Het houdt je van de straat

Vakantietijd! Tijd om weer even een blog te posten. Waar was ik gebleven? Bij de muizen, volgens mij... en ik ben nog steeds aan het vermuizen. Zo heb ik nu een Muisa Lisa:

Muisa Lisa (kleurpotlood)

Dat is een moeilijke om te verbouwen, hoor. Alle respect voor Leonardo. Het grappige was, toen ik 'm liet zien op de tekenles, dat iemand zei: ik herken 'm vooral aan de achtergrond. Hoezo, de achtergrond? vraag je je dan af... maar kennelijk is die het meest kenmerkend voor het schilderij en is de zuinig lachende dame maar een beetje bijzaak. Had ik me nooit zo gerealiseerd, maar ik snap het wel een beetje; het is ook de kleurstelling, denk ik.

Ik kreeg een uitdaging mee van onze tekengoeroe: 'Eigenlijk,' zei hij 'zou je de anatomische les moeten doen met muizen, maar dat er dan in plaats van een mens, een kat onder het mes gaat'. Daar moest ik heel erg om lachen 'weet je wel wat voor een moeilijk schilderij dat is om te tekenen?' zei ik. Maar goed, dan gaat zoiets toch een eigen leven leiden in mijn hoofd en de volgende dag had ik het desbetreffende schilderij dus opgezocht. Echt een lastig plaatje, maar ik begon eraan... en ik had er plezier in om van al die serieuze hoofden een muis te maken. Het moeilijkst was de kat, want hoe leg je die nou geloofwaardig op de snijtafel? Dat was even prutsen, maar uiteindelijk lukte het toch. Het resultaat zie je hieronder (met de foto van het schilderij ernaast):

De anatomische les van Dr. Nicolaes Muijsch (kleurpotlood)

Ik heb plannen met deze tekening, want onlangs heb ik alcoholmarkers gekregen. Hahaha, toen ik dat vertelde aan een collega keek ze heel geschokt. Ze dacht dat ik een verborgen probleem met alcohol had, of zo... "Dat zijn viltstiften op basis van alcohol" haastte ik me om te zeggen. 

Ja, ik kan ook niet helpen dat je die stiften zo noemt. 

Alcoholmarkers dus. Ik ben van plan om de tekeningen opnieuw te maken en ze dan in te kleuren met die markers, omdat de kleuren helderder zijn en omdat je dan (hoop ik) een  sprekender resultaat krijgt. Het lastige van die stiften is alleen, dat niet iedere soort papier even geschikt is om ze erop te gebruiken. Op de meeste papiersoorten gaan die stiften 'bloeden', wat betekent dat ofwel de kleuren gaan doorlopen, ofwel dat ze heel erg doordrukken zodat je tekening behalve op het papier, ook op de tafel staat waar je aan werkt. Niet de bedoeling dus. Ik heb intussen papier gevonden dat werkt, maar nu moet ik nog even uitvinden hoe ik het beste kan werken.

Tja het houdt je van de straat hè ;-)

Schrijven, bloggen en vermuizen

 Ineens had ik ontzettende behoefte om weer even te schrijven. Tekenen en schrijven raakten de afgelopen periode een beetje in de vergetelheid. Tenminste, tekenen niet echt, want ik ga nog steeds elke week trouw naar onze 'kleurclub', maar het vuur was er wel een beetje uit. 

Een tijdlang gaf ik Corona de schuld, omdat die ellendige pandemie wel heel veel omver heeft gegooid, maar intussen denk ik dat er gewoon veel veranderd is in mijn leven. Goede veranderingen, maar ze zijn best groot. Grote veranderingen vragen ook om aanpassen en tussen die aanpassingen kwam tekenen, maar vooral schrijven, niet zo goed uit. Wel postte ik regelmatig iets op Instagram, omdat dat vrij makkelijk is om te doen. Ik blijf het een beetje een vreemd medium vinden, dat Instagram. Die honger naar hartjes, vooral. (de likes, bedoel ik ;-)) Soms post ik iets wat ik zelf best goed vind en dan verschijnen er mondjesmaat hartjes en soms krijg ik er ineens veel op een post waarvan ik denk: 'mwah'... Dat schijnt van alles te maken te hebben met het algoritme, de computer die bepaalt wanneer er iets op je tijdlijn verschijnt. In die zin is blogger 'eerlijker', mensen kijken als ze zin hebben, of als ze je een soort van hebben leren 'kennen'. 

Waarom schrijf ik dit? Nouja, een tijdje geleden deed ik mee aan een zogenaamde 'open call' van het Mauritshuis. Het beroemde schilderij 'het meisje met de parel' ging voor een tijdje naar Amsterdam voor een grote tentoonstelling aldaar. Dat betekende voor het Mauritshuis een lege plek aan de muur in Den Haag, dus hadden ze bedacht: we vragen of mensen hun eigen versie van 'het meisje met de parel' aan ons willen opsturen. Het maakte niet uit hoe of wat en iedereen mocht meedoen. Ik vond het echt een superleuk idee en omdat ik toevallig al aan mijn eigen versie van dat meiske begonnen was, besloot ik om mee te doen. Natuurlijk was er een soort wedstrijdelement, want er konden er uiteindelijk maar een paar in het Mauritshuis vertoond gaan worden. Als je meedoet aan zoiets, hoop je natuurlijk dat... En nee, natuurlijk werd mijn werk niet uitgekozen. 

Op zich helemaal niet erg, maar ik vond het wel vervelend dat niemand mijn werk leek te hebben gezien. Je moest het posten via Instagram en dan het Mauritshuis 'taggen' en dan was er ook nog een account waarop alle ingezonden meisjes werden getoond. Dat heb ik allemaal gedaan, maar ik zag mijn werk niet eens terug! Het algoritme, denk ik. 

Niet dat het uitmaakt verder, ik ben nog steeds best tevreden over wat ik maakte. Jullie hebben de eerste versie van destijds al op mijn blog gezien, maar misschien wel leuk om de definitieve nog eens te showen:

Het meisje met de aap en de parel (pastelkrijt)

Ik had weer ontzettend veel plezier in het maken ervan en gek genoeg lijkt dat de inspiratie ook weer wat aan te wakkeren. Weet je nog dat ik schreef over 'muis'? Muis heeft heel wat versies gekregen en ik heb nog steeds het idee daar meer mee te doen, maar ik was nog zoekende naar een vorm. Vorige week had ik ineens een soort brainwave: ik was bezig met Napolemuis (muis en Napoleon) en daarna bedacht ik dat ik ook bekende kunstwerken kon gaan 'vermuizen'. Zo ontstond mijn laatste creatie in kleurpotlood: Vincent van Muis! Hij is gemaakt naar een zelfportret van Vincent van Gogh (wel eentje van toen hij zijn oor nog had) en ik vind hem zelf best heel leuk geworden. Ik wil hem nu verder gaan uitwerken, ook in pastelkrijt. Hier alvast de kleurpotloodversie:

Vincent van Muis (kleurpotlood)

 

Ik ben nu van plan ook iets te gaan doen met Salvamuis Dali, het melkmuisje van Vermuis, de Muisa Lisa en zo kan ik nog wel even doorgaan. 

Maar goed dat ik mijn blog niet heb opgeheven want het is zo leuk om dit weer op te schrijven. Ik zeg maar weer: tot blogs!

Muis

 4 januari alweer... en ik heb niet eens een terugblikblog geschreven. Nog steeds kan ik de geest niet echt terugvinden. Het gaat beter, maar toen ik hoorde van alweer een lockdown, hakte die er bij mij stevig in. De tekenlessen stopten weer abrupt, want we mogen het gebouw niet in, op het werk moest alles weer online en ik voelde me ineens zo ontzettend moe. Dan ook maar even een testje gedaan. Niks aan het handje, gewoon de winterblues!

Ik probeer het tekenen wel steeds meer op te pakken. Na het obsessief tekenen van hoofdjes, was ik een beetje overgestapt op 'grappige' illustraties. Grappig tussen aanhalingstekens, want ik vind ze grappig; of de rest van de wereld dat ook vindt, valt natuurlijk te bezien. Ik deed iets met een beestje voor kerst en dat zette ik door met een oud en nieuw tekeningetje. Ineens viel me op dat 'muis' wel een prominente rol inneemt in die zogenaamd grappige tekeningetjes. Ik deed dus eerst dit: 

Niet lang daarna keek ik terug in mijn andere tekeningen. Dan kom je ineens 'muis in bad' tegen:

 Dan had ik ook ooit nog iets gedaan met 'volgevreten muis'....

Ennnn... de 'onhandige muis':

Conclusie: muis maakt heel wat mee en ik was me daar helemaal niet zo bewust van. Grappig. 

Komend jaar wil ik wat meer gaan doen met illustratie. Ik merk dat ik daar echt plezier aan beleef en ik krijg er ook wel leuke reacties op. Misschien moet ik eens gaan denken aan muis merchandise, hahaha! Zonder gekheid, ik weet nog niet wat het gaat worden, maar het lijkt me al een tijdje leuk om eens wat van mijn werkjes te laten drukken op bijvoorbeeld een kladblok, of een t-shirt. 

Je hebt daar hele leuke mogelijkheden voor: websites die jouw design kunnen drukken op verschillende items en dat jij die items dan vervolgens kunt verkopen. Natuurlijk willen zij dan een percentage van de verkoop, maar ach... Ik doe het toch voor de lol en ik zou me alleen maar vereerd voelen, als iemand bijvoorbeeld rondloopt met een tas met mijn tekeningetje erop. Eerlijk gezegd loop ik al langer rond met dit idee, maar je raadt het al: nooit iets mee gedaan, vanwege te druk, te lastig en al die andere excuses die natuurlijk nergens op slaan. Dus misschien een goed voornemen voor dit jaar: werk maken van mijn merchandise ;-)  

Ik hou daar trouwens niet zo van, van goede voornemens... Of op zich van die voornemens wel, maar waarom dat nu altijd aan het begin van een jaar moet. Nu, met al die ontwikkelingen in de wereld, zie ik wat meer waarom mensen dat doen, voornemens maken. Het is ook een soort van hoop op nieuwe dingen en afsluiten van wat er was. Dat voel ik wel: ik wil dit zo snel mogelijk achter me laten en 'gewoon' verder. Of dat op korte termijn werkelijkheid gaat worden, weet ik ook niet. Hopen mag, gelukkig... en zo lang je hoopt, heb je iets om voor te leven. 

Dus mensen, zo op de valreep nog: ik wens iedereen een gezond, mooi en hoopvol 2022!

vakantie irritatietekening

 De tijd van radiostilte heeft wel weer lang genoeg geduurd; tijd voor weer eens een blogje! Op het moment van schrijven ben ik  net vier dagen terug van een lange vakantie... Ja, echt waar! Volgens mij verkondigde ik hier een jaar geleden nog dat ik stiekem toch het liefst in mijn eigen bedje sliep. Dat heb ik ergens nog steeds hoor, maar ik ben er nu achter dat  lekker alles achter je laten ook heel fijn is. Een mens kan veranderen... en veel is ook veranderd in de afgelopen periode. 

Ik schreef jullie al over het gedoe rondom mijn moeder. Die zorgen zijn er nog steeds. Ze heeft nu een permanente plek op de PG afdeling van een verpleeghuis en hoewel dat het fysieke zorgen wegneemt, maak ik me nog steeds wel zorgen. Het feit dat ze niet snapt waarom ze daar zit (waarom stop je me weg, ik ben toch niet ziek?) maakt het lastig. Ik voel me er schuldig over en er zijn momenten dat ik ook echt denk dat ik haar heb 'weggestopt'. Ook als ik lees dat ze op een andere manier achteruit gaat, maak ik me zorgen. Onterecht, want het is een goed huis en de verpleging is ook meer dan prima, maar toch... Dit wil je niet en dit wil je voor niemand. Schuldgevoel kan loodzwaar wegen... zo zwaar dat op bezoek gaan bijna weerstand oproept... en daar voel je je dan ook weer schuldig over. Het is iets waar ik nog niet echt een weg in heb gevonden.

Vakantie was dit jaar dus letterlijk een 'alles achter je laten'. Vier weken lang heb ik door Nederland gezworven. Eerst in Groningen, toen in Zwolle, daarna Limburg en eventjes in Noord-Brabant en vervolgens weer naar Limburg. Mijn hoofd heeft weer een gezond kleurtje en nu moet ik weer een beetje acclimatiseren thuis. Ineens vind ik mijn eigen douchekop te zacht sproeien, omdat ik tijdens de vakantie heb ontdekt hoe fijn een echt harde straal uit je douche is ;-) Erger is het misschien, dat ik mijn eigen koffie niet zo lekker meer vind... In de vakantie dronk ik straffe bakkies Nespresso, die nu maken dat ik mijn nep-Senseo ineens slappe bakken vind. Aan weer aan het werk gaan, wilde ik nog even niet denken... Helaas, ook dat lukte niet echt. Ik heb me alweer in een extra klus laten frauderen. Gelukkig heb ik nog een weekje om me daar geestelijk op voor te bereiden en dan hoop ik dat het allemaal weer goed komt.

Dat gevoel heb ik ook nog een beetje bij tekenen. Het is me -ook tijdens de vakantie- niet echt gelukt om dat weer op te pakken. Ik heb welgeteld één keer, oh nee niet waar: twee keer, iets zitten prutsen buiten. De eerste keer een landschapje uit Limburg, de tweede keer een soort irritatietekening. Ha, nieuw woord! Ik zat me namelijk nogal te ergeren aan de vele vliegen. Het was me een raadsel waar die beesten allemaal ineens vandaan of op af kwamen. Je hebt vliegen met- en zonder brom en deze waren zwart en met brom. Heel irritant! Nu moet ik er misschien bij vertellen dat ik er thuis ook al het nodige mee te stellen heb gehad. Daar waren het soms zwarte-, maar soms ook groene vliegen met brom. Die kwamen bij de buurman vandaan, die het maar niet kon laten om zijn kliko vlak naast mijn raam te parkeren. Ik elke keer aan de sjouw met zijn kliko, toen maar eens vriendelijk gevraagd of dat ding niet ergens anders kon staan. Dat ging een paar weken goed, totdat hij of  één van zijn medewerkers (het is een winkel) het weer eens vergat en ik weer van die dingen in mijn huis had. Dus ja, die vliegen tijdens de vakantie waren net effe teveel. Dan maak je dus een irritatietekening ;-)

De vogel erbij is trouwens een mus, die waren er ook veel, maar die irriteren me niet. Sterker nog, ik vond het erg leuk om te zien hoe ze in grote groepen door het gras aan het hippen waren (om er waarschijnlijk ook honderden insectjes uit te vissen)

Vliegen en mus (potlood)

Binnenkort start de cursus weer (zo fijn dat dingen nu weer 'mogen'!) en dan hoop ik ook weer wat meer tekeningen te kunnen laten zien. Die tekenvingers moeten natuurlijk wel een beetje in training blijven en ik merk toch wel dat ze die wat gemist hebben! Tot blogs!

Rustig

De eekhoorn is af...! Zoals ik al schreef bij de reacties onder mijn vorige blogbericht, is het een tweede versie geworden. Ik deed iets met een dennenappel, maar dat leek dus meer op iets anders ;-)
Toch was het goed, die tweede versie, want op één of andere manier is die schattiger dan de eerste. Ik weet ook niet hoe dat komt. Iets met dat kopje, net iets zoeter. Ik weet niet of het me gaat lukken om er een kerstkaartenversie van te maken, want daarvoor was ik er toch net iets te lang mee bezig.

Baby Eekhoorn (inkt)

Gisteren was de laatste les van de cursus van dit jaar. Dat klinkt altijd zo definitief, maar volgend jaar gaan we natuurlijk gewoon weer verder. We zijn de laatste weken erg bezig met kleur. Een vervolg op de lessen over warme en koude kleuren, was werken met laagjes. Het ging erover dat je heel snel een balans in je werk kon maken door vanuit de grote kleurvlakken uit een afbeelding te werken. Ik deed een saai (Nee niet saai, sommige mensen vinden dit saai, ik vind het mooi!) Hollands landschapje met een molen. Eerlijk gezegd was ik verrast door het resultaat. Ik ben niet zo van de landschappen, maar deze is toch wel leuk geworden.

Denkend aan Holland... (Gouache)

Ik maakte er nog eentje... Ook Hollands, maar geen landschap, maar die is nog niet helemaal af.

Bijna vakantie... ik kijk er naar uit. Niet dat ik veel ga doen, maar ik moet nog het nodige opruimen. Ik schrijf dit bijvoorbeeld, terwijl ik omringd ben door een woud van papieren. Ja, eigenlijk werk ik, maar dat moet je maar niet verder vertellen. Overal zijn stapels. Sommige dingen zijn eigenlijk al lang onnodig, maar ik weet dat als ik nu weg ga gooien, er vast iets tussenzit wat niet weg mocht. Ken je dat? Dat vraagt om een rustig momentje.
Ik kijk even naar mijn landschapje... rustig, dat is soms ook wel even fijn.

Kleuren als een beest

Na mijn vakantie leek het alsof alle inspiratie was opgedroogd. Gelukkig is het intussen weer een beetje terug. Ik doe weer mee aan Inktober dit jaar en dat helpt alvast een heleboel. Ook is de cursus weer gestart en dat is ook een mooie stok achter de deur.

Op de cursus zijn we nu bezig met kleurstudies. Dat gaat ongeveer zo: je kiest een drietal kleuren en met die kleuren ga je eerst een simpele studie maken van een plaatje, een landschapje, of wat je maar wilt. Omdat je maar drie kleuren hebt, wordt het een heel simpel iets. Als je dat af hebt, ga je wat van die drie kleuren mengen en daarna maak je een volgende uitvoering van datzelfde plaatje. Wit toevoegen is toegestaan, maar verder mag er eigenlijk niets. In eerste instantie vond ik het niks (Altijd even tegendraads!), maar naarmate we langer bezig waren, begon ik er lol in te krijgen.
Vergelijk deze maar eens:

Kleurstudie landschap (gouache)

Het linkse plaatje, onder de kleurtjes, was het uitgangspunt. Rechts is wat ik ervan maakte. De onderste paste niet meer op de pagina, maar natuurlijk wilde ik dat niet toegeven en propte ik het er alsnog op. Daar moest mijn docent enorm om lachen en ik ook.

Wie hier vaker leest, weet natuurlijk dat ik het meest in mijn element ben als ik 'beestjes' kan schilderen. Dus waar mijn medecursisten verder gingen met een volgend landschapje, vond ik het nodig om met een roofvogel verder te gaan. Dat kwam er zo uit te zien:

Zo kun je dus nog wel even doorgaan en dat doe ik dus ook. Inktober is alweer aan dag 5 bezig en ook daar heb ik wel lol in. Ik doe gewoon allemaal beestjes. wat op zich dan weer een extra uitdaging is. mocht je nieuwsgierig zijn, op Instagram kun je ze bekijken! Tot blogs maar weer!

Briefkaarten en slagroomtaart

Bijna geruisloos ging januari over in alweer een nieuwe maand. Mijn eerste goede voornemen, de sportschool, is al gesneuveld. Slap excuus, ik was te laat met inschrijven en ik vond dat sporten nu even niet in mijn schema paste. Voor nu is dat even oké. Misschien later dit jaar nog. Hoewel ik weinig zin had om te bloggen, heb ik wel redelijk wat productie gemaakt, de afgelopen periode.
Ik tekende briefkaartjes, hiertoe aangezet door een briefkaartenboekje dat ik kocht bij Flying Tiger. Flying Tiger is een winkel van Deense oorsprong en ze hebben er dingen die je niet overal kunt kopen, zoals bijvoorbeeld zo'n aquarelbriefkaartblokje. Het begon met die kerstkaart van 'muis' (zie twee blogposts geleden) en ik tekende achtereenvolgens een wasbeer, een luiaard, een vos/hond en een struisvogel. Weet je nog dat ik schreef dat ik iets met dierentekeningen wilde gaan doen? Nou, ik geloof dat ik dus eindelijk uitgevonden heb wat dat moet zijn! Ik ben nu al aan het bedenken dat ik binnenkort een nieuw blokje moet gaat halen, terwijl ik nog niet eens de helft heb volgetekend ;-)

Mijn 'beestjes briefkaarten'

Verder is de cursus natuurlijk weer van start gegaan. Daar ben ik ook bezig geweest met een spannend project. Het begon ermee dat onze tekengoeroe plaatjes liet zien van enorm ingewikkelde bouwwerken. Kerken, kathedralen, overheidsgebouwen, noem het maar op. De overeenkomst tussen die gebouwen was dat ze veel details hadden. Veel raampjes, boogjes, ornamentjes, spannende daken, enzovoorts. Mooi, maar ook erg lastig om te tekenen. Nu ben ik toch al niet zo van de gebouwen, dus een gebouw met allemaal ingewikkelde zaken laat ik meestal links liggen. Technisch en precies tekenen is nu eenmaal niet aan mij besteed. Ieder zijn talent, zullen we maar zeggen.


Nu weet onze tekengoeroe daar dan altijd wel weer een draai aan te geven, zodat je het dus wel gaat doen. Hij vertelde dat -ja daar issie weer!- je ingewikkelde zaken moet terugbrengen naar simpele vormen en dat je helemaal niet alles hoeft te tekenen om een gebouw toch recht te doen. Hij gaf wat voorbeelden, deed wat dingen voor en daagde ons toen uit om het gewoon te proberen. Ik vond het niets en dat moet zo ongeveer van mijn gezicht gedropen hebben. Iedereen pakte een plaatje van de tafel met lastige gebouwen. Ik draalde en mijn tekengoeroe gniffelde. "Hier Lilian, ga jij deze doen?" Hij hield een plaatje omhoog met een gebouw erop dat in mijn ogen nog het meest weg had van een slagroomtaart. Details, niet normaal meer, maar ik besloot me niet te laten kennen en ik pakte het plaatje van hem aan. Het zou me toch niet lukken en anders zou ik gewoon een taart tekenen.

Ik ging aan de slag en in eerste instantie kreeg ik 'de taart' niet eens normaal op het papier. Het perspectief was ook nogal apart, dus het kostte echt moeite om de basisvorm op papier te krijgen. Ik besloot gewoon buiten de lijntjes van het papier te gaan. Toen de basisvorm min of meer op papier stond, begon ik in te vullen... en ik was er zelf verbaasd over, maar ik kreeg er echt plezier in. De 'slagroomtaart' werd weer wat het eigenlijk was: een mooie Russisch-orthodoxe kerk. Natuurlijk kon ik niet alles tekenen en natuurlijk werd mijn kerk anders dan het origineel, maar ik was er trots op dat hij toch op papier stond. Ik ben echt blij met deze tekening, omdat hij me weer heeft laten zien dat alle ingewikkelde gedachten die je hebt, kunnen worden teruggebracht tot een acceptabele essentie.
Ik zeg het maar weer eens: tekenen leert me echt anders naar het leven kijken.

Terug naar de essentie (Inkt en aquarel)

Inktober dag 11

In tegenstelling tot de vorige twee dagen, kon ik dit keer wel iets met het onderwerp. Cruel (wreed), was het. Er zijn behoorlijk veel dingen wreed in dit leven. Mensen kunnen wreed zijn, naar elkaar toe. Soms zonder het te beseffen, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er in alle mensen een tikje wreedheid zit.

Het doet me denken aan dat onderzoek van die psycholoog (ben even zijn naam kwijt) waarbij deelnemers aan het onderzoek andere deelnemers door een knop in te drukken een elektrische schok toedienden nadat ze een fout antwoord op een vraag hadden gegeven. Hoewel de deelnemers die de knop bedienden geschreeuw hoorden, toch gingen ze door met het indrukken van de knop en deden ze zelfs het voltage omhoog! Erg, maar zo zitten wij dus in elkaar.

De ergste wreedheid is voor mij de wreedheid richting dieren. Een dier dat afhankelijk is van jouw zorg willens en wetens pijn doen, dat vind ik erg. Van de week nog, heb ik vol ongeloof naar het verhaal zitten luisteren van een leeuwenwelpje dat langs een weg in een dichte kooi werd achtergelaten. Hoe kun je zoiets doen? Het moeten mensen geweest zijn die het diertje gevangen hebben, misschien hebben ze het zelfs een tijdje verzorgd... en toch kom je dan op het onzalige idee om het beestje zonder eten in een kooi zomaar ergens te droppen? Ik kan me zoiets moeilijk voorstellen. Over wreed gesproken!

Mijn tekening moest dus over een dier gaan. Ik hoefde niet lang te denken: deze tekening maakte ik al eens eerder (nooit op dit blog geplaatst), maar in een andere context. Het ging toen eigenlijk over de uitdrukking 'een worstje voorgehouden krijgen', zodat je blijft rennen ;-) Dat is ook een vorm van wreedheid... en volgens mij ziet dat er zo uit:

Cruel (inkt en kleurpotlood)

Spitsmuizenleed

Het is nu een week geleden dat het me overkwam, maar ik ben er nog steeds een beetje ontdaan door.
Ik ben op een spitsmuis gaan staan!
Oké, hij was al dood, dus misschien minder erg, maar toch. Zelfs als ik het opschrijf, krijg ik er nog de kriebels van. Iew!

We gingen boodschappen voor mijn moeder doen, mijn broer en ik. Gewapend met kratten en tas stapten we de deur uit, waarna mijn broer de nu al legendarische woorden sprak: "Kijk uit, ga niet op het spitsmuis-lijk staan" Een moment was er verwarring, daarna een blik richting mijn voeten... Ik tilde mijn voet op en ja hoor: ik was er dus recht bovenop gaan staan! *kreun*
 Een prachtig muisje, een kleintje en helemaal in tact nog. (zelfs nadat ik erop was gaan staan) Zo zonde.

Nadat ik uit gegriezeld was, vroeg ik me af hoe die nu hier naast het hek terecht was gekomen. Meegenomen door een kat? Een natuurlijke dood? Iets raars gegeten? En dat ik er dan weer prompt bovenop moest gaan staan hè..Sowieso vind ik dat vreselijk. In de herfst gebeurt het me ook wel eens met slakken. Die zie je doorgaans niet zo snel, maar je hoort het des te beter als je erop gaat staan: krak! Bah, bah, bah!  Een muis, dat was me nog nooit gebeurd... en gelukkig had ik 'm ook niet bruut vermoord.

Nu las ik dat spitsmuizen hun holen vooral onder de grond of onder hopen bladeren hebben, dus dat verklaart misschien de plek van de dode muis naast het tuinhek. Verder las ik dat ze zich snel voortplanten en dat het ook voor komt dat de jongen dan in gevecht raken met de ouders, die alweer een volgend nestje hebben. Dat verklaart misschien waarom het zo'n klein beestje was. Een kleine vechtersbaas.

Toen ik het beestje op wilde ruimen, om te voorkomen dat er nog eens iemand op ging staan, kon ik het niet meer terugvinden... het was gewoon weg!
Hopelijk heeft één van de buurtkatten er nog lol van gehad, of misschien de egel?

Spitsmuisje (aquarelpotlood)

Stoere muis

Op zoek naar inspiratie surfte ik wat rond op het wijde web.
Het wijde web is te weids voor mensen zonder inspiratie, daar kwam ik al snel achter. Tot ik me ineens een site herinnerde die iemand van de cursus (Dorine) me aangeraden had. "Is dat niks voor jou?  Je kunt zo meedoen." Het ging over illustration friday, een site waarop elke vrijdag (vandaar de naam) een uitdaging voor illustratoren wordt neergezet. Ik had er al verschillende keren op gekeken en natuurlijk ook geaarzeld of ik mee zou doen, maar het kwam er niet van.

Vandaag keek ik weer en ik vond het onderwerp  van deze week erg leuk. De uitdaging was namelijk 'tiny' ('klein' in het Engels). Meteen kreeg ik iets in mijn kop dat gemaakt moest gaan worden. Ja, zo snel kan dat ook gaan ;-) Ik ging aan de slag met Oost-Indische inkt.

Zo ontstond deze 'Tiny'. Ik vind muisjes zo lief dat ik ze het liefst in een doosje zou willen doen. Dat past natuurlijk voor geen meter, maar als je het zou willen doen - als... ik ga het echt niet proberen- dan zou het er denk ik zo uitzien.

Tiny (Inkt en aquarel)

Nu ga ik iets heel stoers doen... Ik ga 'm ook gewoon uploaden op die site. Als ze 'm niet mooi vinden dan klikken ze maar op het kruisje rechtsboven in het beeldscherm. Ja toch?
*knikt even tevreden* Soms is Lilian heus wel stoer.

Verenpret

Het wil niet echt vlotten met het tekenen, de laatste tijd. Ik wil wel, maar ik gun mezelf nauwelijks ruimte om aan de slag te gaan. Dat komt ook een beetje doordat het op mijn werk nog steeds woekeren met de tijd is.
Ik hoop dat daar snel een eind aan komt, aan dat woekeren, want ik mis de tijd voor mezelf... en de tijd voor mijn potloden en kwasten!

Uitgebreide projecten oppakken lukt me niet, dus teken ik de dingen uit mijn omgeving. Om wat te oefenen, liet ik mijn parkieten even voor model spelen.

Ze zijn een beetje in de war, de parkieten. De zomer liet lang op zich wachten en daardoor duurt de rui (die normaal gesproken met een maandje wel bekeken is) veel langer dan normaal. Ik vind echt overal veertjes en pluisjes. Dat levert grappige confrontaties op met de stofzuiger, want ja... stofzuigen moet natuurlijk regelmatig. Ik heb al een keer een veertjesdouche gehad, omdat het filter helemaal vol met pluis zat, waardoor de stofzuiger veren uit de achterzijde begon te blazen. Ook grappig: een fluitende stofzuigerslang, omdat er een veertje overdwars in zit. Daarna wanhopig peuteren met een pollepel, want zo'n veer zit natuurlijk net dwars waar je er niet bij kunt. De parkieten vinden het allemaal best, die kwetteren lekker door. Boven de stofzuiger uit kwetteren is helemaal een feestje voor ze.

Voor ik de stofzuiger heb kunnen opbergen kan ik eigenlijk alweer opnieuw beginnen. Zo'n rui is namelijk niet alleen voor mij hard werken, zelf zijn ze er ook voortdurend mee in de weer. Ruien jeukt ontzettend en daar kun je oeverloos mee bezig blijven. Plukken, schuren, poetsen en niet alleen aan zichzelf, maar ook bij en aan elkaar! Leuk om te zien en ook leuk om te tekenen:

In de rui (potlood)

Vooral al ze elkaar aan het 'helpen' zijn, ziet dat er grappig uit. Je ziet bijna de opluchting als ze elkaars veertjes aan het verzorgen zijn.Ze gaan dan ook een beetje uitgezakt zitten, net mensen!

Het was een tijd geleden dat ik alleen met potlood tekende. Het papier was daar eigenlijk ook te glad voor, waardoor je de contrasten niet zo duidelijk ziet als ik ze bedoeld had. Ondertussen dwarrelden de pluizen weer vrolijk in het rond: ware verenpret...
...wachtend op een volgende ronde stofzuigen *zucht*

Kattenkrabbels

Zo eens in de zoveel tijd moet ik het toch even proberen, een kattenkrabbel. Katten zijn een dankbaar onderwerp om te tekenen en zeker als ze in diepe rust zijn. Ik heb dan ook best veel van die krabbels, zo even snel tussendoor geschetst, meestal niet uitgewerkt. Als ik ze wel uitwerk, vind ik ze vaak niet de moeite waard om te laten zien.

Onlangs tekende ik een hele serie... en daarna werkte ik ze nog uit ook. Leuk om te bewaren en om af en toe nog eens naar te kijken. Hoewel... de kat met het balletje is inmiddels verhuisd naar iemand die ik er heel blij mee kon maken ;-)

Slapen... (inkt en aquarel)

Oeps... wakker geschrokken! (inkt en aquarel)

En als je dan toch wakker bent... Spelen met een balletje! (inkt)

Maki's maken

De dierenfoto's lieten me niet los de afgelopen week. De conversatie met Marlien naar aanleiding van mijn vorige blog droeg er ook aan bij: ik wilde maki's maken!
Best lastige diertjes om te tekenen, maar o wat zijn ze leuk...

Ringstaartmaki's: altijd bezig met elkaar (inkt en aquarel)

De officiële naam voor maki's is trouwens 'lemur' en soms worden ze ook 'katta's' genoemd. Maki klinkt leuker vind ik. Wat misschien ook grappig is om te weten: die kenmerkende staart zetten ze vaak in als ze een beetje ruzie met elkaar hebben. Al schijnen ze ook te kunnen grommen, maar dat heb ik zelf nog nooit echt waargenomen. Wel dat ze hun tanden aan elkaar laten zien en dat ziet er grappig, maar ook  dreigend uit. Dieren zijn wat dat betreft wel duidelijker dan mensen ;-) Soms heb ik namelijk ook wel eens zin om op zo'n manier mijn tanden te laten zien. Of om, net zoals Maki's doen, mijn territorium af te bakenen met een paar fiks stinkende geurvlaggen... (Ja buurman, kijk maar uit!)

Ik maakte de Maki's in inkt en ik vulde ze in met aquarelverf. De achtergrond is een combinatie van aquarelverf en wat witte acryl met veel water, omdat ik het groen in eerste instantie wat te groen vond. Best een grappig effect en weer een wat anders dan vlekken.

Beestjes

De meeste foto's die ik heb, zijn toch dierenfoto's. Allemaal beestjes. Ik geloof dat ik dan ook wel in bijna alle dierentuinen van Nederland ben geweest. En ja, zo'n bezoekje moet altijd met een fototoestel op je buik... ik weet ook niet waarom.

Sexy!
De vroegste dierenfoto's die ik vond, waren uit Safaripark De Beekse Bergen. We gingen toen met de oranje Golf van mijn vader door het park heen. Alle foto's van dat uitje hebben dan ook wel ergens 'een stukje auto'. Ik herinner me er niet veel meer van.

Later ben ik er nog eens geweest met een schoolreis. Wat ik me daarvan herinner, waren alweer niet de dieren, maar vooral de commentaren tijdens de rit door het park. Heel educatief -want schoolreisje- hadden de begeleiders gemeend om een cassettebandje te laten draaien met gesproken informatie over de dieren. Om het een beetje synchroon te laten lopen met de route, moest het bandje telkens stopgezet worden voordat er een volgend deel van het park betreden werd. Op het bandje klonk dan een piep en daarna ging de stem verder met iets van: "In de volgende sectie vindt u de dieren van de wilde savanne" en daarna volgde een opsomming van de dieren die je daar zou  treffen. Het woord 'sectie', dat deed het hem... want wij kenden alleen het woord 'sexy' met een heel andere betekenis. Alle herten die de bus passeerden, werden vervolgens luid giebelend door de leerlingen verwelkomd met de tekst: "Oeh, wat ben jij sexy!"

Panterpies en criminele apen
Ja, ik ben de dieren altijd sexy blijven vinden, geloof ik. In vakanties deden we vaak een dagje dierentuin en dan maak je wel eens wat mee. Zo werd er een keer op mijn gloednieuwe jas gepiest door een panter. Ik stond 'm rustig te bekijken in één of ander schimmig dierenparkje in Vleuten, toen er ineens een keurige boog geel vocht van onder zijn staart vandaan spoot. Ja, lekker fris... Dat was ook één van de weinige keren dat ik ontzettend sacherijnig was na een dierentuinbezoek.

In Apeldoorn kun je gerold worden door de criminele apen van de Apenheul. Hoewel ik daar erg om moest lachen, heeft het ook wel iets raars. Dieren die kennelijk zo geconditioneerd zijn om eten van mensen te verkrijgen, dat ze hun natuurlijk gedrag compleet vergeten lijken te zijn. Hoewel er bij het betreden van het park duidelijk gewaarschuwd wordt voor grijpgrage apen, heb ik het toch gezien: tassen waarvan de ritssluiting werd geopend, of fotocamera's die in de apenhandjes verdwenen. Hilarisch, maar eigenlijk ook wel een beetje treurig.

Net mensen
Het leukst om te zien vind ik altijd dieren in een groep. Ik kan uren blijven staan bij bijvoorbeeld de ringstaartmaki's. Je ziet dan duidelijk de rangorde in de groep, net als bij mensen. Bij de maki's lijkt dat erg op ons gedrag, maar bij bijvoorbeeld stokstaartjes is dat weer veel lastiger te zien. Ze hebben in elk geval gemeenschappelijk dat ze ontzettend koddig zijn .

Tussen de dierenfoto's vond ik een wat bewogen foto (ja, alles wordt hier bewaard ;-)) van een groepje prairiehonden. Ik weet niet meer waar ik de foto nam, maar gek genoeg weet ik nog wel dat ik ze lang heb staan te bekijken. Zelfs tijdens het eten was er een hiërarchie, al konden ze ook goed samenwerken.  De bewogen foto heb ik geprobeerd weer goed te maken door 'm hier te tekenen. Of het helemaal klopt, met dat staartje bijvoorbeeld, weet ik niet, maar het was wel leuk om te doen.

Prairiehondjes (Inkt en aquarel)

Zoals je ziet, weer een afbeelding met vlekken. Ik kon het niet laten, al had ik ze hier achteraf misschien beter achterwege kunnen laten. Maarja... eigenwijs hè? Misschien vind ik die prairiehonden daarom wel zo leuk.

Blauwe mier

Nu het zonnetje zich steeds vaker laat zien, begint het meer en meer te kriebelen: ik wil naar buiten!
Helaas, allerlei verplichtingen beslisten anders, maar het kriebelen blijft.
Misschien was het wel om die reden, dat ik er voor koos om een miertje vast te leggen: vanwege de kriebels. Als er één beestje kriebels weet te veroorzaken, is het wel de mier.

In mijn gedachten ga ik terug naar lange warme zomers. Zomers waarin we nog 'op kamp' gingen. Midden in de bossen, waar er altijd wel iemand was die het presteerde om met z'n billen in een rode mierennest te gaan zitten ;-) Oeii... dan vergeet je zo'n beestje echt nooit meer.
Hier in 'het stadse' heb je vooral veel zwarte miertjes. Tussen het zand van de tegels in de tuin hebben ze een heel eigen wereld gemaakt. Af en toe komt er eentje tussen de tegels omhoog piepen, op weg naar eten, of naar een spannend mierenavontuur. De poezen scheppen er genoegen in om met een dikke poezenpoot de weg te versperren, maar de mieren lopen daar gewoon onderdoor en gelijk hebben ze.

Deze blauwe mier ontstond tijdens een experiment met -ja alweer!- achtergronden tijdens de tekencursus. Op een roze achtergrond  had ik 'm eerst grof met blauwe verf geschetst en daarna pas serieus getekend met inkt. Dat geeft een grappig effect, alsof de mier weg wil lopen. Heel toepasselijk!

Blauwe mier (aquarel en inkt)

Wijsheid

De uil in olieverf is nog steeds niet af. Of tenminste, niet echt. Er 'moet' nog 'iets' met de achtergrond, alleen heb ik geen flauw idee wat. Geïnspireerd door de prachtige herfstbladeren overal, dacht ik dat hij mooi zou staan in een herfstbos. Nu ik dan een 'bedje' van herfstbladeren geschilderd heb, ben ik er ineens niet meer zo zeker van.

De uil geeft trouwens licht in het donker. Toen ik er van de week in het donker langs liep, schok ik van het wit! Zoiets had ik niet eerder meegemaakt en ik moest er (toen ik van de schrik bekomen was) ook wel erg om lachen. Achteraf denk ik dat het licht van de maan op het doek weerkaatste.

Om een lang verhaal kort te maken: de uil staat al een tijdje te wachten om afgemaakt te worden, omdat ik het gewoon even niet weet.
Heel toevallig las ik net ergens een zinsnede die toegeschreven werd aan Hugo de Groot: "In het niet weten van sommige dingen ligt een groot stuk wijsheid."
Ik moest direct aan mijn uil denken ;-)

Sneeuwuil in de herfst (Olieverf)

Niet weten

Zou het niet fijn zijn om te weten

al was het alleen om voorbereid te zijn

Essentiële dingen niet vergeten

leven langs een mooie perfecte lijn

maar hoe saai is het bemeten en het rechte

alles weten wat gebeurt

Nooit meer chaos, spanning en dat 'echte'

als je niet meer buiten de lijntjes kleurt 

(©Lilian '14)

puttertje

Is het raar om een boek te willen lezen, alleen vanwege de titel? Best wel, hè? Toch wil ik Het puttertje van Donna Tartt eigenlijk alleen maar lezen vanwege de titel...
en vanwege het plaatje op de voorkant :-)

Vogelfascinatie
Sinds een paar jaar heb ik een fascinatie voor vogels ontwikkeld. Het kwam zomaar en ik heb waarlijk geen idee wat daarvoor de aanleiding was. Vol bewondering ben ik voor mensen die door het geluid een bepaalde vogel kunnen herkennen. Als ze dan ook nog eens een naam uit de mouw weten te schudden, kunnen ze wat mij betreft al helemaal niet meer stuk. Zelf weet ik niet zoveel van vogels en ik vrees dat het te laat is om nog vogelaar te gaan worden, maar ik vind het wel leuk om steeds wat vogelnamen erbij te leren. Zo ben ik weg van de kleuren van de ijsvogel, maar de kans dat ik die ga zien is niet zo heel groot.

"Leuk kippie!"
De putter was ook zo'n vogel die ik ooit nog eens wilde zien. Hier in de drukke randstad is daar weinig kans op, want de putter  houdt van open bosgebieden, boomgaarden en parken. Als het even kan, zoekt dit vogeltje naar braakliggend land met kruidenvegetatie. Ik was dan ook meer dan verbaasd, toen ik er eentje zomaar voorbij zag vliegen. Ik keek, wees en stamelde iets van "eh... kijk.... dat is een uh...." Het beestje vloog over de straat, rechtstreeks de struiken in. "Da's een leuk kippie, " zei mijn gezelschap van dat moment "apart ook, met dat rood" Toen pas was ik mijn verbazing te boven en kon ik melden dat dat nou een putter was. Een putter, ik had er één gezien!

Wat ik zie, moet nu eenmaal getekend worden, dus verscheen er een tekening van de putter op mijn papier. Omdat de putter ook distelvink wordt genoemd, verzon ik er maar een paar distels bij... O, en zonnehoedjes, want die vind ik zo vrolijk!

Putters (inkt en kleurpotlood)

Waarom ik Donna Tartt wil lezen
In de boekhandel werd ik al eerder gegrepen door het plaatje op de kaft van het boek. Er staat  een schilderijtje op uit van de Nederlandse schilder Carel Fabritius. Dat schilderijtje heet Het Puttertje en het speelt ook een belangrijke rol in het boek.

Ik heb nooit eerder iets van Donna Tartt gelezen en meestal ben ik ook niet zo gecharmeerd van boeken die ineens enorme aandacht van de media krijgen. Ik bepaal zelf wel of iets mooi en/of goed is, denk ik dan. Heel vaak valt het ook tegen, als je zo'n boek dan besluit te gaan lezen. Het puttertje kreeg de Pulitzerprijs voor literatuur, dus ik heb wel hoge verwachtingen...
en mocht het nou tegenvallen, dan heeft het in elk geval wel een mooie kaft :-)

Het Puttertje van Donna Tartt en daarnaast het schilderijtje van Fabritius

Witkontjes

Witkontjes. Zo noem ik ze, die grote zoemende hommels. Ik was altijd een beetje bang van ze, moet ik heel eerlijk bekennen. Als er iets in mijn omgeving plotseling begint te zoemen, ben ik altijd op mijn hoede. Wespen kunnen gemeen steken, dat weet iedereen. Bijen ook, als je ze in het nauw drijft. Dan heb je nog de 'onschuldiger zoemenden', de muggen, maar een prik van zo'n 'lichte zoem' is minstens zo irritant. Kortom, als het zoemt, moet je uitkijken.

Hoe het nou zat met die hommels, dat wist ik eigenlijk niet. Steken hommels ook? Ja dus, een hommel kan ook steken, al zal hij dat - net als een bij - niet snel doen. Hier naast de voordeur zit al een tijdje een nest aardhommels. Hommels met een witte kont heten aardhommels. Zo af en toe zie ik er eentje in een klein gaatje tussen de gevel en de grond in vliegen. Buiten het feit dat er soms wel 'ns eentje per ongeluk naar binnen vliegt, heb ik geen last van ze. Ik vind ze mooi om te zien. Ze hebben een soort vacht die maakt dat je ze bijna zou willen aaien. Nu weet ik toevallig dat dat vachtje nog echt zacht is ook. :-) Wat ik nogal raadselachtig vind van hommels, is dat ze zo groot kunnen worden... Soms zie je een hommel voorbij komen die zo groot is, dat zijn vleugeltjes hem haast niet meer kunnen dragen. Dat zijn ook meestal de hommels die per ongeluk in huis terecht komen.

Altijd bezige hommels (inkt en kleurpotlood)

Ik kijk graag naar de witkontjes en daarom wilde ik ze ook tekenen. Dat viel nog niet mee. Zo'n beestje zit lastig in elkaar en stilzitten doen ze ook al niet. Gelukkig had ik een foto en toen lukte het wel. De tekening dreigde nog even te mislukken, toen ik de bloemen erbij begon te tekenen. Bloemen tekenen valt nog niet mee, vandaar de wat merkwaardige dahlia bovenin. Shit, tekening verpest, dacht ik. Toch maar verder getekend en de kleuren maakten het uiteindelijk tot een wat surrealistische, maar ook wel vrolijke tekening. Dat past bij de hommels, die blijven ook gewoon bezig, al zijn ze zo topzwaar dat ze eigenlijk niet meer kunnen vliegen. :-)
Mooie beestjes, ze moesten alleen niet zo zoemen...

Muizenissen

Vanochtend, net wakker, dacht ik een muis te zien. Dacht ik, want het was niet zo. In de ochtenduren hebben mijn ogen wel vaker de eigenschap mij een beetje voor de gek te houden. De 'muis' die ik zag, bleek een haastig uitgetrokken grijze sok :-)

Als een muisje opgerold leek de sok me bijna toe te grijnzen. Ook ik kon er wel om lachen, want muizen vind ik (in tegenstelling tot sommige mensen) niet eng of vies.

Het deed me denken aan die keer dat er eentje in mijn broek geklommen was. Al de hele dag was de kat die we toen hadden onrustig geweest en het was pas 's avonds toen we ontdekten waarom. Een kleine veldmuis, die waarschijnlijk via het balkon binnengekomen was. Nu weet ik wel dat de kat niet anders kan dan zo'n muisje vangen, maar toch vond ik dat niet zo'n goed idee. Huiskatten vangen een muis namelijk niet zomaar.

Nee, daar gaat een heel traject aan vooraf. Poot erop, moedwillig laten ontsnappen, weer vangen, in de bek nemen.... Opgooien, vangen, weer een poot erop... Laten ontsnappen en dat alles net zo lang tot de muis 'het niet meer doet' en de kat hem triomfantelijk voor je voeten parkeert. Nee, dat vond ik geen goed idee. Dus besloten mijn vader en ik de muis te vangen. Ik kan melden dat dat nogal hilarisch was, zeker als je bedenkt dat de kat elke keer in ons kielzog zat te wachten tot hij aan de beurt was.

Uiteindelijk hadden we de kat opgesloten in een kamer en niet lang daarna vingen we de muis... In een emmer. Ik zou de emmer afdekken en de muis buiten in het gras aan de overkant weer vrijlaten. Helaas had de muis andere plannen. Voordat ik de doek over de emmer had gedaan, sprong het beest eruit en liep hij over mijn schoenen en sokken zo mijn broek in. De soulpijpen waren toen net weer in de mode. Mijn vader kneep mijn broekspijpen dicht en ik stond daar -al giechelend- moeilijk te doen om mijn voet weer in de emmer te zetten. "Wel lekker zacht!" schijn ik ook nog geroepen te hebben. Om een lang verhaal kort te maken, uiteindelijk kregen we het diertje via de emmer in een lege voorraadbus en zo heb ik hem alsnog zijn vrijheid terug gegeven.

Het zal ook niet geheel toevallig geweest zijn dat de voorlaatste aflevering van mijn favoriete televisieprogramma Vroege vogels onder andere ging over Noordse Woelmuizen. Terloops kwamen ook nog allerlei andere muisjes aan bod. De veldmuis, zo eentje als ik dus had gevangen, maar ook de bosmuis. Wat kun je dan in mijn geval anders doen dan muizen tekenen? Ik koos voor de bosmuis, omdat die van die mooie oogjes hebben. Daarbij lijkt me dat ook het fijnste leven voor een muis: gewoon in een bos. Laat die muizenissen maar aan ons mensen over :-)

Bosmuisjes (inkt en kleurpotlood)

Over trots en veren steken

Het is niet netjes om jezelf veren in je achterste te steken, maar toch doe ik het: ik ben trots!
Trots op het feit dat dit blog deze maand een jaar bestaat. Op 3 september 2012 plaatste ik mijn eerste berichtje hier, na lang twijfelen of ik er nu wel goed aan deed. Ik wilde mijn tekeningen graag delen, maar was het dan allemaal wel goed genoeg?

Jezelf laten zien
Inmiddels weet ik beter. Het gaat niet om goed, het gaat om of je bereid bent een stukje van jezelf te laten zien. Elke creatie, of je nu schrijft, dicht, schildert of voor mijn part beeldhouwt, is een stukje van jezelf. Jezelf laten zien vraagt om een bepaalde vorm van kwetsbaarheid en dat is per definitie eng. Ik weet dat sommige mensen er totaal geen moeite mee hebben om van de daken te schreeuwen wat ze allemaal in huis hebben, maar ik heb dat nu eenmaal wel. In die zin is het hebben van een weblog met eigen tekeningen voor mij een overwinning.

Reacties
Het meest fantastische vind ik dat er mensen reageren op wat je maakt. Mensen die je totaal niet kent en die het dan ook nog 'ns de moeite vinden om jouw blog in hun rijtje met 'te volgen weblogs' te zetten. Natuurlijk weet ik wel dat daar ook een stukje eigenbelang in steekt: "volg jij mij, dan volg ik jou", maar toch... Als ik een blog echt niet interessant vind, komt het niet in mijn rijtje en zo zal dat voor anderen ook werken. De interactie maakt het bijhouden van een weblog nog leuker.

Omgaan met imperfectie
Tekenen leer je, door te doen. Ook dat heeft deze weblog me opgeleverd. Ik voel me verplicht om elke maand in elk geval twee werkstukjes te plaatsen. Ik zie ook echt een vooruitgang in mijn werk, al levert het soms ook dilemma's op. Moet ik een tekening die ik slecht vind ook op mijn weblog plaatsen? Eigenlijk zou dat wel moeten, want niemand is perfect. Toch vind ik het wel moeilijk. Is dat ijdelheid? Mensen die alleen maar perfecte tekeningen en schilderijen plaatsen zijn per definitie verdacht :-) Ik probeer daar een middenweg in te vinden; soms plaats ik bewust een minder goede tekening. Omgaan met je eigen imperfectie is tenslotte ook een leerproces.

Op zoek naar een eigen stijl
In de tijd dat ik dit blog bijhoud, ben ik me af gaan vragen of ik niet meer op zoek zou moeten gaan naar mijn eigen stijl. Ik vind dat ik die op dit moment nog niet heb. Ja, ik teken en schilder veel dieren en er zijn wel elementen die vaak terugkomen, maar of dat nu 'mijn stijl' is? Geen stijl is ook een stijl, maar daar neem ik geen genoegen mee. Er is dus nog genoeg om aan te werken!

Ik had een taartje kunnen tekenen om mijn blogverjaardag te vieren, maar dat heb ik niet gedaan. Ik heb mijn trots verwerkt in een tekening van een dier dat spreekwoordelijk de trots verbeeldt:

..... oi, nu heb ik toch een paar veren in een achterste mogen steken! :-)