Wat ik zoal deed de afgelopen tijd

Mijn weblog is af en toe echt ver weg, al kan ik het schrijven over wat me bezighoudt soms ook missen. Gisteren was het ineens weer in mijn hoofd: ik had eigenlijk een laatste logje van het jaar moeten schrijven, want zo deed ik dat altijd... Jammer, te laat.

2024 was ook niet echt een superjaar om op terug te kijken. Niet dat het een slecht jaar was hoor, zeker niet. Als ik dan toch terugkijk, was het vooral een jaar van veel twijfel. Doe ik wel goed aan... en vul maar wat in: verhuizen, solliciteren, zorgen, omgaan met mensen.

Gelukkig was tekenen wel weer een fijne rode draad in het afgelopen jaar. Ik vond de potloden weer terug en ik heb ook best leuke dingen gemaakt. Niet alles heb ik gedeeld, want ik heb ook nog steeds twijfels over de keuze van mijn platform: wordt het toch Instagram, of Blogger, of misschien allebei?

Ik denk dat ik ze voorlopig naast elkaar laat bestaan. Bloggen is persoonlijker en maakt het misschien leuker om het proces te delen. Instagram is vluchtig en leent zich misschien meer voor het meedoen aan tekenuitdagingen en zo. Ik doe er op dit moment trouwens weer eentje: Birbfest. Die naam vind ik al grappig, maar de inhoud is dat ook: elke dag van januari een vogeltje tekenen. Alleen voor de namen van de vogels is het al grappig. Zeg nou zelf, had jij weleens gehoord van de Piping plover? Nee hè? Nou, ik dus ook niet. In het Nederlands heet dat vogeltje de dwergplevier. Hij komt hier niet voor, maar hij is wel schattig om te zien. Dat had ik dus nooit geweten als ik niet meedeed aan Birbfest. Nog leerzaam ook ;-)

Januari is denk ik ook een goede maand om een tekenuitdaging op te pakken. De laatste jaren deed ik in oktober mee aan Inktober, maar dat kwam er afgelopen jaar niet van van. 

Op de tekencursus ben ik wel weer heel fijn bezig geweest met vouwen, kreukels en plooien. Het begon met groenten... We kregen de opdracht om iets uit de keuken mee te nemen, om dat vervolgens als een soort stilleventje te gaan tekenen. Zoals dat altijd gaat, kon ik niks spannends vinden in de keuken, behalve een halve broccoli en  van die Romana sla. Oké, dan dat maar meegenomen naar de les. Best moeilijk om te tekenen, kan ik je zeggen. Die broccoli kon echt wel beter, maar ik was wel blij met de sla. Dat kwam er zo uit te zien:

Sla en broccoli (kleurpotlood)

Met name de sla inspireerde mijn tekengoeroe en de medecursisten om wat meer te doen met kreukels, vouwen en rimpels (zoals je ziet in de sla, die kreukeltjes) Dus kwam er een lesje over vouwen en over hoe je dat nou het beste weer kon geven. Niets wat mooier vouwt als snoeppapiertjes en dus tekende ik dit:

De vouwen in een rolletje Mentos (kleurpotlood)

Nu waren er ook mensen die zakjes hadden meegenomen en dan heb je dus een probleem, want hoe teken je iets dat eigenlijk transparant is? Dus je hebt al plooien en vouwen en dan ook nog transparantie. Dat werd een volgend lesje: neem iets mee dat transparant is. Nu  waren de snoepzakjes al leeg (en eerlijk gezegd haal ik die ook niet meer in huis) dus werd het een boterhamzakje. Een boterhamzakje tekenen is niet zo leuk, daar moest wat in. Ik kon niks anders bedenken dan de siersteentjes die ik altijd op de kast heb liggen. Hoppa, siersteentjes mee en in het zakje. Dat werd deze tekening:

plastic zakje met steentjes (kleurpotlood)

Daarna vond onze goeroe het tijd om iets te doen met textuur, dus verschillende materialen en daar heb ik deze twee tekeningetjes mee gemaakt:

Dingen (potlood)

De naaidoos geplunderd (kleurpotlood en fineliner)

Verder zijn we de laatste weken zoet met aquarelverf en het opbouwen van een afbeelding in laagjes. Allemaal oefeningetjes, die ik dit keer maar weer braaf mee doe. Het helpt, want anders was ik ook niet aan de Birbfest uitdaging begonnen, denk ik.

Wat 2025 gaat brengen, ligt helemaal open... Ik heb geen verwachtingen. Wel dingen waar ik aan wil werken, maar het is niet zo erg als het niet lukt. Ik zie het wel. 

In elk geval wens ik iedereen die dit nog leest een mooi en gezond jaar toe!

Tot blogs!

Schrijven, bloggen en vermuizen

 Ineens had ik ontzettende behoefte om weer even te schrijven. Tekenen en schrijven raakten de afgelopen periode een beetje in de vergetelheid. Tenminste, tekenen niet echt, want ik ga nog steeds elke week trouw naar onze 'kleurclub', maar het vuur was er wel een beetje uit. 

Een tijdlang gaf ik Corona de schuld, omdat die ellendige pandemie wel heel veel omver heeft gegooid, maar intussen denk ik dat er gewoon veel veranderd is in mijn leven. Goede veranderingen, maar ze zijn best groot. Grote veranderingen vragen ook om aanpassen en tussen die aanpassingen kwam tekenen, maar vooral schrijven, niet zo goed uit. Wel postte ik regelmatig iets op Instagram, omdat dat vrij makkelijk is om te doen. Ik blijf het een beetje een vreemd medium vinden, dat Instagram. Die honger naar hartjes, vooral. (de likes, bedoel ik ;-)) Soms post ik iets wat ik zelf best goed vind en dan verschijnen er mondjesmaat hartjes en soms krijg ik er ineens veel op een post waarvan ik denk: 'mwah'... Dat schijnt van alles te maken te hebben met het algoritme, de computer die bepaalt wanneer er iets op je tijdlijn verschijnt. In die zin is blogger 'eerlijker', mensen kijken als ze zin hebben, of als ze je een soort van hebben leren 'kennen'. 

Waarom schrijf ik dit? Nouja, een tijdje geleden deed ik mee aan een zogenaamde 'open call' van het Mauritshuis. Het beroemde schilderij 'het meisje met de parel' ging voor een tijdje naar Amsterdam voor een grote tentoonstelling aldaar. Dat betekende voor het Mauritshuis een lege plek aan de muur in Den Haag, dus hadden ze bedacht: we vragen of mensen hun eigen versie van 'het meisje met de parel' aan ons willen opsturen. Het maakte niet uit hoe of wat en iedereen mocht meedoen. Ik vond het echt een superleuk idee en omdat ik toevallig al aan mijn eigen versie van dat meiske begonnen was, besloot ik om mee te doen. Natuurlijk was er een soort wedstrijdelement, want er konden er uiteindelijk maar een paar in het Mauritshuis vertoond gaan worden. Als je meedoet aan zoiets, hoop je natuurlijk dat... En nee, natuurlijk werd mijn werk niet uitgekozen. 

Op zich helemaal niet erg, maar ik vond het wel vervelend dat niemand mijn werk leek te hebben gezien. Je moest het posten via Instagram en dan het Mauritshuis 'taggen' en dan was er ook nog een account waarop alle ingezonden meisjes werden getoond. Dat heb ik allemaal gedaan, maar ik zag mijn werk niet eens terug! Het algoritme, denk ik. 

Niet dat het uitmaakt verder, ik ben nog steeds best tevreden over wat ik maakte. Jullie hebben de eerste versie van destijds al op mijn blog gezien, maar misschien wel leuk om de definitieve nog eens te showen:

Het meisje met de aap en de parel (pastelkrijt)

Ik had weer ontzettend veel plezier in het maken ervan en gek genoeg lijkt dat de inspiratie ook weer wat aan te wakkeren. Weet je nog dat ik schreef over 'muis'? Muis heeft heel wat versies gekregen en ik heb nog steeds het idee daar meer mee te doen, maar ik was nog zoekende naar een vorm. Vorige week had ik ineens een soort brainwave: ik was bezig met Napolemuis (muis en Napoleon) en daarna bedacht ik dat ik ook bekende kunstwerken kon gaan 'vermuizen'. Zo ontstond mijn laatste creatie in kleurpotlood: Vincent van Muis! Hij is gemaakt naar een zelfportret van Vincent van Gogh (wel eentje van toen hij zijn oor nog had) en ik vind hem zelf best heel leuk geworden. Ik wil hem nu verder gaan uitwerken, ook in pastelkrijt. Hier alvast de kleurpotloodversie:

Vincent van Muis (kleurpotlood)

 

Ik ben nu van plan ook iets te gaan doen met Salvamuis Dali, het melkmuisje van Vermuis, de Muisa Lisa en zo kan ik nog wel even doorgaan. 

Maar goed dat ik mijn blog niet heb opgeheven want het is zo leuk om dit weer op te schrijven. Ik zeg maar weer: tot blogs!

Hoofdjes en andere tekendingen

Ongelooflijk waar de tijd soms blijft. Het gevoel in een rollercoaster te zitten is wel voorbij, maar de tijd -of beter gezegd misschien - de rust vinden om de dingen op te pakken blijft toch wat ver weg. Zomaar ineens is het twee manden geleden dat ik hier iets postte. Zelfs dat ik weer meedeed aan Inktober heb ik hier niet eens gedeeld. Jammer, want soms is het teruglezen van mijn eens geschreven woorden een soort reflectie en kan ik het gevoel van toen bijna weer uit de regels terughalen. 

Het gaat beter, dat kan ik wel zeggen. Het gedoe rondom mijn moeder kan ik nog steeds geen plaatsje geven, maar langzaam aan lukken dingen weer. Omdat ze weer kunnen en mogen, misschien? In dat geval moet ik niet te vroeg juichen, want een nieuwe set van maatregelen rondom dat ellendige virus ligt alweer op de loer. Tja... ik ga er niet zoveel over zeggen. Laat ik het weer eens hebben over de reden waarom ik dit blog begon: mijn tekeningen!

Zoals ik al schreef, heb ik de laatste periode niet echt stilgezeten, qua 'tekendingen.' Ik deed vorige maand dus mee aan Inktober en dan moet je wel ;-) Ik vond het dit keer wel moeilijk hoor, maar dat kwam misschien ook omdat er een vakantie naar Spanje tussendoor zat. Op de dagen van reizen kon ik niet tekenen, dus dan moesten er twee of soms zelfs drie tekeningen op een dag. (Net zoals met mijn werk kan ik er ook bij zo'n tekenuitdaging niet tegen als ik 'achterloop') De tekencursus was in de tussentijd ook alweer begonnen, dus er begon weer wat beweging in die tekenvingers te komen. Overigens was ik ook daar de eerste paar weken een beetje uit mijn doen. Ik wist het gewoon niet meer, niet waar ik moest beginnen, met wat en om nog maar te zwijgen over hoe.... De eerste paar lessen deed onze goeroe een paar oefeningetjes met lijnen en curves. Ik probeerde het, ik begreep ook wel wat hij ons probeerde te leren, maar toch raakte ik er geïrriteerd door en besloot ik al snel dat ik iets anders wilde doen.

Ik greep weer terug op waar ik eerder mee bezig was: tekenen in vlakjes, om het licht en donker beter te snappen. Om één of andere reden heb ik iets met hoofdjes, de laatste tijd. Dus ik tekende vooral portretjes. Ik heb dat altijd al fascinerend gevonden, de manier waarop iemand juist die ene persoon wordt; het specifieke in een gezicht. Misschien ook wel omdat het zo moeilijk is: ik wil het graag kunnen. De wil is sterk, want hoewel ik er nog lang niet ben, zit er wel progressie in mijn hoofdjes. Het is heel moeilijk, maar ik vind het ook superleuk om te doen. Dus zo ben ik al een paar weken aan het prutsen. Ik weet nog niet waar het heen gaat -de laatste ontwikkelingen zijn iets met kleur- maar ik heb er nog steeds lol in. Aangezien ik vind dat we lol vooral moeten blijven delen in deze idiote tijd, zet ik deze vandaag maar even bij mijn verhaaltje.

Portretjes (potlood)

 

Ik ga niet beloven dat ik snel weer ga schrijven (de angst dat ik me er niet aan ga houden is te groot, hahaha!), maar ik ga zeker proberen dit blog minder te verwaarlozen, al was het maar voor mezelf...

Tot blogs!

Fluffy gedachtenkronkels

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand... Ik ben op zoek naar de fluffigste papegaai van het land! Na lange tijd radiostilte, ben ik eindelijk weer eens enthousiast over een tekenproject waar ik mee bezig ben. Natuurlijk gaat het over beestjes, want kennelijk hoort dat bij mij. 

Het project is een experiment met fantasie. Een bestaand kunstwerk, een stilleven, omzetten naar een eigen vorm en daar je eigen objecten aan toevoegen. Mijn objecten zijn knuffelbeesten. Stel je eens voor: een heel serieus stilleven met saaie potjes en kannetjes, dat ineens wordt 'opgeleukt' door er een paar kleurige en fluffy knuffelbeesten tussen te parkeren! Dat maakt het allemaal wat minder serieus en dat kunnen we allemaal wel gebruiken. 

Hoe het helemaal gaat worden, is voor mij ook nog een raadsel. In je hoofd is het altijd anders... maar ik ben druk doende om studies te maken van de knuffelbeesten. Bij mij op de bank woont een pluchen papegaai en die was het eerste slachtoffer van de vreemde hersenkronkels. Een moeilijk slachtoffer ook nog, want hij is best realistisch gemaakt en dan moet hij toch het uiterlijk krijgen van een knuffelbeest. Dat wordt dus even experimenteren. Ik heb er nu twee, maar misschien ga ik nog wel iets proberen. Ik wilde ze even showen:

(Papegaaitje in aquarel) 

 

En deze:

(papegaaitje in contékrijt) 

 

Welke is nou het meest fluffy? Die in aquarel, of toch die in krijt? Misschien kan ik beter vragen welke het meest lijkt op een knuffelbeest... Ik vind het nog best lastig. misschien probeer ik er nog eentje, of ik ga eerst een ander beestje proberen. Dilemma's! Het gaat intussen een stukje beter met mij. Nog steeds niet op het oude level, maar er treedt een soort gewenning op, merk ik. Nu ik dit zo schrijf, realiseer ik me dat ik het heb over knuffels... Knuffels, snap je 'm? Zonder dat ik het duidelijk besef, zet mijn brein me op wat er nu zo mist. Het blijft gek, ik kan er niks aan doen 😎

Warm en koud

Inktober zit er op! Ook dit jaar heb ik de uitdaging helemaal volbracht. Het ging beter dan vorig jaar qua tekeningen, maar mijn aanvankelijke doel (het vinden van meer inspiratie) is nog steeds een beetje ver weg. Ik doe wel dingen, maar ik maak ze niet af. Gelukkig is er de cursus, waar ik toch wel weer wat leuke dingen heb geproduceerd. We zijn nog steeds bezig met kleuren en de laatste paar weken zijn we vooral bezig met warme en koele kleuren. Zo maakte ik dit portretje:

Warm, met koud citaat (gouache)

Dit was de 'warme' versie, al straalt de tekst eronder niet echt warmte uit. Het is een quote van wijlen Simon Carmiggelt, de man die met zijn stukjes de werkelijkheid zo raak wist te vangen. Ook met dit zinnetje, vind ik. Soms zijn dingen niet eerlijk en dan kun e er eigenlijk weinig tegen doen, behalve dan toegeven aan je eventuele wraakgevoelens. In de meeste gevallen schiet je daar niets mee op, want wraak is maar een genoegen voor korte tijd. Als je de tijd zijn werk laat doen, lost het zich vaak vanzelf op. De koele versie van dit portretje vind ik zelf mooier:

"Coole" man (gouache)

Hier zie je ook duidelijker dat ik expres wat warme accenten aan het plaatje heb toegevoegd. Onder ander in zijn bril en zijn haar. Bij de vorige had ik dat ook gedaan. Tijdens het schilderen vroeg ik me af of sommige gezichten misschien meer tijd zijn recht komen in alleen koele, of alleen warme tinten. Daar wil ik komende tijd wat meer mee gaan proberen.

Kleuren als een beest

Na mijn vakantie leek het alsof alle inspiratie was opgedroogd. Gelukkig is het intussen weer een beetje terug. Ik doe weer mee aan Inktober dit jaar en dat helpt alvast een heleboel. Ook is de cursus weer gestart en dat is ook een mooie stok achter de deur.

Op de cursus zijn we nu bezig met kleurstudies. Dat gaat ongeveer zo: je kiest een drietal kleuren en met die kleuren ga je eerst een simpele studie maken van een plaatje, een landschapje, of wat je maar wilt. Omdat je maar drie kleuren hebt, wordt het een heel simpel iets. Als je dat af hebt, ga je wat van die drie kleuren mengen en daarna maak je een volgende uitvoering van datzelfde plaatje. Wit toevoegen is toegestaan, maar verder mag er eigenlijk niets. In eerste instantie vond ik het niks (Altijd even tegendraads!), maar naarmate we langer bezig waren, begon ik er lol in te krijgen.
Vergelijk deze maar eens:

Kleurstudie landschap (gouache)

Het linkse plaatje, onder de kleurtjes, was het uitgangspunt. Rechts is wat ik ervan maakte. De onderste paste niet meer op de pagina, maar natuurlijk wilde ik dat niet toegeven en propte ik het er alsnog op. Daar moest mijn docent enorm om lachen en ik ook.

Wie hier vaker leest, weet natuurlijk dat ik het meest in mijn element ben als ik 'beestjes' kan schilderen. Dus waar mijn medecursisten verder gingen met een volgend landschapje, vond ik het nodig om met een roofvogel verder te gaan. Dat kwam er zo uit te zien:

Zo kun je dus nog wel even doorgaan en dat doe ik dus ook. Inktober is alweer aan dag 5 bezig en ook daar heb ik wel lol in. Ik doe gewoon allemaal beestjes. wat op zich dan weer een extra uitdaging is. mocht je nieuwsgierig zijn, op Instagram kun je ze bekijken! Tot blogs maar weer!

De kleuren van Van Gogh

De schilder Vincent van Gogh heeft me altijd al geïnteresseerd. Die kleuren in zijn werk, het eigenlijk diep treurige verhaal van zijn leven... Op school schreef ik een werkstuk over hem, ik las de brieven aan zijn broer Theo, ik kocht ooit een stropdas voor mijn vader met een print van één van de schilderijen erop. Die kleuren, het zijn vooral die kleuren die ik prachtig vind. In het echt zijn ze nog mooier, heb ik me laten vertellen.

Tijdens de laatste les van de cursus schilderde ik een portretje af. Het was weer een portret met vlakken, maar dit keer wilde ik meer met de kleuren gaan doen. Resultaat was een heftig gekleurd mannenhoofd.

Kleurige man (gouache)

Van Gogh vond ik er niet in terug, dus moest ik het nog maar eens opnieuw proberen, dit keer thuis, met het hoofd en de kleuren van Van Gogh. Ik gebruikte mijn mooie nieuwe kleurpotloden om de kleuren te vangen.

Als ik een nieuwe doos met potloden voor me heb, vind ik het altijd moeilijk om die te gebruiken, gek is dat hè? Die mooie, nog scherpe, punten wil ik dan niet kwijt. Ik had het ook met mijn pastelkrijtjes, al die mooie gelijke staafjes kleur. Als ik ze zou breken, kon ik er beter mee werken, zei mijn docent destijds. Het heeft bij mij heel lang geduurd, maar toen liet ik er eentje vallen en je raadt het al: gebroken... Daarna maakte het me niet meer uit. Datzelfde heb ik dus met potloden: slijpen vind ik zonde en dat terwijl ze toch echt gemaakt zijn om te gebruiken!

Maar goed, ik maakte dit Van Gogh portretje dus met kleurpotlood. Er zit echt een hoop kleurwerk in, maar dan heb je ook wat. De kleuren zijn mooi en diep. Ik ben er blij mee!

Vincent (kleurpotlood)

Kunstkop

"Hou nou eens op, ik krijg een kunstkop van je!" dat is een uitspraak die ik vroeger geregeld naar mijn hoofd kreeg geslingerd.

Toen ik de tekeningen van afgelopen periode nog eens terugkeek, kon ik aan niets anders denken dan aan het woordje 'kunstkop'. We waren nog steeds bezig met vlakken en kleurvlakken tijdens de cursus. Omdat je dat volgens onze tekengoeroe overal op toe kon passen, deden we dat ook op portretten. De eerste die ik maakte was gebaseerd op een beeldhouwwerkje. Daar is het iets duidelijker hoe het nu zit met de vlakverdeling in een portret. Ik vond het erg moeilijk om de vlakjes te laten staan, omdat ik altijd alles weer mooier wil maken en in een gezicht zitten voor mijn gevoel geen vlakjes. Overigens helpt het tekenen op deze manier je wel beter om een gezicht te vatten, maar dan nog... ik zou die vlakjes normaal gesproken dus niet laten staan. Om mezelf uit te dagen, besloot ik alles dan maar een kleurtje te geven. Het was toch al niet realistisch, dus dan kon blauw, geel en groen ook wel ;-) Zo ontstond deze kunstkop:

Kunstkop (aquarel)

De volgende stap was om het idee van de vlakjes toe te passen op een 'echt portret'. Tussen de plaatjes lag een foto van Pablo Picasso en die heb ik gepoogd om te zetten in een vlakjesportret.
Ook dat voelde weer raar en onnatuurlijk en daar word ik dan altijd een beetje opstandig van. Ik moest ineens denken aan Hellraiser, je weet wel die enge film met dat rare hoofd. Ineens had ik Pablo mishandeld met allemaal pinnen in zijn hoofd. Ik moest er uiteindelijk wel om lachen, al was mijn portretje in eerste instantie niet eens zo slecht:

Pinned Pablo (potlood)

Tot zo ver de kunstkoppen van vandaag, nu maar weer even 'normaal' doen ;-)

Niet showwaardig, wel blogwaardig

Er is een overdaad aan talentenshows op de vaderlandse televisie op dit moment.De beste zanger, danser, interieurdesigner, mode-ontwerper... Je kunt het zo gek niet bedenken, of er is wel een show over op televisie. Je kon er dus op wachten dat er ook eentje zou komen over kunstenaars. Sinds een tijdje kun je je als amateurkunstenaar op televisie vermaken met 'Project Rembrandt'. Een televisieprogramma waarin men binnen een selectie van amateurkunstenaars op zoek gaat naar 'de nieuwe Rembrandt'.

De opzet van het programma is geslaagd, want ik mag er graag naar kijken. ;-) Het programma wordt elke zondagavond uitgezonden. Als we dinsdagavond op de cursus zijn, hebben we het er ook altijd nog even over. Afgelopen zondag was er toevallig geen uitzending, omdat er werd geschaatst. Om de vaste kijkers toch niet te zeer teleur te stellen, was er een online evenement bedacht. Tijdens een live-stream zou de presentatrice van het programma model gaan zitten en konden kijkers meedoen aan een wedstrijd: maak een portret van de presentatrice en je maakt kans op bespreking in de uitzending en een plekje in de jury.

Eigenlijk leek me dat wel heel leuk, dus ik posteerde mij afgelopen zondag met schetsblok en potlood achter de laptop. Presentatrice Annechien Steenhuizen (Jeweetwel, die dame van het NOS journaal.) ging - na wat gebabbel - model zitten en tussendoor beantwoordde ze vragen die je kon stellen via de chat. Dat was dus behoorlijk lastig tekenen en het lukte me ook niet echt om haar gezicht op papier te krijgen. Een gezicht, maar telkens niet 'haar gezicht'.

Al snel had ik besloten dat ik verder niet mee ging doen aan de wedstrijd. Je moest het portret namelijk uitwerken in verf en daar heb ik even geen tijd voor. Wel maakte ik mijn tekening af, met behulp van een screenshot  van de stream. Niet dat het zo gemakkelijker was overigens, want Annechien heeft een heel mooi, maar ook een heel specifiek gezicht. Ik heb haar niet echt kunnen 'vangen' en toch ben ik niet ontevreden over de tekening zelf.
Een plaatsje op mijn blog, dan maar.

Net-niet Annechien (potlood)

Hier kun je trouwens meer lezen over het programma Project Rembrandt (klik!)
Kijken jullie ook?

Abstract?

Terwijl ik dit schrijf, is de kamer gevuld met zonnestraaltjes die dwarrelend stof verplaatsen. Ik moet er even aan wennen,  aan die zon. Het voelt wel vrolijk en licht, maar het is er nog niet helemaal, heb ik het idee. Misschien ligt dat ook wel een beetje aan mij. De afgelopen tijd was weer eens wat warrig. Ik kon me maar moeilijk concentreren op dingen. Hopelijk wordt dat nu wat beter.

Laat ik dus ook maar beginnen met leuk nieuws te melden: ik heb mijn certificaat gehaald! Het was echt lastig om ineens (na zoveel jaar) weer een examen te moeten doen. Ik stikte van de zenuwen en dan trof ik ook nog eens een examinator die het examineren tot een wel heel serieuze business had verheven. Stel je even voor: een streng kijkende mevrouw met een rond brilletje, die bij elk antwoord dat ik gaf de wenkbrauwen minstens anderhalve centimeter omhoog liet schieten. Nou, er zijn mensen die al om minder onzeker worden, kan ik je vertellen. Gelukkig was ik goed voorbereid en heb ik me er doorheen gebluft.

Op de cursus  geen examens, maar daar deden we weer eens wat anders dan anders. Daar werd ik op zich ook wel vrolijk van. We kregen de opdracht om een bestaand plaatje te bewerken door aan de gang te gaan met kleurvlakken. De voorbeelden die we te zien kregen varieerden van Picasso tot Mondriaan, dus dat was wel even slikken.

Sinds ik een grote tentoonstelling heb bezocht van Mondriaan, snap ik wat beter wat deze meneer nu aan het doen was. Wij kennen hem alleen maar van de grote vlakken in rood, geel en blauw, maar hij heeft zoveel meer gedaan. De man kon prachtig tekenen en op een dag bedacht hij dat hij niet meer alles wilde kopiëren, maar dat hij het terug wilde brengen naar de essentie. Bomen werden lijnen (wat het uiteindelijk natuurlijk ook zijn, als je ze op papier zet), huizen werden blokjes en... bestaan niet alle kleuren uit die drie primaire kleuren? Een beetje kort door de bocht uitgelegd misschien, maar zo zit het ongeveer in elkaar. Terug naar de opdracht op de cursus: we moesten de boel dus wat gaan abstraheren, of er dingen bij verzinnen om het wat spannender te maken.

Ik kan je vertellen dat het best wel een stap is, om ineens abstract te gaan werken. Je moet het tenslotte maar verzinnen. Daar zit 'm namelijk de kneep: verzinnen. Veel mensen (ik ook) schilderen en tekenen wat ze kennen, maar wat nou als je dat loslaat?  Toch ging het uiteindelijk nog best snel. Ik ben, al zeg ik het zelf, best wel goed in dingen verzinnen en dus verzon ik een herhaling bij mijn stilleventje. De witte tussenlijnen ontstonden vanzelf, tijdens het schilderen en ik vond het leuk om veel verschillende kleuren te gebruiken. Uiteindelijk is het dit geworden:

Abstract, maar toch ook niet (gouache)

Ik moet er een beetje aan wennen, maar toch vind ik hem wel leuk. Wat vinden jullie?

Briefkaarten en slagroomtaart

Bijna geruisloos ging januari over in alweer een nieuwe maand. Mijn eerste goede voornemen, de sportschool, is al gesneuveld. Slap excuus, ik was te laat met inschrijven en ik vond dat sporten nu even niet in mijn schema paste. Voor nu is dat even oké. Misschien later dit jaar nog. Hoewel ik weinig zin had om te bloggen, heb ik wel redelijk wat productie gemaakt, de afgelopen periode.
Ik tekende briefkaartjes, hiertoe aangezet door een briefkaartenboekje dat ik kocht bij Flying Tiger. Flying Tiger is een winkel van Deense oorsprong en ze hebben er dingen die je niet overal kunt kopen, zoals bijvoorbeeld zo'n aquarelbriefkaartblokje. Het begon met die kerstkaart van 'muis' (zie twee blogposts geleden) en ik tekende achtereenvolgens een wasbeer, een luiaard, een vos/hond en een struisvogel. Weet je nog dat ik schreef dat ik iets met dierentekeningen wilde gaan doen? Nou, ik geloof dat ik dus eindelijk uitgevonden heb wat dat moet zijn! Ik ben nu al aan het bedenken dat ik binnenkort een nieuw blokje moet gaat halen, terwijl ik nog niet eens de helft heb volgetekend ;-)

Mijn 'beestjes briefkaarten'

Verder is de cursus natuurlijk weer van start gegaan. Daar ben ik ook bezig geweest met een spannend project. Het begon ermee dat onze tekengoeroe plaatjes liet zien van enorm ingewikkelde bouwwerken. Kerken, kathedralen, overheidsgebouwen, noem het maar op. De overeenkomst tussen die gebouwen was dat ze veel details hadden. Veel raampjes, boogjes, ornamentjes, spannende daken, enzovoorts. Mooi, maar ook erg lastig om te tekenen. Nu ben ik toch al niet zo van de gebouwen, dus een gebouw met allemaal ingewikkelde zaken laat ik meestal links liggen. Technisch en precies tekenen is nu eenmaal niet aan mij besteed. Ieder zijn talent, zullen we maar zeggen.


Nu weet onze tekengoeroe daar dan altijd wel weer een draai aan te geven, zodat je het dus wel gaat doen. Hij vertelde dat -ja daar issie weer!- je ingewikkelde zaken moet terugbrengen naar simpele vormen en dat je helemaal niet alles hoeft te tekenen om een gebouw toch recht te doen. Hij gaf wat voorbeelden, deed wat dingen voor en daagde ons toen uit om het gewoon te proberen. Ik vond het niets en dat moet zo ongeveer van mijn gezicht gedropen hebben. Iedereen pakte een plaatje van de tafel met lastige gebouwen. Ik draalde en mijn tekengoeroe gniffelde. "Hier Lilian, ga jij deze doen?" Hij hield een plaatje omhoog met een gebouw erop dat in mijn ogen nog het meest weg had van een slagroomtaart. Details, niet normaal meer, maar ik besloot me niet te laten kennen en ik pakte het plaatje van hem aan. Het zou me toch niet lukken en anders zou ik gewoon een taart tekenen.

Ik ging aan de slag en in eerste instantie kreeg ik 'de taart' niet eens normaal op het papier. Het perspectief was ook nogal apart, dus het kostte echt moeite om de basisvorm op papier te krijgen. Ik besloot gewoon buiten de lijntjes van het papier te gaan. Toen de basisvorm min of meer op papier stond, begon ik in te vullen... en ik was er zelf verbaasd over, maar ik kreeg er echt plezier in. De 'slagroomtaart' werd weer wat het eigenlijk was: een mooie Russisch-orthodoxe kerk. Natuurlijk kon ik niet alles tekenen en natuurlijk werd mijn kerk anders dan het origineel, maar ik was er trots op dat hij toch op papier stond. Ik ben echt blij met deze tekening, omdat hij me weer heeft laten zien dat alle ingewikkelde gedachten die je hebt, kunnen worden teruggebracht tot een acceptabele essentie.
Ik zeg het maar weer eens: tekenen leert me echt anders naar het leven kijken.

Terug naar de essentie (Inkt en aquarel)

Inktober succesvol afgesloten!

Even uitpuffen was nodig, na 31 dagen obsessief tekenen.  Ik heb het gehaald!  Hoewel dat ook weer niet zo'n opzienbarende prestatie is, voelt het wel fijn.Ik had geen zin meer om elke dag dingen dubbel te gaan plaatsen, dus de laatste dagen heb je hier op mijn blog moeten missen. Met dit bericht maak ik dat goed. (Hoop ik)

Wat heeft Inktober me opgeleverd?
 Over die vraag heb ik eens rustig na zitten denken en ik kwam tot de volgende inzichten:

Intensief bezig zijn met tekenen scherpt je geest.  Doordat je iets moet doen met een vooraf opgegeven woord, word je uitgedaagd om op een andere manier naar een woord of begrip te kijken.  (Conceptueel denken, noemde ik dat hier eerder.) Inktober prikkelt je om origineel te zijn en het is een soort spelen met de beeldtaal. Tegelijkertijd doet het je beseffen waar je 'comfortzone' ligt, op tekengebied. Ja,  kennelijk heb ik die ook en ligt die dus op het meer cartoonachtige vlak. De figuur 'muis' kwam wel heel regelmatig voorbij, ontdekte ik. Misschien is dat wel een teken en moet ik verder met 'muis'? Wordt hij misschien de hoofdpersoon in mijn toekomstige boek? Spannende vraag en als dat zo is, heeft Inktober me vast één ding opgeleverd. ;-)

 Elke dag tekenen geeft een druk,  maar niet op een vervelende manier.  Ik heb lichte afkickverschijnselen (Lichte, dus geen trillende handjes of zo!), het tekenen begon er zo 'bij' te horen, dat er nu een vaag gevoel van gemis sluimert. Gedurende de uitdaging wilde ik ook regelmatig met iets anders aan de slag dan inkt en dat mocht ik niet van mezelf, want ja... het heet natuurlijk niet voor niets Inktober. Dat vond ik soms wel jammer, al past dat natuurlijk weer perfect binnen een tekenuitdaging: je moet wel uitgedaagd worden en binnen beperkingen iets gaan presteren.

Instagram begon ik in dat opzicht ook steeds leuker te vinden. Nog steeds vind ik het vluchtig (de kudde,hahaha!) en dus ook heel anders dan een blog, maar toch heb ik nu een leuk contact met een paar illustratoren die in mijn ogen heel goed zijn. Als zij een tekening van mij 'liken', dan is dat extra leuk. Ook het feit dat ik mijn medecursisten nu kan volgen, is grappig. Raar eigenlijk, dat een blog kennelijk een hogere drempel voor mensen heeft om er op te  reageren.
Het heeft me wel doen twijfelen: moet ik Instagram naast mijn blog laten bestaan, of moet ik met één van de twee nu stoppen? Ik heb besloten om voorlopig allebei vast te houden.

Okay, genoeg bespiegeld... Voor degenen die me niet volgden op dat andere platform, even een overzichtje van tekening 22 t/m 31 van mijn Inktober. Ik kreeg 'm niet in de juiste volgorde, maar dit zijn ze:

Nu weer over tot de orde van de dag! ;-)

Inktober dag 12

Het onderwerp van vandaag is whale (walvis). Dat is wel lekker duidelijk, al moet ik bekennen dat ik eerst even op moest zoeken hoe een walvis er nu precies uit zag. Ik had eerder een tuimelaar voor me, dan een walvis, zo ontdekte ik ;-)

Nu was het onderwerp dan wel makkelijk, maar wat doe je er dan mee. Een walvis tekenen en klaar, dat vind ik te simpel. (O ho wacht eens even, je zou het toch simpel houden!) Met simpel bedoel ik in dit geval dat ik alleen een walvis tekenen te saai vind ;-) Ik moest er dus iets mee doen.

Mijn brein had al snel weer een lijntje te pakken... Het strand! Er spoelden de afgelopen tijd regelmatig potvissen aan op de Nederlandse stranden. Een potvis is ook een soort walvis, maar veelal is het niet goed als ze op het strand terecht komen. Dat kan anders... tenminste, in een tekening kan dat wel! Ik legde mijn walvisje dus op een prettig strandlakentje. Zonnebril op zijn kop, een tasje met proviand... Zo kan het ook! Ik word er vrolijk van en ik hoop jullie ook!

Whale (inkt en kleurpotlood)

Inktober dag 11

In tegenstelling tot de vorige twee dagen, kon ik dit keer wel iets met het onderwerp. Cruel (wreed), was het. Er zijn behoorlijk veel dingen wreed in dit leven. Mensen kunnen wreed zijn, naar elkaar toe. Soms zonder het te beseffen, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er in alle mensen een tikje wreedheid zit.

Het doet me denken aan dat onderzoek van die psycholoog (ben even zijn naam kwijt) waarbij deelnemers aan het onderzoek andere deelnemers door een knop in te drukken een elektrische schok toedienden nadat ze een fout antwoord op een vraag hadden gegeven. Hoewel de deelnemers die de knop bedienden geschreeuw hoorden, toch gingen ze door met het indrukken van de knop en deden ze zelfs het voltage omhoog! Erg, maar zo zitten wij dus in elkaar.

De ergste wreedheid is voor mij de wreedheid richting dieren. Een dier dat afhankelijk is van jouw zorg willens en wetens pijn doen, dat vind ik erg. Van de week nog, heb ik vol ongeloof naar het verhaal zitten luisteren van een leeuwenwelpje dat langs een weg in een dichte kooi werd achtergelaten. Hoe kun je zoiets doen? Het moeten mensen geweest zijn die het diertje gevangen hebben, misschien hebben ze het zelfs een tijdje verzorgd... en toch kom je dan op het onzalige idee om het beestje zonder eten in een kooi zomaar ergens te droppen? Ik kan me zoiets moeilijk voorstellen. Over wreed gesproken!

Mijn tekening moest dus over een dier gaan. Ik hoefde niet lang te denken: deze tekening maakte ik al eens eerder (nooit op dit blog geplaatst), maar in een andere context. Het ging toen eigenlijk over de uitdrukking 'een worstje voorgehouden krijgen', zodat je blijft rennen ;-) Dat is ook een vorm van wreedheid... en volgens mij ziet dat er zo uit:

Cruel (inkt en kleurpotlood)

Inktober dag 9 en 10

Nee, ik had het nog niet opgegeven, al vond ik het wel heel erg moeilijk om een goede tekening te maken.

Zoals ik al schreef, stond er afgelopen maandag een lange reis op de planning. Ik moest naar Den Bosch en dat is voor mij een dikke twee uur reizen. Bus, trein, nog een trein en weer een bus. De reis was op zich niet onprettig, alleen de terugreis viel me zwaar tegen. Dat heb ik altijd: dan wil je snel naar huis, maar dan lijkt het maar niet op te schieten. Een rare aansluiting en dan aankomen op een station wat je in gedachten niet zo had gepland... Ik was pas om elf uur 's avonds thuis en de volgende dag moest ik alweer vol aan de bak.

Na die dag kwam de dag van de tekencursus, alweer laat... en nu zit ik met een wattig hoofd dit te typen. Tekenen onder tijdsdruk werkt niet zo goed voor mij en al helemaal niet als je een onderwerp meekrijgt waar je niet direct een gedachte bij hebt. Dag negen had als onderwerp 'precious' (kostbaar) en dag tien 'flowing' (vloeiend, vloeibaar). Vooral met die van dag negen had ik problemen. Op één of andere manier kon ik alleen maar aan edelstenen denken, dus ik tekende dit:

Diamantroof (inkt en kleurpotlood)

Ik was er niet blij mee. Teveel kleurpotlood, te weinig inkt en daarbij vond ik de voorstelling ook niet geweldig. Maarja, moe... en eigenlijk geen tijd. Houd het simpel, dacht ik bij mezelf. Dus ik begon met het tekenen van een juwelenkistje. Ik kreeg het niet af, daarom nam ik mijn boekje mee naar mijn werk. In de pauze even prutsen, dacht ik. Wat denk je? Ging mijn leidinggevende ineens sociaal doen en vragen wat 'voor moois' ik aan het maken was. Ik hanteerde de doofmodus (net doen alsof je niks hoort) en ik stopte mijn boekje snel weg (Ja best erg, maar ze hoeven op het werk niet alles te weten!)Ik ben later in de middag alsnog even verder gegaan.

Deze plaatste ik ook op Instagram bij de uitdaging van dag negen:

Precious (inkt en marker)

Ik ken trouwens iemand die Precious van haar voornaam heet... Daarom misschien die oogjes: ze zit in dat doosje! :-)

Zelf vind ik het geen geweldige tekening, maar de kudde op Instagram vond 'm wel mooi, geloof ik. Ik had het met mijn tekengoeroe over Instagram en over dat hij het zo leuk vond dat ik daar ook postte en toen kwam hij met dat 'kudde'. Je plaatst iets, de kudde komt langs en drukt op het hartje en weg zijn ze weer ;-) Ik vond dat grappig, want het is inderdaad wel een beetje zo.

Vandaag moest ik dus iets met 'flowing'... en alweer had ik niet direct een idee. Go with the flow, dacht ik steeds. Ik besloot maar gewoon aan de slag te gaan en ik tekende een muisje in een rolschaats. (soms weet ik ook echt niet waarom ik dingen doe) Het idee was dat hij zich voort liet blazen door de wind.

Flowing (inkt en kleurpotlood)

Go with the flow... Ik merk dat dat ook wel een beetje is wat Inktober me oplevert: ik teken, wat er ook tussendoor komt. Het Inktoberboekje wordt een mooi overzicht en ik heb nu al een paar dingen geleerd: als je wilt vertalen wat er in je hoofd zit, moet je het simpel houden en: dikke lijnen werken beter!

Just flow!

Inktober dag 5

Op dag drie had ik al een kip getekend, dus de uitdaging van vandaag was een lastige. Chicken, ofwel: kip!

Ik maakte deze:

Chicken (Inkt en kleurpotlood)

Ik ben nog steeds niet helemaal gewend aan dat Instagram. Ik vind het leuk dat mensen mijn werk 'liken', maar voor mij is het toch (nog) een beetje een leeg medium. Wat ik al vernomen had - en nu dus ook zelf heb kunnen zien - is dat mensen ontzettend veel werk maken van 'de perfecte foto', zelfs als het om een foto van een tekening gaat. Dus bedacht ik: ik maak een selfie van een kip, in een mooie pose. Wel een kip, maar net even anders! (en zonder duckface...)

Tja, ik blijf toch fan van 'het verhaal erbij', denk ik.

Inktober dag 4

De uitdaging van vandaag was weer zo'n woord waar ik danig van in de war raakte. Spell, ofwel: toverspreuk. Om het ingewikkeld te maken, kun je het ook vertalen met 'spellen'...

Wat doe je daar nu mee? Een toverspreuk laat zich moeilijk weergeven (behalve in letters) en om nou het alfabet te gaan tekenen, (ik ben echt niet goed in letters tekenen) vond ik niet zo'n goed idee. Dat het iets met die toverspreuk moest gaan worden was dus wel duidelijk.

Toverspreuk... dat gaat al makkelijk richting magie, maar daar weet ik eigenlijk ook niet genoeg van. Wat ik altijd wel interessant heb gevonden, is zwarte magie. Nee, niet om het uit te voeren, maar meer als verschijnsel. In films heb ik wel eens gezien dat er gebruik gemaakt werd van Voodoo met poppetjes.  Als men vond dat er iemand een lesje geleerd moest worden, dan deden ze dat op deze manier: Ze maakten een poppetje (soms naar gelijkenis met de persoon waar het over ging) en dan spraken ze daar een soort vloek over uit, zodat alles wat het poppetje overkwam, ook door de persoon in kwestie gevoeld zou gaan worden. Prik je dus met een speld in het been van het poppetje, dan voelt de persoon in het echt ook een steek in zijn been. Heel intrigerend... en zoiets prikkelt (haha prikkelt!) dan ook wel mijn verbeelding.

Ik tekende dus deze voor dag vier:

Spell (inkt en potlood)

Auwww! (De bandages verbergen vroegere steekwonden)

Inktober dag 3

Die uitdagingen zijn soms woorden, waar je een beetje wanhopig van wordt... Deze ook weer: roasted, ofwel: geroosterd of gebraden. Ik dacht meteen: kip! Maarja, om dat nou te gaan tekenen...

Toch deed ik het, met een vleugje humor (al zeg ik het zelf). Die kip had er natuurlijk geen zin in om geroosterd te worden, dus vlerkjes over elkaar ;-)

Roasted (inkt)

Uiteindelijk had ik er best lol in om deze te maken. Het kleine formaat van het boekje waar ik in werk zit me trouwens nog steeds dwars. Ik ben het gewoon niet gewend zo klein te werken! Fotograferen is ook lastiger, heb ik ontdekt. Op Instagram zie ik de meest fantastisch dingen voorbij komen en daar word ik natuurlijk weer onzeker van... Maar ik zet door. No way dat ik nu al op ga geven!

Inktober dag 2

De tweede dag alweer... Ik merk dat het elke dag iets moeten maken me een beetje benauwt, maar wie A zegt moet ook B zeggen. De tweede uitdaging was 'tranquil' ofwel: rustig. Hoe teken je dat en vooral: wat teken je dan? Lotusbloemen, meisjes in Zenhouding...?

Lange tijd had ik geen idee, totdat ik in mijn bed lag. Het ultieme 'rustig' is natuurlijk ook gewoon in je bed! Het gekwek van de dag achter je latend en dan heerlijk naar dromenland vertrekken. Ik tekende dit:

Tranquil (inkt en kleurpotlood)

De schaapjes wilden niet echt, maar dat zijn ook eigenwijze beesten, zelfs om te tekenen. Of het helemaal zo 'hoort' weet ik niet, maar ik vond het saai met alleen inkt, daarom heb ik het dromenland maar even ingekleurd. Ik kwam er achter dat veel mensen Inktober op hun eigen manier invullen. Ik gebruik de officiële lijst met uitdagingen, maar veel mensen hebben hun eigen 31 uitdagingen bedacht. Die doen dan bijvoorbeeld iets met Disney, of met Halloween.

Hoe ik dat weet? Nou, ik ben namelijk heel erg ver buiten mijn comfortzone getreden met deze uitdaging. Ik heb er namelijk speciaal een Instagram account voor aangemaakt! Eigenlijk moet ik er niks van hebben, van dat hele sociale media gedoe. Zo heb ik geen Facebook en geen Whatsapp. Teveel prikkels en daarnaast denk ik ook niet dat het iets toevoegt. Toen ik mijn tekengoeroe vertelde dat ik mee wilde doen met Inktober, was hij direct enthousiast en vertelde hij dat het dan misschien ook leuk was om het via Instagram te delen. Tekenvriendin Irina bleek ook een account te hebben en medecursiste Dorine - die ik tegenwoordig niet zo vaak meer zie - ook. "Ja joh, dat is leuk, dan kunnen we je volgen!"

Natuurlijk had ik 1001 bezwaren, maar ik heb het uiteindelijk toch gedaan. Het lijkt me leuk om te zien wie dit nog meer doet. Dus vanaf nu ben ik ook te vinden op Instagram. Als je ook een account hebt en me daar wilt volgen: in het menu rechts staat het adres. O en geen zorgen hoor: ik blijf gewoon bloggen! Ik vind schrijven veel te leuk om daar zomaar mee te stoppen. Instagram is toch meer 'plaatjes kijken' vind ik.

Inktober dag 1

De eerste dag van Inktober is een feit... en mijn eerste uitdaging is af. Hij was moeilijk! Poisonous, ofwel giftig, was het thema. Er is veel giftigs in de wereld, dus waar moet je dan beginnen, hè?
Afgelopen week trof ik een spin in de hal. Ik heb het niet zo op spinnen, geen idee waarom. Dat gefriemel met al die poten, denk ik. Schreeuwend bang - zoals vroeger - ben ik niet meer, maar ik zie ze gewoon liever niet. Meestal verdwijnen ze in de stofzuiger.

Voor mij heeft het woord giftig ook iets angstigs in zich, misschien dacht ik daarom aan die ene hele giftige spin. Zo'n spin waarvan je hoopt dat je hem nooit tegen gaat komen. De zwarte weduwe. (Dat klinkt ook al zo eng!) Van oorsprong komt deze engerd niet in onze gebiedsdelen voor, maar door alle import en export is dit diertje toch ook al enkele malen in Nederland waargenomen. Belangrijk om te weten: alleen het vrouwtje is gevaarlijk voor ons mensen. Zij heeft namelijk scherpe kaken, waarmee ze haar gift door de huid heen kan spuiten. Bij het mannetje zijn de kaken een stuk minder sterk en hij komt niet makkelijk door onze huid heen.

Als je gebeten wordt voel je vreselijke pijn en daarna verstar je, want deze dame spuit zenuwgif bij je naar binnen. Het is nu ook weer niet zo, dat je direct dood neervalt na een beet van de Zwarte Weduwe. Dat gebeurt alleen als je al een zwakke weerstand hebt. Bij gezonde mensen houd je (als je de beet niet laat behandelen) ongeveer vijf dagen last van die vreselijke pijnen. Het is wel belangrijk dat je je laat behandelen, anders kun je heel lang last blijven houden van de restverschijnselen. Tot zo ver de afdeling enge verhalen ;-)

Ik tekende dus deze spin voor de eerste uitdaging. Ik vond het wel vriendelijk om even een waarschuwingsbordje op het lijfje te tekenen. Die heeft de spin trouwens in het echt ook, al is het dan geen waarschuwingsbord met doodshoofd. In het echt heeft de spin -ik dacht vier - rode driehoekvormen op het achterlijf.

Poisonous (inkt en kleurpotlood)

Het viel me trouwens tegen om op zo'n klein formaat te moeten tekenen. Het boekje waar ik in teken heeft bladzijden van 13,5 x 13,5 cm en normaal werk ik dus veel groter. 

Om met de Zwarte Weduwe te spreken: de kop is eraf! Op naar de volgende uitdaging!