langs een ambulance en een politiewagen (overmoedige bejaarde fietsers), naar een rustig stukje bos. Eerst overwogen we het strandje, maar daar was weinig te zien.

Een doe-het-zelf brug

Het was Irina die het plekje het eerst ontdekte: verscholen tussen wat hoge rietstengels lag in een watertje een soort vlonder. Een aanlegsteiger? Nee, het was een soort speeltoestel. Een brug over het water, een doe-het-zelf brug. Je kon jezelf naar de overkant brengen door op het vlonder te gaan staan en dan aan de touwen boven het water jezelf naar de overkant trekken. Het kind in ons werd wakker: luid giechelend moesten we dat natuurlijk even uitproberen. Toen we aan de overkant waren (pfff, warm!) stonden we op een plek die heel goed onze tekenplek kon gaan worden, besloten we. Alleen, onze fietsen stonden nog aan de overkant. Die haalden we op door even om het watertje heen te lopen. Er was een bankje in de zon, waar we ons installeerden. Irina hield zich aan haar woord en ging aan de slag met een paar losse planten en bladeren die ze zag. Ik niet, ik wilde toch iets vastleggen van de omgeving waar we waren. Zo tekende ik toch weer een overzichtje.

Kunstenaars?

Toen we eenmaal bezig waren, overkwam ons waar ik de vorige keer zo bang voor was: kijkers! Eerst een paar opgeschoten jongens, die wel keken, maar gelukkig niets zeiden. Ze gingen met de brug naar de overkant. Daarna kwam er een gezin met kinderen. In eerste instantie zeiden ze ook niets, maar toen tijdens de tweede overtocht de vader wat vragen aan ons stelde, kwamen ook de kinderen even kijken. Of we kunstenaars waren, vroegen ze. Nee hoor, gewoon hobby. Het brutaalste jongetje vroeg of het dan niet moeilijk was om zo te tekenen, want hij vond tekenen heel moeilijk. Het was een grappig gesprek en uiteindelijk lieten we zelfs onze tekenblokjes aan de kinderen zien. "Vond je het niet gênant?" vroeg ik achteraf aan Irina.
"Nee, kinderen zijn zo spontaan en eerlijk en ze kijken anders naar dingen dan wij."  Ja, dat is zeker waar. Het is eigenlijk eeuwig zonde dat je die kinderlijke onbevangenheid kwijt raakt, omdat alles wordt ingevuld door volwassen oordelen als 'mooi',of 'goed'.
Dit keer schrijf ik dus ook niets over de tekening zelf.
Niet meer dan dat het een mooie herinnering is aan een prachtige middag.

Aan de kant van de doe-het-zelf brug (inkt)

 De planten in de omgeving door Irina (Inkt en aquarel)


 

Archief

Volg mij via bloglovin'

Follow on Bloglovin

Kladblokfans tot nu toe:

Big Brother ;-)