Wat ik zoal deed de afgelopen tijd

Mijn weblog is af en toe echt ver weg, al kan ik het schrijven over wat me bezighoudt soms ook missen. Gisteren was het ineens weer in mijn hoofd: ik had eigenlijk een laatste logje van het jaar moeten schrijven, want zo deed ik dat altijd... Jammer, te laat.

2024 was ook niet echt een superjaar om op terug te kijken. Niet dat het een slecht jaar was hoor, zeker niet. Als ik dan toch terugkijk, was het vooral een jaar van veel twijfel. Doe ik wel goed aan... en vul maar wat in: verhuizen, solliciteren, zorgen, omgaan met mensen.

Gelukkig was tekenen wel weer een fijne rode draad in het afgelopen jaar. Ik vond de potloden weer terug en ik heb ook best leuke dingen gemaakt. Niet alles heb ik gedeeld, want ik heb ook nog steeds twijfels over de keuze van mijn platform: wordt het toch Instagram, of Blogger, of misschien allebei?

Ik denk dat ik ze voorlopig naast elkaar laat bestaan. Bloggen is persoonlijker en maakt het misschien leuker om het proces te delen. Instagram is vluchtig en leent zich misschien meer voor het meedoen aan tekenuitdagingen en zo. Ik doe er op dit moment trouwens weer eentje: Birbfest. Die naam vind ik al grappig, maar de inhoud is dat ook: elke dag van januari een vogeltje tekenen. Alleen voor de namen van de vogels is het al grappig. Zeg nou zelf, had jij weleens gehoord van de Piping plover? Nee hè? Nou, ik dus ook niet. In het Nederlands heet dat vogeltje de dwergplevier. Hij komt hier niet voor, maar hij is wel schattig om te zien. Dat had ik dus nooit geweten als ik niet meedeed aan Birbfest. Nog leerzaam ook ;-)

Januari is denk ik ook een goede maand om een tekenuitdaging op te pakken. De laatste jaren deed ik in oktober mee aan Inktober, maar dat kwam er afgelopen jaar niet van van. 

Op de tekencursus ben ik wel weer heel fijn bezig geweest met vouwen, kreukels en plooien. Het begon met groenten... We kregen de opdracht om iets uit de keuken mee te nemen, om dat vervolgens als een soort stilleventje te gaan tekenen. Zoals dat altijd gaat, kon ik niks spannends vinden in de keuken, behalve een halve broccoli en  van die Romana sla. Oké, dan dat maar meegenomen naar de les. Best moeilijk om te tekenen, kan ik je zeggen. Die broccoli kon echt wel beter, maar ik was wel blij met de sla. Dat kwam er zo uit te zien:

Sla en broccoli (kleurpotlood)

Met name de sla inspireerde mijn tekengoeroe en de medecursisten om wat meer te doen met kreukels, vouwen en rimpels (zoals je ziet in de sla, die kreukeltjes) Dus kwam er een lesje over vouwen en over hoe je dat nou het beste weer kon geven. Niets wat mooier vouwt als snoeppapiertjes en dus tekende ik dit:

De vouwen in een rolletje Mentos (kleurpotlood)

Nu waren er ook mensen die zakjes hadden meegenomen en dan heb je dus een probleem, want hoe teken je iets dat eigenlijk transparant is? Dus je hebt al plooien en vouwen en dan ook nog transparantie. Dat werd een volgend lesje: neem iets mee dat transparant is. Nu  waren de snoepzakjes al leeg (en eerlijk gezegd haal ik die ook niet meer in huis) dus werd het een boterhamzakje. Een boterhamzakje tekenen is niet zo leuk, daar moest wat in. Ik kon niks anders bedenken dan de siersteentjes die ik altijd op de kast heb liggen. Hoppa, siersteentjes mee en in het zakje. Dat werd deze tekening:

plastic zakje met steentjes (kleurpotlood)

Daarna vond onze goeroe het tijd om iets te doen met textuur, dus verschillende materialen en daar heb ik deze twee tekeningetjes mee gemaakt:

Dingen (potlood)

De naaidoos geplunderd (kleurpotlood en fineliner)

Verder zijn we de laatste weken zoet met aquarelverf en het opbouwen van een afbeelding in laagjes. Allemaal oefeningetjes, die ik dit keer maar weer braaf mee doe. Het helpt, want anders was ik ook niet aan de Birbfest uitdaging begonnen, denk ik.

Wat 2025 gaat brengen, ligt helemaal open... Ik heb geen verwachtingen. Wel dingen waar ik aan wil werken, maar het is niet zo erg als het niet lukt. Ik zie het wel. 

In elk geval wens ik iedereen die dit nog leest een mooi en gezond jaar toe!

Tot blogs!

Het houdt je van de straat

Vakantietijd! Tijd om weer even een blog te posten. Waar was ik gebleven? Bij de muizen, volgens mij... en ik ben nog steeds aan het vermuizen. Zo heb ik nu een Muisa Lisa:

Muisa Lisa (kleurpotlood)

Dat is een moeilijke om te verbouwen, hoor. Alle respect voor Leonardo. Het grappige was, toen ik 'm liet zien op de tekenles, dat iemand zei: ik herken 'm vooral aan de achtergrond. Hoezo, de achtergrond? vraag je je dan af... maar kennelijk is die het meest kenmerkend voor het schilderij en is de zuinig lachende dame maar een beetje bijzaak. Had ik me nooit zo gerealiseerd, maar ik snap het wel een beetje; het is ook de kleurstelling, denk ik.

Ik kreeg een uitdaging mee van onze tekengoeroe: 'Eigenlijk,' zei hij 'zou je de anatomische les moeten doen met muizen, maar dat er dan in plaats van een mens, een kat onder het mes gaat'. Daar moest ik heel erg om lachen 'weet je wel wat voor een moeilijk schilderij dat is om te tekenen?' zei ik. Maar goed, dan gaat zoiets toch een eigen leven leiden in mijn hoofd en de volgende dag had ik het desbetreffende schilderij dus opgezocht. Echt een lastig plaatje, maar ik begon eraan... en ik had er plezier in om van al die serieuze hoofden een muis te maken. Het moeilijkst was de kat, want hoe leg je die nou geloofwaardig op de snijtafel? Dat was even prutsen, maar uiteindelijk lukte het toch. Het resultaat zie je hieronder (met de foto van het schilderij ernaast):

De anatomische les van Dr. Nicolaes Muijsch (kleurpotlood)

Ik heb plannen met deze tekening, want onlangs heb ik alcoholmarkers gekregen. Hahaha, toen ik dat vertelde aan een collega keek ze heel geschokt. Ze dacht dat ik een verborgen probleem met alcohol had, of zo... "Dat zijn viltstiften op basis van alcohol" haastte ik me om te zeggen. 

Ja, ik kan ook niet helpen dat je die stiften zo noemt. 

Alcoholmarkers dus. Ik ben van plan om de tekeningen opnieuw te maken en ze dan in te kleuren met die markers, omdat de kleuren helderder zijn en omdat je dan (hoop ik) een  sprekender resultaat krijgt. Het lastige van die stiften is alleen, dat niet iedere soort papier even geschikt is om ze erop te gebruiken. Op de meeste papiersoorten gaan die stiften 'bloeden', wat betekent dat ofwel de kleuren gaan doorlopen, ofwel dat ze heel erg doordrukken zodat je tekening behalve op het papier, ook op de tafel staat waar je aan werkt. Niet de bedoeling dus. Ik heb intussen papier gevonden dat werkt, maar nu moet ik nog even uitvinden hoe ik het beste kan werken.

Tja het houdt je van de straat hè ;-)

Schrijven, bloggen en vermuizen

 Ineens had ik ontzettende behoefte om weer even te schrijven. Tekenen en schrijven raakten de afgelopen periode een beetje in de vergetelheid. Tenminste, tekenen niet echt, want ik ga nog steeds elke week trouw naar onze 'kleurclub', maar het vuur was er wel een beetje uit. 

Een tijdlang gaf ik Corona de schuld, omdat die ellendige pandemie wel heel veel omver heeft gegooid, maar intussen denk ik dat er gewoon veel veranderd is in mijn leven. Goede veranderingen, maar ze zijn best groot. Grote veranderingen vragen ook om aanpassen en tussen die aanpassingen kwam tekenen, maar vooral schrijven, niet zo goed uit. Wel postte ik regelmatig iets op Instagram, omdat dat vrij makkelijk is om te doen. Ik blijf het een beetje een vreemd medium vinden, dat Instagram. Die honger naar hartjes, vooral. (de likes, bedoel ik ;-)) Soms post ik iets wat ik zelf best goed vind en dan verschijnen er mondjesmaat hartjes en soms krijg ik er ineens veel op een post waarvan ik denk: 'mwah'... Dat schijnt van alles te maken te hebben met het algoritme, de computer die bepaalt wanneer er iets op je tijdlijn verschijnt. In die zin is blogger 'eerlijker', mensen kijken als ze zin hebben, of als ze je een soort van hebben leren 'kennen'. 

Waarom schrijf ik dit? Nouja, een tijdje geleden deed ik mee aan een zogenaamde 'open call' van het Mauritshuis. Het beroemde schilderij 'het meisje met de parel' ging voor een tijdje naar Amsterdam voor een grote tentoonstelling aldaar. Dat betekende voor het Mauritshuis een lege plek aan de muur in Den Haag, dus hadden ze bedacht: we vragen of mensen hun eigen versie van 'het meisje met de parel' aan ons willen opsturen. Het maakte niet uit hoe of wat en iedereen mocht meedoen. Ik vond het echt een superleuk idee en omdat ik toevallig al aan mijn eigen versie van dat meiske begonnen was, besloot ik om mee te doen. Natuurlijk was er een soort wedstrijdelement, want er konden er uiteindelijk maar een paar in het Mauritshuis vertoond gaan worden. Als je meedoet aan zoiets, hoop je natuurlijk dat... En nee, natuurlijk werd mijn werk niet uitgekozen. 

Op zich helemaal niet erg, maar ik vond het wel vervelend dat niemand mijn werk leek te hebben gezien. Je moest het posten via Instagram en dan het Mauritshuis 'taggen' en dan was er ook nog een account waarop alle ingezonden meisjes werden getoond. Dat heb ik allemaal gedaan, maar ik zag mijn werk niet eens terug! Het algoritme, denk ik. 

Niet dat het uitmaakt verder, ik ben nog steeds best tevreden over wat ik maakte. Jullie hebben de eerste versie van destijds al op mijn blog gezien, maar misschien wel leuk om de definitieve nog eens te showen:

Het meisje met de aap en de parel (pastelkrijt)

Ik had weer ontzettend veel plezier in het maken ervan en gek genoeg lijkt dat de inspiratie ook weer wat aan te wakkeren. Weet je nog dat ik schreef over 'muis'? Muis heeft heel wat versies gekregen en ik heb nog steeds het idee daar meer mee te doen, maar ik was nog zoekende naar een vorm. Vorige week had ik ineens een soort brainwave: ik was bezig met Napolemuis (muis en Napoleon) en daarna bedacht ik dat ik ook bekende kunstwerken kon gaan 'vermuizen'. Zo ontstond mijn laatste creatie in kleurpotlood: Vincent van Muis! Hij is gemaakt naar een zelfportret van Vincent van Gogh (wel eentje van toen hij zijn oor nog had) en ik vind hem zelf best heel leuk geworden. Ik wil hem nu verder gaan uitwerken, ook in pastelkrijt. Hier alvast de kleurpotloodversie:

Vincent van Muis (kleurpotlood)

 

Ik ben nu van plan ook iets te gaan doen met Salvamuis Dali, het melkmuisje van Vermuis, de Muisa Lisa en zo kan ik nog wel even doorgaan. 

Maar goed dat ik mijn blog niet heb opgeheven want het is zo leuk om dit weer op te schrijven. Ik zeg maar weer: tot blogs!

vakantiedingen en andersom werken

 Na lange maanden van blogstilte, probeer ik alles weer een beetje op te pakken. Natuurlijk gebeurt er van alles, ook als je niets op je blog plaatst. Zo kan ik terugkijken op een lange vakantie, deed ik inderdaad een workshopje bij Atelier Inktwit... en zijn we intussen ook weer aan de slag gegaan met ons vertrouwde clubje op de kleurclub. Ik heb nog even getwijfeld of ik nog een jaar wilde bijtekenen daar, maar toch maar gewoon gedaan en ik ben er achteraf ook wel blij mee. Waarom dan toch twijfel, vraag je je misschien af... Omdat ik soms denk dat tien jaar bij dezelfde docent en met nagenoeg hetzelfde clubje misschien ook wat beperkingen met zich meebrengt. Aan de andere kant: je bent ook zelf verantwoordelijk voor wat je uit zo'n cursus haalt en eerlijk is eerlijk: afgelopen jaar heb ik daar niet echt mijn best voor gedaan. Misschien doe ik zo af en toe eens een workshopje elders en voor nu probeer ik zelf weer de inspiratie terug te vinden. 

Inktober komt er weer aan en dat zorgt altijd voor een fijne tekenflow, dus die ga ik zeker weer oppakken. Afgelopen vakantie was ik maar liefst vier weken in Spanje. Dat was lang... maar misschien ervaarde ik dat ook als lang omdat het zo warm was: 38 graden is ook daar flink puffen! Ik kan je vertellen dat er dan ook niet veel uit je handen komt. Het dagritme ging ongeveer van: wakker worden... oeh lekker even een bak koffie in de ochtendzon, daarna boodschappen halen en dan was de temperatuur weer flink opgelopen, dus een plons in het zwembad, wat drinken, weer een plons in het zwembad... Avondeten smaakt niet echt, dus klein hapje, dan weer even in het zwembad , dan wat drinken en genieten van de avondkoelte en dan was er weer een dag voorbij ;-) Zo ging het ongeveer. Ik had het lumineuze idee opgevat om meer te doen aan een tekenuitdaging van Doodlewash. Doodlewash is zoiets als Inktober, maar dan met waterverf en elke maand een nieuwe uitdaging. Ik heb dus serieus geprobeerd om in de maand augustus tot 31 tekeningetjes te komen, maar helaas ben ik blijven steken bij nummertje 17...

Jammerlijk gefaald dus, al heb ik er wel leuke dingen uitgehaald hoor. Sommige woorden waren echt een crime om te tekenen... Voorbeeldje: drive-in movie! Okay, dan denk je autootjes, groot beeldscherm... maar ik kon het echt niet tekenen! Nu ben je nieuwsgierig hè? Ja, dat dacht ik al! Nou, check deze:

Drive-in movie (Aquarel/inkt)

Dan maar zo, hè...  Zoals ik al schreef: ik heb er wel een paar leuke dingen uitgehaald hoor. Zo waren we bij vrienden op het landgoed en daar liepen in de avonduren kleine wilde zwijntjes rond. In het Spaans heten die 'Jabali'. De hond van onze vrienden vond ze wel heel interessant en die maakte er een ware sport van om ze op te sporen en vervolgens op te jagen. Zaten we daar op het terras, spoot er ineens zo'n jabali voorbij... gevolgd door de hond! Wat kan zo'n jabali rennen, zeg!

 Inspiratie voor een tekeningetje bij het woord 'camp':

Camp (Aquarel/inkt)

Ik maakte de tekeningen trouwens in een handig boekje, dat ik gewoon vond bij de boekhandel. Serieuze tekenaars (zoals onze tekengoeroe) gebruiken daar van die dure boekjes van Moleskine voor. Echt fantastische boekjes zijn dat, maar ze zijn echt duur en voor een prutser als ik -die er ook nog weleens iets uit wil scheuren- gewoon TE duur. Bij de boekhandel verkochten ze prachtige boekjes van Talens (welbekend van de verf), waar je dus ook gewoon met verf in aan de slag kunt! Mooie boekjes, voor een heel schappelijke prijsje. Ik ben er blij mee!

Niet alles wat ik maakte was even super van kwaliteit, maar er zijn ook een paar tekeningen die ikzelf wel geslaagd vind. Zoals degene die ik maakte bij het woord 'dock':

Dock (Aquarel/inkt)

 

Dock betekent natuurlijk steiger, maar dat vond ik saai. Nu houd ik meer van eendjes (ducks), dus verkleedde ik een eend als 'Doc' (als in 'dokter', snap je...) en zo kon hij zijn vriendje die van de steiger gevallen was redden... Ja, ik verzin ze waar je bij staat.

Nog een paar leuke vind ik deze:

Healthy (aquarel/inkt)

Magic (aquarel/inkt)

Tijdens de cursus zijn we weer aan de slag gegaan met vormen en wat ik daar geleerd heb is ook wel heel leuk. Ik noem het maar 'andersom werken'. Normaal gesproken teken je eerst iets en daarna geef je er vorm aan door het in te kleuren. Dus eerst de lijntjes, daarna de kleur. Nu kwam onze goeroe met de opdracht om het eens andersom te doen, du eerst een vorm schilderen en pas daarna details toevoegen. Ik vond dat heel grappig om te doen, omdat het effect zo anders was. Onze goeroe vroeg of ik het eens wilde proberen op mijn muizen (zie het vorige blogje) en ook dat vond ik leuk. Het leverde me onder andere deze tekening op:

Muizen (aquarel/kleurpotlood)

Zie je wat ik bedoel, met een heel ander effect? Ik denk dat ik daar voorlopig wel weer even zoet mee ben. En voordat je het vraagt...ja het plan met illustratie is er nog steeds, alleen de uitwerking is er nog niet echt. Ik ben in elk geval weer heerlijk aan het kliederen.

Genoeg gepraat...genoeg voor deze blog, in elk geval...  Tot gauw en...ik houd jullie op de hoogte!

Schaatsen, cadeautjes en nieuw jaar

Ook dit jaar moet ik het van mezelf... een terugblikpost. Ik vind het moeilijker dan ooit, denk ik. 2019 was een vreemd jaar. Ik heb veel leuke dingen gedaan: een powerfan jump op de personeelsdag, de vakantie natuurlijk, inktober, veel gewerkt, gepraat, nagedacht. Het was een goed jaar. Een jaar vol beweging.

Over beweging gesproken: weer niet kunnen schaatsen dit jaar... misschien maakte ik daarom dit laatste schilderijtje tijdens de cursus. Ik zou best wel weer eens willen schaatsen! Weet je nog, hoe je dan aan de walkant stond, met je tasje en de schaatsen... en dat dan die veters zo moeilijk gingen? Ik ging nooit met een stoel, maar je zag ze bijna altijd: ouderwetse keukenstoelen op het ijs. Vaders die dan uiteindelijk maar achter die stoel gingen schaatsen, omdat hun kleine spruit toch echt niet vooruit kwam op die Friese doorlopertjes... Zo'n beeld wilde ik vastleggen, matig gelukt, maar toch een herkenbaar plaatje. Het is gemaakt met eigenlijk maar drie kleuren: groen geel en blauw.
Wat je aan andere kleuren ziet is gemengd.

Schaatsen... (gouache)

 Er was één ding waar ik in dit blog niet over schreef. Of eigenlijk, ik schreef er wel over, maar zette het niet op algemeen zichtbaar. Het was -denk ik- ergens in mei dat ik onderstaand stukje schreef en eigenlijk zijn het gewoon de juiste woorden. Ik deel ze hier toch maar. Omdat ik weet dat ik niet de enige ben en omdat oud en nieuw ook iets in zich heeft van afsluiten en opnieuw beginnen.

Fruit en van alles

Soms is er te veel.
Ik tekende wel, maar had geen puf om hier iets te plaatsen. "Het is rustig op je blog" zei iemand me. Dat streelde mijn ego, want kennelijk valt het toch op, als ik er even niet ben ;-)

Waar te beginnen?  De laatste tijd ben ik in de ban van fruit. Ik hou van fruit hoor, maar meestal voel ik niet de behoefte om het te tekenen.

Een paar weken terug alweer haalde ik aardbeien bij de super, want die zagen er zo lekker uit. Een grote bak met van die grote aardbeien en als je er aan rook...hmmmm! Ze waren ook zo rood, viel me op. Nu denk je vast: 'ja, dat is toch een kenmerk van aardbeien?' Ja, dat klopt, maar het ene rood is toch het andere niet, als je begrijpt wat ik bedoel. Deze waren echt bijna signaalrood. 

Er verschenen ineens overal aardbeitjes op mijn aantekenblokken. Zomaar, tussen dingen om te onthouden:plop, een aardbeitje, plop, nog één...

Tja en als je dan toch aarbeitjes aan het tekenen bent, kunnen er best ook kersjes bij en besjes. Allemaal getekend met de pen, dus ze vingen niet de kleur die ze verdienden. Daarna toch maar even de tijd genomen om iets met kleurpotlood te doen en zo ontstond dit:

Fris en fruitig (kleurpotlood)

Ik moest weer even wennen aan het werken met potlood en dat zie je ook wel een beetje. Een paar weken ervoor had ik overigens ook al met potloden gespeeld, omdat er weer eens een collega was die afscheid nam. Het was een leuke collega, over wie iedereen wel iets liefs ging zeggen, dus na al die 'veren in haar achterste' kon er nog wel eentje bij, dus tekende ik dit:

Veren steken (kleurpotlood)

Op de plaats van het wit heb ik een boodschap voor haar geschreven. Ik geloof dat ze er wel blij mee was.

Eergisteren kwam mijn fruitige kant ineens weer boven. Ik zat aan de telefoon wat te krabbelen en er ontstond alweer een fruitpalet. Ik probeerde een banaan, maar die mislukte. Echt onuitstaanbaar vind ik dat, dus net zo lang frummelen tot het wel lukt. Ik trok mijn aquarelblok weer tevoorschijn en na een paar dubieuze bananen, stond ineens deze op het papier:

Bananenfeestje (aquarel)

Bananen en beestjes, het zal eens niet! Zoals je ziet, het heeft allemaal weinig samenhang, op dit moment. Ik kijk uit naar de vakantie, die is er alweer bijna en dan hoop ik weer met regelmaat mijn blog te vullen, beloofd!

De kleuren van Van Gogh

De schilder Vincent van Gogh heeft me altijd al geïnteresseerd. Die kleuren in zijn werk, het eigenlijk diep treurige verhaal van zijn leven... Op school schreef ik een werkstuk over hem, ik las de brieven aan zijn broer Theo, ik kocht ooit een stropdas voor mijn vader met een print van één van de schilderijen erop. Die kleuren, het zijn vooral die kleuren die ik prachtig vind. In het echt zijn ze nog mooier, heb ik me laten vertellen.

Tijdens de laatste les van de cursus schilderde ik een portretje af. Het was weer een portret met vlakken, maar dit keer wilde ik meer met de kleuren gaan doen. Resultaat was een heftig gekleurd mannenhoofd.

Kleurige man (gouache)

Van Gogh vond ik er niet in terug, dus moest ik het nog maar eens opnieuw proberen, dit keer thuis, met het hoofd en de kleuren van Van Gogh. Ik gebruikte mijn mooie nieuwe kleurpotloden om de kleuren te vangen.

Als ik een nieuwe doos met potloden voor me heb, vind ik het altijd moeilijk om die te gebruiken, gek is dat hè? Die mooie, nog scherpe, punten wil ik dan niet kwijt. Ik had het ook met mijn pastelkrijtjes, al die mooie gelijke staafjes kleur. Als ik ze zou breken, kon ik er beter mee werken, zei mijn docent destijds. Het heeft bij mij heel lang geduurd, maar toen liet ik er eentje vallen en je raadt het al: gebroken... Daarna maakte het me niet meer uit. Datzelfde heb ik dus met potloden: slijpen vind ik zonde en dat terwijl ze toch echt gemaakt zijn om te gebruiken!

Maar goed, ik maakte dit Van Gogh portretje dus met kleurpotlood. Er zit echt een hoop kleurwerk in, maar dan heb je ook wat. De kleuren zijn mooi en diep. Ik ben er blij mee!

Vincent (kleurpotlood)

Inktober dag 7

De eerste week zit erop. Dag 7 had het woord exhausted (uitgeput) als thema... Hoe wisten ze dat? Wat een week was dit, zeg! Nu ik dit zit te typen moet ik eigenlijk mijn tas pakken, want er staat een fikse treinrit voor morgen op de planning. Nee, tekenen gaat dan niet lukken, dus ik moest vooruit klussen. Nu ben ik ook wel even klaar, moet ik zeggen.

Die schildpad die een steen voorttrekt, zo voel ik me af en toe. Met aan de kant een dompteur die mijn tempo aan staat te geven. Ja, dat klinkt heerlijk dramatisch, dat weet ik...

Mocht het je ontgaan zijn: ik heb geen zin in een lange treindag, met suffe stations, vieze treinluchtjes en laat thuis. Maarja, mijn dompteur roept en u vraagt, wij draaien ;-)

Exhausted (inkt en kleurpotlood)

Dit keer heb ik trouwens maar weer eens wat kleur toegevoegd. Ik dacht dat dat niet 'mocht', maar ik zie dat anderen ook markers en zelfs aquarelverf gebruiken om de tekening op te leuken. Nou, dan mag kleurpotlood vast ook wel. Hebben jullie dat ook wel eens, dat je ergens ongelooflijk tegenop ziet (en dat het dan achteraf altijd meevalt)?

Inktober dag 1

De eerste dag van Inktober is een feit... en mijn eerste uitdaging is af. Hij was moeilijk! Poisonous, ofwel giftig, was het thema. Er is veel giftigs in de wereld, dus waar moet je dan beginnen, hè?
Afgelopen week trof ik een spin in de hal. Ik heb het niet zo op spinnen, geen idee waarom. Dat gefriemel met al die poten, denk ik. Schreeuwend bang - zoals vroeger - ben ik niet meer, maar ik zie ze gewoon liever niet. Meestal verdwijnen ze in de stofzuiger.

Voor mij heeft het woord giftig ook iets angstigs in zich, misschien dacht ik daarom aan die ene hele giftige spin. Zo'n spin waarvan je hoopt dat je hem nooit tegen gaat komen. De zwarte weduwe. (Dat klinkt ook al zo eng!) Van oorsprong komt deze engerd niet in onze gebiedsdelen voor, maar door alle import en export is dit diertje toch ook al enkele malen in Nederland waargenomen. Belangrijk om te weten: alleen het vrouwtje is gevaarlijk voor ons mensen. Zij heeft namelijk scherpe kaken, waarmee ze haar gift door de huid heen kan spuiten. Bij het mannetje zijn de kaken een stuk minder sterk en hij komt niet makkelijk door onze huid heen.

Als je gebeten wordt voel je vreselijke pijn en daarna verstar je, want deze dame spuit zenuwgif bij je naar binnen. Het is nu ook weer niet zo, dat je direct dood neervalt na een beet van de Zwarte Weduwe. Dat gebeurt alleen als je al een zwakke weerstand hebt. Bij gezonde mensen houd je (als je de beet niet laat behandelen) ongeveer vijf dagen last van die vreselijke pijnen. Het is wel belangrijk dat je je laat behandelen, anders kun je heel lang last blijven houden van de restverschijnselen. Tot zo ver de afdeling enge verhalen ;-)

Ik tekende dus deze spin voor de eerste uitdaging. Ik vond het wel vriendelijk om even een waarschuwingsbordje op het lijfje te tekenen. Die heeft de spin trouwens in het echt ook, al is het dan geen waarschuwingsbord met doodshoofd. In het echt heeft de spin -ik dacht vier - rode driehoekvormen op het achterlijf.

Poisonous (inkt en kleurpotlood)

Het viel me trouwens tegen om op zo'n klein formaat te moeten tekenen. Het boekje waar ik in teken heeft bladzijden van 13,5 x 13,5 cm en normaal werk ik dus veel groter. 

Om met de Zwarte Weduwe te spreken: de kop is eraf! Op naar de volgende uitdaging!

Fingerspitzengefühl

Je kunt ook TE enthousiast aan het tekenen slaan... Het topje van mijn wijsvinger slaapt en dat doet hij nu al drie dagen. Dat is niet erg, maar het voelt wel raar. Dan realiseer je je eigenlijk pas hoe vaak je iets doet met een wijsvinger: typen, een knopje indrukken, swypen. Ik kan de vinger gewoon gebruiken hoor, maar het voelt gewoon vreemd, een beetje doof.

Hoe het komt?  Het komt door mijn kleurpotloden en door het project dat ik ineens af wilde maken. Kijk zelf... en je snapt het:

Kleurig (kleurpotlood)

Ik wilde zoiets al een tijdje maken. Iets met veel kleur, niet abstract, maar misschien wel iets met kubistische elementen. Hoe ik dat aanpakte? Ik begon gewoon en de vormen vertelden me welke volgende vorm en kleur er aan de beurt was. Ik vind 'm leuk en ik bedacht me dat ik daar nog wel meer uit kon halen. Hoe en wat weet ik nog niet, maar dat komt wel. Eerst moet m'n vinger weer  bijkomen... een beetje meer Fingerspitzengefühl ;-)

Bitterzoet

Hazelnootpasta (kleurpotlood)

"Ja, dan kun je er net zo goed een foto van maken!" zei ik altijd, als ik in gesprek kwam over realistische tekeningen. Als ik heel eerlijk ben, zei ik dat alleen maar omdat ik het eigenlijk niet kan, dat realistisch tekenen. Je moet goed kijken... je moet goed meten en je moet jezelf voortdurend corrigeren.

Doorgaans kom ik een eind in de richting hoor, maar het is het altijd net niet. Ik ben niet van het precieze en het meten. Ik dacht dat ik dat geaccepteerd had van mezelf, maar dat valt toch tegen. Een potje natekenen; wie hier vaker leest, weet dat ik dat eigenlijk niet zo boeiend vind. Laat staan een potje precies natekenen... en toch deed ik het. Om mezelf uit te dagen, of om mezelf te kwellen en omdat ik vind dat ik het 'gewoon' zou moeten kunnen.

Natuurlijk zie ik ze al, de fouten: de schaduw klopt niet helemaal, het deksel lijkt iets te verlopen en de linkse ronding van het potje klopt niet. Lijkt het op het originele potje? Ja, dat wel. Kan ik hier genoegen mee nemen? Preciezer dan dit gaat het echt niet worden. Nou èn... wie heeft daar last van? Mijn innerlijke kletskous roert zich weer hevig en ik word er moe van. Negeren! Dit is een prima potje en ik vond het leuk om 'm te tekenen, al is het dan geen precieze kopie.

Ik lees trouwens een boek over chocolade (Die pot is van de choco hazelnootpasta, snap je?) en eigenlijk heb ik daar een beetje hetzelfde mee als met deze tekening. Ik begon er enthousiast aan en halverwege sloeg de irritatie toe. Toeval? (Voor wie ook van lezen houdt: het gaat om het boek Bitter Zoet, geschreven door Heleen Niele.) Ik lees dapper verder, want eigenlijk wil ik  graag weten hoe het af loopt. Net zoals bij de tekening. Zou die chocola daar iets mee te maken hebben?

Zomerse schelpjes

De hoge temperaturen van de laatste tijd maken tekenen niet echt makkelijk. Nog een goede twee weken, dan heb ik ook vakantie... en hopelijk past het weer dan beter bij mijn tekenvingers.

Afgelopen week gingen er een paar collega´s weg op mijn werk. Dan vragen ze altijd of we iets willen maken of schrijven in een herinneringsboek. Soms weet ik direct wat ik wil maken, soms ook echt niet. Verleden keer wist ik het niet, omdat ik degene die wegging niet heel goed kende. De dame in kwestie ging met pensioen.

Ik zat daar zo maar eens over te mijmeren, over dat pensioen. Wat zou ik doen, mocht het ooit zo ver komen? Niks meer moeten en hoeven en ook niemand die je daar op aankijkt, want hé: je bent met pensioen!

Het leukst van alle dingen die je kunt gaan doen, is misschien nog wel dat het op een doordeweekse dag kan. Lekker rustig, geen drommen mensen... en ineens had ik het: "mooie schelpjes zoeken op het strand, op een gewone doordeweekse dag!" Ik schreef het op, met nog een kleine persoonlijke noot. Vervolgens tekende ik er wat schelpjes bij en mijn bijdrage voor het herinneringsboek was klaar.

Het was leuk om schelpjes te tekenen en 's avonds baalde ik eigenlijk een beetje dat ik ze niet gefotografeerd had. Tja... er zat niks anders op: dan moest ik maar nieuwe tekenen. Wat een straf ;-)
Ik zocht een paar mooie uit en ik legde ze in het vogelzand, gewoon omdat dat er lekker zomers uitziet. Ik vind ze nog steeds leuk, de schelpen.

Schelpjes (kleurpotlood)

Enne... strakjes kan ik het ook: "mooie schelpjes zoeken op het strand, op een gewone doordeweekse dag!" Alleen zo jammer dat de rest van Nederland dan ook vakantie heeft :-D

Kwartet Peren

Afgelopen dinsdag tekende ik peren. Gewoon zomaar, met krijt. Het leek me niet moeilijk, maar - zoals altijd als ik dat denk - dat viel toch tegen. Ik was een beetje vergeten hoe dat nou ook alweer werkte met pastelkrijt.  Gelukkig kwam dat wel weer een beetje bovendrijven. Heerlijk smerige vingers krijgen van het werken, ik was vergeten hoe fijn ik dat vond!

De peren waren maar matig gelukt en mijn docent stelde voor om ze volgende week nog eens te maken, maar dan op een andere manier. Meestal heb ik daar geen zin in, om iets twee keer te maken. Dit keer lieten de peertjes me echter niet los. Ik had geen zin om te wachten tot de volgende les. Mijn afspraak voor die dag ging niet door en zo had ik ineens de tijd voor mezelf. Ik besloot de peertjes nog eens te maken, nu met kleurpotlood. Dat ging een stuk beter! Toen ik klaar was keek ik er eens peinzend naar: bepaalde dingen zouden misschien beter naar voren komen als ik het met verf zou doen... en daar ging ik weer! Vraag me niet waarom, maar ineens had ik een kwartetje van peren. Leuk om naast elkaar te zien. Zo zie je ook dat elk medium weer andere techniek vraagt... en dat ik niet alle media even goed beheers ;-)

Peertjes in pastel (lb), kleurpotlood (rb), aquarel (lo) en marker(ro)

Best grappig hè? Gek genoeg ben ik zelf het meest tevreden over de uitvoering in kleurpotlood... en dat terwijl dat toch niet het medium is wat ik direct zou kiezen.

Weer wat geleerd: niet altijd kiezen voor wat het meest vanzelfsprekend lijkt: je kunt altijd verrast worden door een andere weg te kiezen!

Ik zei het al eens eerder geloof ik: tekenen is als het leven, er is altijd wel een wijze les uit te leren.

De best gelukte peertjes (kleurpotlood)

Het zit allemaal in je hoofd

Nu de bladeren weer richting herfst gaan kleuren, is het wel weer eens tijd voor een logje. Ik doe niet heel veel, de laatste tijd. Althans, niet veel dat de moeite waard is om te laten zien. Wat heb ik dan wel gedaan, de afgelopen periode? Allereerst nog eens kritisch naar de kleurplaat gekeken van het logje hiervoor. Nee, het is inderdaad niks geworden, maar daar was ik ook niet verbaasd over. Ik heb gekeken hoe je een tekening om kunt zetten in een vector, zodat je het digitaal kunt inkleuren. Dat vond ik erg interessant, al denk ik niet dat ik snel ga overstappen op digitaal tekenen. Op één of andere manier voelt dat toch als 'niet echt'... Tja, als zoiets zich in mijn kop heeft genesteld, dan krijg je het er maar lastig uit. Wie weet heb ik ooit nog iets aan de kennis die ik heb opgedaan, maar nu dus even niet.

Verder heb ik me voor het eerst in mijn leven een week ziek gemeld en heb ik zelfs mijn huisarts van dichtbij gezien. Gelukkig niks ernstigs, maar je kunt je voorstellen dat het voor iemand die echt nooit wat mankeert best wel een belevenis was.
 Ik had me juist voorgenomen om mee te gaan doen met "inktober"
Uh.... watte? Zoals je "stoptober" hebt voor mensen die willen stoppen met roken, zo heb je "inktober" voor mensen die graag prutsen met inkt. 31 dagen lang elke dag een inkttekening maken, dat leek me een leuke uitdaging. Jammer genoeg was ik pas op dag 6 van oktober weer een beetje aanspreekbaar... en om nou zes tekeningen in te gaan halen, dat leek me wat te veel uitdaging. Oké, die ging dus ook al niet door.

De tekencursus was intussen ook alweer begonnen, maar ook daar kwam er niet al te veel uit mijn handen. Perspectief tekenen gaat nooit mijn hobby worden en wat ik de week daarna kliederde met aquarelverf was al helemaal niet om aan te gluren! Kortom, het wilde allemaal gewoon even niet. Gelukkig weet ik dat zoiets meestal maar 'even' duurt...alhoewel? Dit keer was de 'het-lukt-allemaal-niet-dip' wel heel ernstig. Ik dacht er over om zelfs maar helemaal te stoppen. Ja echt, zo dramatisch was het. Na lang nadenken kwam ik tot de conclusie dat het allemaal in mijn hoofd zat. Ik ga jullie dus gewoon deelgenoot maken van mijn mislukkingen ;-)

Oké, de eerste dan... deze was van afgelopen les. We doen een soort project, dat onze goeroe heel jolig 'schilderen met flair' had gedoopt. Nu hou ik wel ontzettend van flair hoor, maar teveel flair maakt misschien wat overmoedig. De opdracht was om de verf in een soort toetsen aan te brengen en niet direct vlakken vol te gaan schilderen. Je afbeelding ontstaat dan als het ware fragmentarisch en het is de bedoeling dat die fragmenten uiteindelijk een geheel gaan vormen. Flair a la Lilian is een zoutvat dat op een paddenstoel lijkt... en daarom was ik dus zwaar ongelukkig met deze afbeelding. Nou ja, oordeel zelf:

Paddenstoel met flair (aquarel)

De week ervoor waren we ook al met een dergelijke opdracht aan de gang geweest. Ik had toen een verzameling oude klokken als referentie. Klokken met flair zien er bij mij als volgt uit:

Oude klokken met flair (aquarel)

Je kunt ook te veel flair toepassen, dat werd me helemaal duidelijk. Ik was er te veel mee aan het prutsen geweest en dat moet je met uurwerken niet doen, maar dus ook niet als je ze wilt schilderen.

Dan schreef ik al eerder over perspectief tekenen. Ik ben daar gewoon niet goed in. Het is te precies voor mij, het heeft te veel regels. Mijn docent dacht ook dit varkentje wel even te wassen en noemde de les: "perspectief zonder zorgen".  Door te letten op begin- en eindpunt van lijnen kom je ook een heel eind zonder echt te meten. Ik moet toegeven: dat sprak mij wel aan. Het ging niet heel slecht, maar ik vind het gewoon nog steeds niet leuk.

Straatje zonder zorgen (kleurpotlood)

Eigenlijk wil ik gewoon weer terug naar mijn comfortzone: tekenen met inkt... En raad eens wat? Op mijn bureau ligt een vel papier met een aanzet voor een inkttekening.

Rare dingen

Soms zeg ik rare dingen. Ik besef dat dit niet echt een schokkende mededeling is, omdat iedereen nu eenmaal wel eens rare dingen zegt. Sommige mensen op deze wereld zeggen doorlopend rare dingen en zijn daar nog trots op ook. Het probleem is meer, dat ik soms niet door heb dat ik iets raars zeg. Zo deed ik bij het tankstation eens als volgt een bestelling: "een wasbeurtje, alstublieft" Pas buiten begreep ik waarop de jongen achter de kassa me zo vettig zat toe te grijnzen.

Of deze, ook wel gênant: bij het tuincentrum zat er een meisje achter de kassa met een zwartbruine vlek op haar gezicht. Ik dacht behulpzaam te zijn, wees naar haar gezicht en ik zei: "je hebt een beetje voor zwarte piet gespeeld"... Heel behulpzaam inderdaad, maar toen ze me met een rood hoofd toe stotterde: "dat is een moedervlek" kon ik wel door de grond zakken. Ik wist niets meer te zeggen. Nog steeds ga ik niet graag naar dat tuincentrum, tenminste niet voor ik me ervan heb verzekerd dat dat meisje daar niet achter de kassa zit.

Als je gaat tekenen, dan 'maak' je allerlei dingen. Ik 'maak' een landschapje, een stilleven, of een portretje... niks geks. Toen we tijdens de cursus een keer bezig waren met portretjes, stond ik in mijn handen met een foto van Hugh Laurie, uit de serie House MD. Zoals gewoonlijk kon ik weer eens niet kiezen. Ook dan ga je rare dingen zeggen. Met de foto in mijn hand sprak ik verlangend de woorden: "ik wil een baby'tje maken"  Degene die naast me stond keek me voor een moment bevreemd aan, daarna vroeg ze -met een hoofdknikje naar de foto- "Met hem?" Uhhh....  Nee, dat nou ook weer niet, maar de wens om eens een tekening te maken van een baby bleef. Dus ik maakte baby's... met kleurpotlood en op hobbykarton:

Een knuistje boven het laken (kleurpotlood)

Met een knuffel (Kleurpotlood)

Schrikken! (Kleurpotlood)

Spelen (kleurpotlood)

Het werd zomaar een hele serie. Zo zie je maar... niet alle rare dingen pakken verkeerd uit ;-)

Draak

Een tijdje geleden kocht ik Micronpennen. Ik had gehoord dat dat zulke fijne fineliners waren. Watervast en uitermate geschikt om mee te doedelen. Doorgaans ben ik niet makkelijk te overtuigen en zeker niet als het om redelijk dure fineliners gaat, maar dit keer bracht 'de mode' me uitkomst. Zentangle schijnt namelijk helemaal hip te zijn en daarom verkopen veel winkels nu van deze pennen. Ik heb nu een setje van drie en ik was benieuwd naar de resultaten. Zou het net zo zwart zijn als Oost-Indische inkt? Tekent zoiets nou lekker?

Ik kan daar kort over zijn: het tekent best fijn, maar het gevoel haalt het niet bij tekenen met Oost-Indische inkt. Van tekenen met een kroontjespen word ik heel rustig en dat gebeurt niet als ik met zo'n fineliner teken. Het is zonder meer praktischer, want je maakt geen vlekken, maar praktisch hoeft natuurlijk ook niet altijd het beste te zijn hè ;-) Ik denk dat ik de Micronpennen voorlopig maar even inzet bij mijn aquarelwerkjes, want daar zijn ze echt superhandig voor.

Geluk (pen en kleurpotlood)

Hierboven het eerste resultaat van het gebruik van de Micronpennen. Ik had me ondergedompeld in de wereld van elfen, trollen en draken... Doorgaans niet perse mijn wereld. Totdat ik de Chinese draken tegenkwam: geen suffe vuurspuwers maar mooie krachtige en kleurrijke fantasiewezens. De Chinese draak was dan ook mijn inspiratie voor deze pentekening, die ik later inkleurde met potlood.

Misschien wel leuk om te weten: de Chinese draak staat voor geluk...  en dat kunnen we natuurlijk allemaal wel gebruiken!

Schoonheid

Na lange tijd (niet het goede papier, te weinig inkt en meer van die slappe excuses) wilde ik weer eens iets met inkt maken. Om één of andere reden wilde het niet. Het was een beetje alsof ik de inkt opnieuw aan het ontdekken was. Nog steeds weet ik niet waar het aan lag, maar ik heb de tekening toch maar afgemaakt.

Een zomerelfje, misschien helpt deze dame om de herfstachtige taferelen van de afgelopen dagen wat te laten verdwijnen.

Zomerelf (inkt en kleurpotlood)

Sommige mensen denken dat elfen gevallen engelen zijn, of zelfs 'dolende zielen'... Ik niet. Ik zie elfjes meer als een soort sprookjesachtige verpersoonlijking van de schoonheid. Eigenlijk zou je, als vrouw zijnde, haast een hekel moeten hebben aan die ogenschijnlijk perfecte vrouwtjes. Daarom heb ik haar ook maar puntoortjes gegeven. Schoonheid is relatief, zelfs de schoonheid van een elf.

Geen vrouw wil puntoortjes, toch? Althans... er schijnt een vrouw te bestaan die haar oren tot puntjes heeft laten knippen, omdat ze wilde lijken op een kat! Ja, zo kun je wel aan de gang blijven, natuurlijk.  Zo af en toe een punthoofd van iets krijgen, is toch wel genoeg puntigheid. Daarbij, waar houdt zoiets op? Puntoortjes, snorharen, een derde ooglid? Hoewel ik soms best wel zo zou willen kunnen slapen als een kat, ben ik maar blij met wat er is. 

De bloesem is alweer aan het vallen en langzaam wordt het steeds groener buiten. De ware schoonheid... die van de natuur.

Dag 2014...

Al een tijd geleden had ik me voorgenomen om een 'laatste logje van het jaar' te schrijven. Normaal gesproken plan ik dit soort dingen niet, nu wel.
Dit keer wilde ik heel bewust terugkijken naar het afgelopen jaar. Het jaar waarin alles veranderde. Als de dag van gisteren herinner ik me hoe ik met een glas bubbelwijn toastte op het jaar 2014. Je hoopt altijd op een beter en mooier jaar... niemand kon vermoeden wat ons te wachten stond.

Ik ben door een heel diep dal gegaan: niet alleen door het verlies van mijn vader, maar ook door tegenslagen op het gebied van werk en nog wat dingen. Alles wat tegen kon zitten, zat tegen. De vaste grond onder mijn voeten werd finaal weggeslagen. En toch... heeft het afgelopen jaar me veel geleerd. Dat is ook de reden dat ik dit logje persé wilde schrijven. Ik weet nu dat je sterker bent dan dat je zelf denkt en ook dat je tot meer in staat bent dan je zelf denkt als het er echt op aan komt.

Als je door zo'n periode gaat, leer je veel over de mensen om je heen. Je leert bijvoorbeeld dat sommige mensen er van genieten als het jou even niet zo lekker gaat. Ja echt waar, zulke mensen bestaan! Hun sneren en laatdunkende opmerkingen doen me niets meer. Iedereen krijgt zijn deel in dit leven, zij ook... Veel waardevoller is, dat ik ook mensen echt heb leren kennen dit jaar. Mensen met reacties die me warmden als een weldadig bad. Mensen soms, van wie ik dat nooit verwachtte. Nog nooit heb ik zoveel gejankt als dit jaar, maar ik heb ook nog nooit zo veel dankbaarheid gevoeld.

Ik ben dankbaar voor het feit dat ik kon tekenen en schrijven om dat te uiten wat ik vaak niet kon zeggen. Dankbaar voor die leuke en mooie reacties op dit weblog, die soms net even het verschil maakten. Ook ben ik dankbaar voor die vele 'echte gesprekken' die ik heb kunnen voeren met de mensen die wel oprecht met me meeleefden. Overdreven? Nee, dankbaar zijn voor wat je wel hebt, is een voorwaarde om rechtop te kunnen blijven staan. Ook dat heb ik geleerd dit jaar.

En nu? Nu lijkt er eindelijk een einde te zijn gekomen aan de poel van ellende die over me werd uitgestort. Ik kan het zelf bijna niet geloven, maar als ik mezelf knijp is het nog steeds echt.
Mijn nieuwe werk voelt als thuiskomen, na veel te lang te hebben rondgedwaald. Ik mis mijn vader nog elke dag, maar hij zou niet anders gewild hebben dan dat het goed met me ging... en volgens mij gaat het goed met me! Okay, het is misschien nog niet helemaal zoals ik het graag zou willen, maar hé... er moet nog wat te dromen overblijven, toch? 2014 was in veel opzichten een jaar dat ik snel zou willen vergeten. Aan de andere kant: ik ga dit jaar nooit vergeten, dat weet ik nu ook.

Net zoals vorig jaar ga ik toasten, op dat wat was, maar ook op dat wat nog komen gaat. Een nieuw jaar met nieuwe kansen. Met dat idee maakte ik ook de laatste tekening van dit jaar:

Nieuwjaar (inkt en kleurpotlood)

Haal uit het nieuwe jaar wat je kunt.

Vanaf deze plek wens ik iedereen een fantastisch 2015 toe!

Licht

Licht (inkt en kleurpotlood)

Het lichtje schijnt zacht en krachtig

onvoorstelbaar dat je niet kijken wilt

maar de weerschijn is zo prachtig

alsof de vlammetjes worden opgetild 

De poes blijft er naar kijken, maar jij wilt het niet zien

Bang voor wat je treft daar in die vlammen

Volgend jaar misschien?

Chaos en opruimen

We hebben er lang op moeten wachten, maar de herfst lijkt nu toch echt z'n intrede te doen. Ik zie bladeren langzaam verkleuren van geel naar voorzichtig rood. De wind is de laatste dagen heel aanwezig en laten we vooral de regen niet vergeten. Vanmiddag liep ik, gewapend met paraplu door de afgevallen bladeren te schoppen. (Ja, sommige dingen leer je gewoon nooit meer af!)

Zingen
Het regende  en mijn bril ving, ondanks de paraplu, druppels. Normaal gesproken word ik daar wat sikkeneurig van, maar vandaag niet. Sterker nog, ineens voelde ik de onweerstaanbare behoefte opkomen om keihard te gaan zingen. 'Singin' in the rain' en dat liedje uit de reclame van Jumbo: 'sla je arm om me heen!'

Beetje vreemd? Welnee, ik vind het wel fijn, die herfst. Ik ben tenslotte niet voor niets een herfstkind. Waar de lente ons kriebels bezorgt en ons laat wachten op een nieuwe bloei, ruimt de herfst het oude op. Alle chaos de deur uit. Overtollige ballast laat je vallen en wat je wilt bewaren stop je zo lang even weg... Prima toch?

Toepasselijk
Mijn laatste inkttekening is eindelijk af. Dit keer ging het niet zo vanzelf als anders. Dat zie je -als je goed kijkt- ook een beetje. Van alles wat, wat oude en wat nieuwe elementen. Rommelig, niet echt een focus. Tijdens het lopen vanmiddag bedacht ik dat het eigenlijk ook weer een heel toepasselijke tekening was. Veel om over na te denken in mijn hoofd, oude dingen die losgelaten moeten worden, nieuwe dingen die nog een plek moeten vinden. Het maken van zo'n tekening ruimt mijn hoofd als het ware een beetje op.

'Chaos' (inkt en kleurpotlood)

Inderdaad, net zoals de herfst. Dat vind ik een mooie gedachte. Opruimen om aan iets nieuws te kunnen beginnen... en hè, wat ben ik daar ontzettend aan toe!
Jullie ook?