Schrijven, bloggen en vermuizen

 Ineens had ik ontzettende behoefte om weer even te schrijven. Tekenen en schrijven raakten de afgelopen periode een beetje in de vergetelheid. Tenminste, tekenen niet echt, want ik ga nog steeds elke week trouw naar onze 'kleurclub', maar het vuur was er wel een beetje uit. 

Een tijdlang gaf ik Corona de schuld, omdat die ellendige pandemie wel heel veel omver heeft gegooid, maar intussen denk ik dat er gewoon veel veranderd is in mijn leven. Goede veranderingen, maar ze zijn best groot. Grote veranderingen vragen ook om aanpassen en tussen die aanpassingen kwam tekenen, maar vooral schrijven, niet zo goed uit. Wel postte ik regelmatig iets op Instagram, omdat dat vrij makkelijk is om te doen. Ik blijf het een beetje een vreemd medium vinden, dat Instagram. Die honger naar hartjes, vooral. (de likes, bedoel ik ;-)) Soms post ik iets wat ik zelf best goed vind en dan verschijnen er mondjesmaat hartjes en soms krijg ik er ineens veel op een post waarvan ik denk: 'mwah'... Dat schijnt van alles te maken te hebben met het algoritme, de computer die bepaalt wanneer er iets op je tijdlijn verschijnt. In die zin is blogger 'eerlijker', mensen kijken als ze zin hebben, of als ze je een soort van hebben leren 'kennen'. 

Waarom schrijf ik dit? Nouja, een tijdje geleden deed ik mee aan een zogenaamde 'open call' van het Mauritshuis. Het beroemde schilderij 'het meisje met de parel' ging voor een tijdje naar Amsterdam voor een grote tentoonstelling aldaar. Dat betekende voor het Mauritshuis een lege plek aan de muur in Den Haag, dus hadden ze bedacht: we vragen of mensen hun eigen versie van 'het meisje met de parel' aan ons willen opsturen. Het maakte niet uit hoe of wat en iedereen mocht meedoen. Ik vond het echt een superleuk idee en omdat ik toevallig al aan mijn eigen versie van dat meiske begonnen was, besloot ik om mee te doen. Natuurlijk was er een soort wedstrijdelement, want er konden er uiteindelijk maar een paar in het Mauritshuis vertoond gaan worden. Als je meedoet aan zoiets, hoop je natuurlijk dat... En nee, natuurlijk werd mijn werk niet uitgekozen. 

Op zich helemaal niet erg, maar ik vond het wel vervelend dat niemand mijn werk leek te hebben gezien. Je moest het posten via Instagram en dan het Mauritshuis 'taggen' en dan was er ook nog een account waarop alle ingezonden meisjes werden getoond. Dat heb ik allemaal gedaan, maar ik zag mijn werk niet eens terug! Het algoritme, denk ik. 

Niet dat het uitmaakt verder, ik ben nog steeds best tevreden over wat ik maakte. Jullie hebben de eerste versie van destijds al op mijn blog gezien, maar misschien wel leuk om de definitieve nog eens te showen:

Het meisje met de aap en de parel (pastelkrijt)

Ik had weer ontzettend veel plezier in het maken ervan en gek genoeg lijkt dat de inspiratie ook weer wat aan te wakkeren. Weet je nog dat ik schreef over 'muis'? Muis heeft heel wat versies gekregen en ik heb nog steeds het idee daar meer mee te doen, maar ik was nog zoekende naar een vorm. Vorige week had ik ineens een soort brainwave: ik was bezig met Napolemuis (muis en Napoleon) en daarna bedacht ik dat ik ook bekende kunstwerken kon gaan 'vermuizen'. Zo ontstond mijn laatste creatie in kleurpotlood: Vincent van Muis! Hij is gemaakt naar een zelfportret van Vincent van Gogh (wel eentje van toen hij zijn oor nog had) en ik vind hem zelf best heel leuk geworden. Ik wil hem nu verder gaan uitwerken, ook in pastelkrijt. Hier alvast de kleurpotloodversie:

Vincent van Muis (kleurpotlood)

 

Ik ben nu van plan ook iets te gaan doen met Salvamuis Dali, het melkmuisje van Vermuis, de Muisa Lisa en zo kan ik nog wel even doorgaan. 

Maar goed dat ik mijn blog niet heb opgeheven want het is zo leuk om dit weer op te schrijven. Ik zeg maar weer: tot blogs!

Fluffy gedachtenkronkels

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand... Ik ben op zoek naar de fluffigste papegaai van het land! Na lange tijd radiostilte, ben ik eindelijk weer eens enthousiast over een tekenproject waar ik mee bezig ben. Natuurlijk gaat het over beestjes, want kennelijk hoort dat bij mij. 

Het project is een experiment met fantasie. Een bestaand kunstwerk, een stilleven, omzetten naar een eigen vorm en daar je eigen objecten aan toevoegen. Mijn objecten zijn knuffelbeesten. Stel je eens voor: een heel serieus stilleven met saaie potjes en kannetjes, dat ineens wordt 'opgeleukt' door er een paar kleurige en fluffy knuffelbeesten tussen te parkeren! Dat maakt het allemaal wat minder serieus en dat kunnen we allemaal wel gebruiken. 

Hoe het helemaal gaat worden, is voor mij ook nog een raadsel. In je hoofd is het altijd anders... maar ik ben druk doende om studies te maken van de knuffelbeesten. Bij mij op de bank woont een pluchen papegaai en die was het eerste slachtoffer van de vreemde hersenkronkels. Een moeilijk slachtoffer ook nog, want hij is best realistisch gemaakt en dan moet hij toch het uiterlijk krijgen van een knuffelbeest. Dat wordt dus even experimenteren. Ik heb er nu twee, maar misschien ga ik nog wel iets proberen. Ik wilde ze even showen:

(Papegaaitje in aquarel) 

 

En deze:

(papegaaitje in contékrijt) 

 

Welke is nou het meest fluffy? Die in aquarel, of toch die in krijt? Misschien kan ik beter vragen welke het meest lijkt op een knuffelbeest... Ik vind het nog best lastig. misschien probeer ik er nog eentje, of ik ga eerst een ander beestje proberen. Dilemma's! Het gaat intussen een stukje beter met mij. Nog steeds niet op het oude level, maar er treedt een soort gewenning op, merk ik. Nu ik dit zo schrijf, realiseer ik me dat ik het heb over knuffels... Knuffels, snap je 'm? Zonder dat ik het duidelijk besef, zet mijn brein me op wat er nu zo mist. Het blijft gek, ik kan er niks aan doen 😎

Oliebollen in jus

Ja, je las het goed: 'oliebollen in jus' en die bedacht ik dit keer niet zelf. Medecursiste Vera vond mijn laatste creatie daar op lijken, zei ze.

Ik deed net of ik heel erg beledigd was (oké, dat was ik misschien ook een beetje), maar eigenlijk moest ik er ook wel om lachen. Onze tekengoeroe had namelijk bedacht dat we gingen oefenen met schilderen met een platte kwast. Om het moeilijker te maken bedacht hij dat we dan vormen met een structuur moesten maken. Rotsen, in dit geval. Door dit te doen, zouden we leren dat je vormen niet alleen aan kon geven door licht en donker te gebruiken, maar ook door de manier waarop je het penseel gebruikt.

Oliebollen in jus of rotsen bij de zee? (gouache)

Ik vond het leuk om te doen. Sowieso vind ik gouache erg leuk om mee te werken, de laatste tijd. Iemand vroeg me laatst, waarom ik zoveel verschillende materialen door elkaar gebruik en waarom ik niet alleen met bijvoorbeeld alleen aquarelverf, of alleen inkt werk. Ik heb daar geen echt antwoord op. Ik vind dat je alles moet proberen en daarnaast hou ik ook wel van een beetje afwisseling. Oliebollen in jus, bijvoorbeeld... Hahaha!

Inktober dag 8

Star (ster) was het thema van vandaag. Ik heb niets met sterren. Ja, vallende sterren misschien, want dan mag je een wens doen. Het is een eeuwigheid geleden dat ik een vallende ster zag. (Terwijl ik het typ, besef ik hoe komisch deze zin is... Sterren zien wij immers altijd een eeuwigheid later!)

Het beeld van een ster klopt niet met de stipjes die wij aan de hemel zien, vind ik. Die heldere stipjes vind ik wel leuk om naar te kijken. Dan fantaseer ik wat daar is, daar ver weg aan het firmament. Het antwoord komt nooit en dat vind ik prima.

'Ster' was voor mij dus samen naar de sterren staren en dan puzzelen wat er met die ene zou gebeuren...

Star (Inkt en kleurpotlood)

Scherp blijven

De avonden zijn lang, als het zonnig weer is. Ik mag graag 's avonds nog even buiten afkoelen en met dit weer doe ik dat bij mijn moeder in de tuin. De tuin moet eigenlijk dringend gesnoeid, maar daar hebben we de puf niet voor.

Aan de kant liggen veel bamboebladeren. Die zijn van de buurman, die houdt van bamboe. De bladeren laten massaal los en liggen dan geel te verkleuren. Als een een bries waait, ritselt het. Tussen het geritsel door komt er soms een merel tevoorschijn, die op zoek is naar insecten. Soms ook zie ik een paar spitsmuisjes voorbij schieten.  Ze spelen en piepen dan naar elkaar.

Gisteren en eergisteren klonk het geritsel harder. Geen geritsel meer, ik zou het eerder geschuier noemen. Dat vind ik een mooi woord trouwens, 'schuieren', volgens mij gebruikt niemand het nog ;-) Het ging echt hard. Volgens mij zat er een egel, of misschien zelfs wel een egelfamilie. We hadden al eerder egels in de tuin gehad, maar met een fikse verbouwing in de buurt waren die plotseling weer verdwenen. Nu speur ik elke avond of ik de egel zie. Tot nu toe was het zonder succes, maar de aanhouder wint, hè.

Misschien was het wel daarom, dat ik juist deze tekening wilde maken. Vaak zijn er combinaties van dingen in mijn hoofd. Zo had ik me al een tijdje bedacht dat ik nieuwe kleurpotloden wilde. Mijn kleurpotloden sleep ik namelijk overal mee naartoe en daardoor zijn veel van de stiftjes inwendig gebroken. Dat is echt irritant, want soms wil ik een scherpe punt en als ik dan ga slijpen blijft de punt breken.

Scherp blijven, dat geldt voor de punten van mijn potloden, maar voor mij ook, anders ga ik die egel natuurlijk nooit zien!

Scherp blijven (inkt en aquarel)

De Verbeelding 2016: Waar hang jij?

Belofte maakt schuld. De expositie, daar zou ik nog iets over vertellen.
Afgelopen vrijdag was een rare dag. Het was benauwd, soms warm en ik moest vanaf mijn werk haasten. Nadat ik me had aangemeld voor de expositie had ik namelijk een berichtje gekregen met het verzoek de te exposeren werken vrijdagmiddag tussen vier en zeven in de bieb te komen aanleveren. Voor mij was het flink sjezen om op tijd te zijn, want met de avondspits weet je het (zelfs in de metro) maar nooit.

De week ervoor had ik lijstjes gekocht, allemaal in dezelfde stijl en ik had samen met mijn broer de werkjes uitgezocht die ik ging laten zien. We hadden bedacht dat het een soort overzicht moest zijn van wat ik gemaakt had de laatste tijd. Uiteindelijk was het gelukt, al bleef ik natuurlijk weer twijfelen... ;-)

In tegenstelling tot de vorige keer ging het dit keer goed met het ophangen van de lijstjes. Niks scheef! Dat er bijna een lijstje stuiterde was ook al niet zo erg: leve de kunststof fotolijsten! Dit jaar ook geen buurmannen die zich ermee kwamen bemoeien, kortom: het ging allemaal wel heel goed. Wat niet verschilde van de vorige keer was dat de moed me in de schoenen zonk toen ik al die mooi gemaakte dingen zag. Ik had me dit keer voorgenomen daar niet aan toe te geven. Ik had toch al bewezen dat wat ik maak heus wel iets voorstelt, anders krijg je geen eervolle vermelding.

Dit jaar ben ik overigens niet naar de officiële opening geweest, die dezelfde vrijdagavond werd gedaan door de burgemeester. Na een dag werken, zag ik dat niet meer zo zitten. (Nee, zelfs niet als de burgemeester komt, hahaha!) Dus de eerste dag dat ik zelf ging kijken was zaterdag. Het was best druk in de bieb. Heel veel mensen die even kwamen gluren. Dat werd soms wat ongemakkelijk, want de tentoonstellingsschotten stonden behoorlijk dicht op elkaar. Het was een soort doolhof van kunstwerken geworden. Later hoorde ik, dat er dit jaar maar liefst 49 exposanten waren. Die 49 hadden allemaal twee of drie kunstwerkjes, dus je kunt wel nagaan dat het een volle bedoening was. Mooie dingen, veel dieren (Met name schapen, heb ik vijf keer gezien!) en landschapjes. Jammer genoeg heb ik dit jaar geen reacties op mijn werkjes gehoord.

Een stukje van het doolhof van schotten in de bieb

Zondag was de prijsuitreiking. Het was toen alweer heel erg druk in de bieb. Tot mijn grote verrassing kwam ik een oud medecursiste van CKNootdorp tegen! Marijke, zo heet ze, pakt de zaken tegenwoordig serieus aan: zo had zij visitekaartjes laten drukken met haar kunst erop en lag er een heus portfolio met haar werk. Ze vertelde me dat ze ook een keer geëxposeerd had in een leegstaand winkelpand in het dorp en dat ze zelfs al een keer een werk verkocht had. "Waar hang jij?" vroeg ze me. Ik moest daar erg om lachen.We waren het erover eens dat het raar klonk.  Nadat we elkaar hadden laten zien waar we 'hingen', was het wel zo'n beetje tijd voor de prijsuitreiking

Hier 'hang' ik!

Hoewel ik mijn winnaarsblouse aan had (grapje!) zat er dit keer geen vermelding voor mij in. Voor Marijke overigens ook niet. Toch was het een leuke dag en zeker nadat één van de organisatoren me nog eens persoonlijk kwam vertellen dat hij het leuk vond dat ik voor de tweede keer had meegedaan. Tenminste één iemand die mij onthouden had! Exposeren moet je leren, denk ik. :-)

Zo met een lijstje erom ziet het er toch heel anders uit!

Deze vond ik ook 'typisch voor mij'

lijntjes of geen lijntjes

Gisteren was de eerste tekenles na de zomerstop. Het was leuk om iedereen (oké bijna iedereen) weer te zien! Ik teken toch echt minder lekker zonder teken-goeroe, denk ik ;-)
Deze keer gingen we aan de slag met het onderwerp 'zachte lijnen' , waarbij  we de opdracht kregen om iets te tekenen of te schilderen zonder gebruik te maken van harde, duidelijk zichtbare lijnen.

Moeilijk! In eerste instantie wist ik ook niet goed wat ik met de opdracht aan moest. Met verf kon ik het nog wel zo'n beetje bedenken, maar ik wilde helemaal niet gaan verven! Ik had namelijk de dag ervoor -tijdens een spijbeluurtje- een bezoek gebracht aan die winkel in Rotterdam die ik ook wel tekenparadijs noem. Volgens mij schreef ik er al 'ns eerder over op dit blog. Ik heb het netjes gehouden dit keer en ik ging met een bescheiden zakje spulletjes weg. Onder die spulletjes een setje heel leuke fineliners die ik natuurlijk heel graag wilde inwijden. Fineliners en dan geen lijnen mogen trekken? Dat is eigenlijk bijna gemeen, maar lang peinzen had ik er toch een oplossing voor bedacht: ik ging gewoon met patronen werken. Oh ja, stippellijnen waren wel toegestaan, dus dat scheelde weer.

Doosjes (fineliner)

Al tekenend kreeg ik er steeds meer lol in. De doosjes die ik tekende waren wat moeilijk scherp te krijgen, maar volgens mij is het toch best aardig geworden. Ik heb de tekening uiteindelijk thuis afgemaakt.

Tijdens het afmaken van de tekening schoot door mijn hoofd dat ik wel eens eerder iets dergelijks had gedaan. Iets met een tas en een zonnebril...
Die gedachte liet me niet los en ik besloot de tekening op te zoeken. Uiteindelijk vond ik 'm terug in mijn oude tekenmap van school. Hij is uit 1992! Niet helemaal zonder lijntjes, maar toch... en je ziet ook dat ik kennelijk toen al een voorkeur had voor het werken met inkt.

"1992" (inkt)

Wat deze tekening extra grappig maakt, is dat hij is getekend naar waarneming. Met de tas die je ziet, was ik zo ongeveer vergroeid. Hij was van rood canvas en ik weet nog dat dat canvas ontzettend stonk. Dan, die walkman! Nog steeds heb ik een hele lade vol met cassettebandjes (die ik ooit nog eens hoop te digitaliseren, als het nog lukt!) Die zonnebril komt overduidelijk uit het tijdperk van Madonna: alle meiden hadden zo'n ding in die tijd. De shawl zal inmiddels wel vergaan zijn, maar wat leuk is dit hè? Te leuk om niet even te laten zien.

Over leuk gesproken: komend weekend doe ik weer mee met de expositie van De Verbeelding! Ik heb drie werkjes uitgezocht die naar mijn idee typisch voor mij waren. Ik ben natuurlijk heel benieuwd hoe de reacties dit keer zullen zijn;-)

Een eervolle vermelding...

De roos die ik kreeg bij de afsluiting
van de expositie

De leukste cadeautjes komen als je ze totaal niet verwacht. Ik schreef in mijn vorige blogpost hoe spannend ik het vond om voor het eerst deel te nemen aan een expositie. Spannend was het zeker. Wat was het dan ook een enorme verrassing, toen ik bij de afsluiting van de kunstmanifestatie De Verbeelding zag dat mijn werk een eervolle vermelding had gekregen van de vakjury!

De jury, bestaande uit Rik van Hazendonk, Marijke Wessel en Ben Hulst, noemde mijn werk verfrissend, met een aparte stijl... Verder zeiden ze iets (Ik was zo overdonderd dat ik niet alles helemaal precies onthouden heb, hoor.) over dat het zichtbaar met concentratie gemaakt was en dat het aparte elementen bevatte, waardoor je er naar bleef kijken. 
Wauwww... dat is een opsteker waar ik toch wel even stil van werd. 

Dat ik tevoren helemaal niet zo overtuigd was van wat ik inleverde, schreef ik al onder één van jullie reacties onder het vorige logje... en de expositie begon wat mij betreft ook al helemaal niet zo florissant. Een uitgebreid verslag vind je onder de 'lees verder' knop hieronder :-)

Ja inderdaad... ze hangen scheef!

Zo'n kitscherig zigeunerjongetje?

Wat is kunst en wat is kitsch?

Zo’n huilend zigeunerjochie aan de muur, daar is iedereen het wel over eens: da’s onvervalste kitsch.

Waarom eigenlijk, omdat zo’n jochie met een traan op zijn wang te makkelijk vertedert? Omdat veel mensen zoiets aan de muur hebben hangen?

Smaken verschillen en dat is maar goed ook. Als iemand gelukkig wordt van een zigeunerjongetje aan de muur, zou niemand daar een waardeoordeel over moeten geven. Mooi of niet mooi is tenslotte puur persoonlijk.

Kitch is hip

Ik heb trouwens de indruk dat kitsch momenteel behoorlijk in de mode begint te geraken. Ik zie inpakpapier met vogeltjes, ruitjes en roosjes. Ik heb zelfs hippe winkeltjes gespot waar ze opgesmukte mariabeeldjes verkochten in vrolijke zuurstokkleuren. Als tegenwicht voor de crisis is overdadig gekleurd en versierd weer helemaal ‘in’. Waarom nu ineens zo’n beschouwing over kunst en kitsch? Omdat, ik zal het maar bekennen, ik die kitsch stiekem ook wel leuk vind. Ik ben gek op zoete Disneykleurtjes, op die ouderwetse poëzieplaatjes en ja, zelfs dat zigeunerjongetje met die traan vind ik eigenlijk best aandoenlijk.

Het herderinnetje en het schoorsteenvegertje

In de boekenkast van het ouderlijk huis vond ik een beeldje van een vioolspelend zigeunerjongetje. “Wat een kitschding eigenlijk,” was mijn eerste reactie, totdat ik me realiseerde dat ik dat alleen maar zei omdat dat kennelijk zo hoorde. Een zigeunerjongetje is tenslotte kitsch, nietwaar? Ik bekeek het eens wat beter. Nee, een mooi beeldje was het bepaald niet. En toch… het had jaren bovenop een kast gestaan in de woonkamer. Het hoorde bij de woonkamer van toen en dus heeft het voor mij waarde. In al zijn lelijkheid vond ik het een mooi beeldje. Ik herinnerde me trouwens ook, dat we het vroeger ‘het schoonsteenvegertje’ noemden. Er was een sprookje in mijn sprookjesboek dat verhaalde over het herderinnetje en het schoorsteenvegertje. Twee beeldjes die, als de lichten in de kamer doofden, op avontuur gingen. Zoiets prikkelt je fantasie.

Zigeunerjongetje (inkt en kleurpotlood)

Daar dacht ik aan, toen ik het jongetje probeerde te tekenen. Mijn eigen portie kitsch voegde ik er aan toe, omdat kitsch best okay is... en om het beeldje van dat zigeunerjongetje nooit meer te vergeten.

Onbetrouwbaar hoofd

Zo af en toe overvalt me een hang naar nostalgie. Dan wil ik plaatjes kijken van vroeger. Niet de geijkte jeugdfoto’s, maar foto’s van plekjes waar ik vroeger veel (en graag) kwam. Zulke foto’s zijn er meestal niet, die ‘foto’s’ bestaan alleen in je hoofd. Dat je hoofd je wat dat betreft heel erg voor de gek kan houden, ontdekte ik een tijdje geleden.

Foto uit je hoofd

Ik wilde proberen of ik de plekken van vroeger misschien kon tekenen. Een soort foto vanuit je hoofd, zeg maar. Eén van de eerste plekken die ik daarvoor in gedachten had, ken ik uit mijn jeugd als ‘de Franse meiden’. Dat vraagt natuurlijk om uitleg :-)

De Franse meiden

Ik groeide op in een wijk die niet echt kindvriendelijk was. Niet -zoals hier- op elke hoek een speeltuintje of een trapveldje. Op zich was dat niet erg, wij wisten ons toch wel te vermaken. Klimmen op een dakje, trampolinespringen op een weggegooide bedbodem, of… met je fiets van de heuvels af racen bij de Franse meiden. De Franse meiden heetten Franse meiden vanwege de heuvels. Heuvels, die volgens ons het meest leken op vrouwenborsten. Vandaar ook de naam Franse meiden, want volgens de jongens in ons gezelschap hadden die meiden ‘de grootste’ ehm… juist!

Naar 'ditte'
Onze ouders wisten natuurlijk niks van die benaming en dat zorgde een keer voor een heel ongemakkelijk moment bij één van de moeders. De Franse meiden lagen namelijk aan de overkant van de wijk en als we ver weg gingen moesten we toestemming vragen aan onze moeder. Een niet zo snugger vriendje deed dat een keer door naar zijn moeders voorgevel te wijzen en te vragen of hij naar ‘ditte’ mocht.

Oei, ik kan nog steeds plaatsvervangend rood kleuren bij de gedachte aan dit moment. Die moeder zit zich volgens mij tot op de dag van vandaag af te vragen wat er nou zo grappig was aan haar borstpartij.  Okee, de ‘Franse meiden’ dus. Zo zagen ze eruit in mijn herinnering:

Franse meiden (fineliner en waterverf)

Haantjedevoorste

Ondanks dat ik weinig heb geschreven hier, lag mijn ‘productie’ toch behoorlijk hoog in de afgelopen tijd. Ik teken weer veel met inkt, omdat dat me zo heerlijk rustig maakt. Te veel denken en de gebeurtenissen van te afgelopen tijd herkauwen maken dat ik me vaak rusteloos en moe voel. Dat gaat over als ik teken met inkt. Ja, af en toe lijkt tekenen wel een beetje op therapie J Ach, het is in elk geval een stuk goedkoper, zullen we maar zeggen.

Ik ben vaak toch wel een aantal uren bezig met zo’n werkstukje en als het dan af is, kan ik er echt met verbazing naar staan kijken. Verbazing, omdat het soms zomaar iets geworden is wat je niet had verwacht. Als je dan achteraf vraagt wat ik ermee bedoeld heb, weet ik er echt geen antwoord op. Zo ook met deze tekening. Het is een beetje een freaky afbeelding geworden, zo met al die tierelantijntjes. Tijdens het tekenen dacht ik aan de Varahaan, je weetwel die van de omroep. Mijn oma had altijd de gids van die club. Als ik bij haar op visite was, had ik de merkwaardige gewoonte om tijdens de gesprekken van volwassenen de TVgids uit te gaan spellen :-)  De vroegere haan van de Vara leek in mijn herinnering wel een beetje op deze.

Haantjedevoorste (Inkt en kleupotlood)

De rest er omheen heeft geen reden en eigenlijk ook geen betekenis, maar toen ik er naar keek maakte het me op een bepaalde manier wel vrolijk. 

Het valt me trouwens op dat oostindische inkt steeds lastiger te verkrijgen is bij de reguliere zaken. Eerst kocht ik potjes inkt en de bijbehorende pennetjes bij Bruna, maar die heeft ze uit het assortiment gegooid. Dan was er nog een kantoorboekhandel bij ons in het dorp die ze ook verkocht... Ja, je leest het al: ook verleden tijd. In de kantoorboekhandel een dorp verder worden ze nog wel verkocht, maar die rekent prijzen waar ik niet blij van word. Ik zit erover te denken om dan maar grote navulpotten te gaan kopen via internet of zo, want ja... ik ben inmiddels inkt grootverbruiker aan het worden. Haantje de voorste in het gebruik van inkt ;-)

Improviserend inkten

Ik had hier vast al eens verteld dat ik van werken met inkt zo heerlijk rustig word en dat is nog steeds zo. Ik ontdek steeds meer websites vol met wat ze tegenwoordig 'zentangles' noemen. Hoe je het ook noemen wilt, voor mij is het gewoon lekker kliederen met inkt... en dat heb ik de afgelopen tijd veelvuldig gedaan. Zoveel, dat het ineens 'op' was. Niet de inkt, maar de ideetjes om zo'n blad te vullen.

Tijdens de cursus bij CKNootdorp liep ik een beetje landerig in boekjes te bladeren, waarop de docent voorstelde om eens zonder plan te gaan tekenen. "Pak gewoon een paar willekeurige plaatjes uit boeken en maak daar een schetsje van. Niet uitgebreid gaan zitten tekenen, gewoon op papier zetten en als je een aantal van die tekeningetjes hebt, probeer je ze aan elkaar te verbinden door elementen toe te voegen; een tekeningetje of een doedeltje." Ik zal eerlijk zijn: in eerste instantie vond ik het he-le-maal niks, maar braaf als ik soms toch blijk te zijn ging ik netjes aan het werk.

Held op laarzen

Held

Hij wist niet wat te spelen

Liep onrustig in het rond

Zag toen opa's laarzen

in een hoekje op de grond

Zou hij eens gaan passen?

Even voelen hoe het staat

Zijn voeten in die grote stappers

hij lijkt wel een soldaat!

Of was hij misschien kleinduimpje

met die laarzen veel te groot

hij kon er niet hard mee lopen

en ze waren ook al niet rood

"Kijk eens opa, op jouw grote laarzen

ben ik al bijna een meneer"

Opa brulde van het lachen:

vent, wat maak je me nu weer?

"Die laarzen zijn toch veel te groot joh

straks val je nog op je gat

Ik zal een foto van je maken

Je bent net de gelaarsde kat!"

Trots keek hij naar opa

die zag wat hij niet zag

Net zo mooi als de slimme gelaarsde kater

hij was de held van deze dag!

©Lilian 2013

Eindelijk heb ik de tekening van het jongetje met de sprookjeslaarzen verder uitgewerkt. Eerder liet ik hier de potloodvariant zien, maar ik wilde hem graag in kleur gaan maken. De tekening lag er al voor de vakantie, maar ik worstelde ontzettend met het gezichtje. Nog steeds ben ik er niet echt tevreden over, maar gezichten zijn ook moeilijk. Ik werkte met pastelkrijt en met potloden en dat blijft mooi om te doen. Ik denk dat ik die laarzen anders nooit zo fel gekregen had. Intussen ben ik ook aan het experimenteren geslagen met olieverf. Het resultaat daarvan laat nog even op zich wachten.
Ik ben in elk geval blij dat het wat minder warm is, want dat komt echt de productiviteit ten goede!

Meisje van vroeger

"Meisje van vroeger" (pastelkrijt)

De foto waarvan ik tekende is een beetje wazig geworden, net zoals het gevoel wat bij de foto hoort.

Het was een mooie dag, net als nu. Ik had m'n zomerjasje aan en we wandelden naar de kinderboerderij.

Nog steeds voel ik vertedering als ik aan die kleine konijntjes denk. Dat zachte velletje, dat snuitje dat onophoudelijk bewoog. Heerlijk om zoiets even vast te mogen houden. Als ik langs de kinderboerderij loop, wil ik - ook vandaag nog- niets liever dan even met de konijnen knuffelen.

Maarja, knuffelen met konijnen is nu voorbehouden aan kleine meisjes en jongetjes die nu nog niet beseffen wat voor grote bofferds ze zijn. Bovendien, wat zou iedereen me vreemd aankijken als ik nu zo'n dwergkonijntje tegen mijn borst zou drukken.

De schaamte wint het van de heimwee. Ik kijk naar de konijntjes en ik droom weg...

Terug naar het meisje van vroeger. Wat kan ik haar soms toch missen!

Wie niet sterk is moet slim zijn, of: het meisje met de glazen muiltjes

Als je blogt over boze stiefmoeders roep je het over jezelf af, denk ik...

Het laatste pre-lentevirus van dit jaar werd mijn kant op gestuurd en met succes: finaal gevloerd was ik! Spierpijn tot in mijn haren,  papieren zakdoekjes waren niet aan te slepen, slapen ging niet, maar wakker blijven eigenlijk ook niet... laat staan tekenen! Ik heb dus ook niet getekend, afgelopen week, zelfs niet een beetje.

Vorige keer liet ik hier de jongen met de sprookjeslaarzen zien. Een leuk idee, wat ik ook zeker nog verder uit ga werken. Het fantaseren over sprookjes met een link naar de werkelijkheid vond ik erg leuk en daarop ontstond weer een ander idee: 'het meisje met de glazen muiltjes'.

Ik was er tijdens de tekenles daarvoor al aan begonnen. Ik tekende een meisje, maar dat kind was het telkens net-niet... Totdat ik me een foto herinnerde uit één van de foto-albums thuis. Daarop stond een meisje van, ik denk drie jaar, zoals meisjes van drie jaar nog ongestraft kunnen staan... Zo'n onhandige lange jurk ongegeneerd -bijna tot aan de onderbroek- optrekkend :-) De foto liet het gezichtje en de uitdrukking op het gezicht niet goed meer zien jammer genoeg, maar het beeld -zoals ik me het herinnerde- sloot goed aan bij wat ik wilde uitdrukken. Na de tekening van de jongen met de laarzen, wilde ik iets met het dubbele wat kinderen soms ook kunnen hebben: uitdagend en ontdeugend, maar ook een verlegen kwetsbaarheid. Het zou een serie worden, besloot ik.

Kinderen en verbeelding. "Mooi," vond ook mijn docent, "maar je maakt het jezelf wel weer lastig!" Tja... wat moest ik daar nu op zeggen? Ik ging aan de slag met het meisje en daar was ik eigenlijk nog steeds mee bezig toen de griep me velde.

Nu, 'tig zakdoeken later, weet ik niet of die serie nu wel zo'n goed idee was. Een serie van twee lijkt me wat summier, dus er zal nog iets moeten komen en op dit moment heb ik geen idee wat dat zou moeten zijn. De docent opperde  de vorige les iets over 'kinderen vanaf de achterzijde bezien', want dan hoefde ik die gezichtjes ook niet zo precies te tekenen. Daar moest ik om lachen. "Ja, wie niet sterk is, moet slim zijn!"  zei hij toen :-) Ik vind mezelf best wel sterk, dus zijn opmerking over de gezichtjes .....Ach wat, oordeel zelf maar! Hier 'het meisje met de glazen muiltjes':

Bij het trotseren van een boze stiefmoeder kan het natuurlijk geen kwaad om eerder sterk dan slim te zijn... Misschien doe ik daar iets mee voor deel drie van de serie! Ik denk er nog even rustig over na.





Er was eens... over verbeelding en sprookjeslaarzen

Soms wordt je zomaar geraakt door een bepaald beeld. Ik had zoiets onlangs, toen een trotse oma de foto van haar kleinkind op een forum plaatste. Het jochie -van een paar turven hoog- had de werklaarzen van opa aangetrokken. Dat op zich zag er al grappig uit, maar wat me vooral trof in de foto was de duidelijk zichtbare manier waarop hij  ermee probeerde de gang door te wandelen. Knuistjes in de lucht en al sloffend met opa's laarzen...

Op zo'n moment komt de droomster in mij naar boven. Opeens ben ik dan weer een jaar of vijf en dan sta ik, samen met mijn vroegwijze nichtje, op de veelste hoge hakken van mijn tante 'mevrouwtje' te spelen. Het feest was compleet als er een foute bloemenjurk bij aangetrokken kon worden, of als er lippenstift op mocht. Dan was het echt. Zoiets schoot ook door mijn hoofd, toen ik die foto zag.

 Ik vroeg me af of het jongetje zich ook zo gevoeld had. Oma noemde hem spottend Kleinduimpje met de zevenmijlslaarzen. Ook van zo'n opmerking slaat mijn hoofd op hol, want volgens mij is het jongetje niet Kleinduimpje, maar iets veel stoerders! Sprookjes en onze verbeeldingswereld liggen soms pal naast elkaar. Zoiets wilde ik graag  vastleggen, dus pakte ik mijn tekenpotloden en ik sloeg aan het schetsen.

Al tekenend veranderden de werklaarzen van opa in sprookjeslaarzen  (ja, ook dan neemt je verbeelding het over!) en probeerde ik het kwetsbare en voorzichtige wat te versterken. Dat resulteerde in onderstaande tekening:

Voor het effect van echte sprookjeslaarzen besloot ik ze in te kleuren, maar gek genoeg bereikte ik daarmee niet het effect wat ik wilde bereiken. Ik ben nog op zoek naar de 'echte sprookjeslaarzen' zoals die in mijn Grote Sprookjesboek stonden. Op internet vond ik ze niet, maar ik moest mijn boek van vroeger nog ergens hebben. Je raadt het vast al... ik zocht maar kon 'm nergens vinden.
Vast weggetoverd door de gemene boze stiefmoeder... ;-)