Fluffy gedachtenkronkels

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand... Ik ben op zoek naar de fluffigste papegaai van het land! Na lange tijd radiostilte, ben ik eindelijk weer eens enthousiast over een tekenproject waar ik mee bezig ben. Natuurlijk gaat het over beestjes, want kennelijk hoort dat bij mij. 

Het project is een experiment met fantasie. Een bestaand kunstwerk, een stilleven, omzetten naar een eigen vorm en daar je eigen objecten aan toevoegen. Mijn objecten zijn knuffelbeesten. Stel je eens voor: een heel serieus stilleven met saaie potjes en kannetjes, dat ineens wordt 'opgeleukt' door er een paar kleurige en fluffy knuffelbeesten tussen te parkeren! Dat maakt het allemaal wat minder serieus en dat kunnen we allemaal wel gebruiken. 

Hoe het helemaal gaat worden, is voor mij ook nog een raadsel. In je hoofd is het altijd anders... maar ik ben druk doende om studies te maken van de knuffelbeesten. Bij mij op de bank woont een pluchen papegaai en die was het eerste slachtoffer van de vreemde hersenkronkels. Een moeilijk slachtoffer ook nog, want hij is best realistisch gemaakt en dan moet hij toch het uiterlijk krijgen van een knuffelbeest. Dat wordt dus even experimenteren. Ik heb er nu twee, maar misschien ga ik nog wel iets proberen. Ik wilde ze even showen:

(Papegaaitje in aquarel) 

 

En deze:

(papegaaitje in contékrijt) 

 

Welke is nou het meest fluffy? Die in aquarel, of toch die in krijt? Misschien kan ik beter vragen welke het meest lijkt op een knuffelbeest... Ik vind het nog best lastig. misschien probeer ik er nog eentje, of ik ga eerst een ander beestje proberen. Dilemma's! Het gaat intussen een stukje beter met mij. Nog steeds niet op het oude level, maar er treedt een soort gewenning op, merk ik. Nu ik dit zo schrijf, realiseer ik me dat ik het heb over knuffels... Knuffels, snap je 'm? Zonder dat ik het duidelijk besef, zet mijn brein me op wat er nu zo mist. Het blijft gek, ik kan er niks aan doen 😎

Kunstkop

"Hou nou eens op, ik krijg een kunstkop van je!" dat is een uitspraak die ik vroeger geregeld naar mijn hoofd kreeg geslingerd.

Toen ik de tekeningen van afgelopen periode nog eens terugkeek, kon ik aan niets anders denken dan aan het woordje 'kunstkop'. We waren nog steeds bezig met vlakken en kleurvlakken tijdens de cursus. Omdat je dat volgens onze tekengoeroe overal op toe kon passen, deden we dat ook op portretten. De eerste die ik maakte was gebaseerd op een beeldhouwwerkje. Daar is het iets duidelijker hoe het nu zit met de vlakverdeling in een portret. Ik vond het erg moeilijk om de vlakjes te laten staan, omdat ik altijd alles weer mooier wil maken en in een gezicht zitten voor mijn gevoel geen vlakjes. Overigens helpt het tekenen op deze manier je wel beter om een gezicht te vatten, maar dan nog... ik zou die vlakjes normaal gesproken dus niet laten staan. Om mezelf uit te dagen, besloot ik alles dan maar een kleurtje te geven. Het was toch al niet realistisch, dus dan kon blauw, geel en groen ook wel ;-) Zo ontstond deze kunstkop:

Kunstkop (aquarel)

De volgende stap was om het idee van de vlakjes toe te passen op een 'echt portret'. Tussen de plaatjes lag een foto van Pablo Picasso en die heb ik gepoogd om te zetten in een vlakjesportret.
Ook dat voelde weer raar en onnatuurlijk en daar word ik dan altijd een beetje opstandig van. Ik moest ineens denken aan Hellraiser, je weet wel die enge film met dat rare hoofd. Ineens had ik Pablo mishandeld met allemaal pinnen in zijn hoofd. Ik moest er uiteindelijk wel om lachen, al was mijn portretje in eerste instantie niet eens zo slecht:

Pinned Pablo (potlood)

Tot zo ver de kunstkoppen van vandaag, nu maar weer even 'normaal' doen ;-)

Abstract?

Terwijl ik dit schrijf, is de kamer gevuld met zonnestraaltjes die dwarrelend stof verplaatsen. Ik moet er even aan wennen,  aan die zon. Het voelt wel vrolijk en licht, maar het is er nog niet helemaal, heb ik het idee. Misschien ligt dat ook wel een beetje aan mij. De afgelopen tijd was weer eens wat warrig. Ik kon me maar moeilijk concentreren op dingen. Hopelijk wordt dat nu wat beter.

Laat ik dus ook maar beginnen met leuk nieuws te melden: ik heb mijn certificaat gehaald! Het was echt lastig om ineens (na zoveel jaar) weer een examen te moeten doen. Ik stikte van de zenuwen en dan trof ik ook nog eens een examinator die het examineren tot een wel heel serieuze business had verheven. Stel je even voor: een streng kijkende mevrouw met een rond brilletje, die bij elk antwoord dat ik gaf de wenkbrauwen minstens anderhalve centimeter omhoog liet schieten. Nou, er zijn mensen die al om minder onzeker worden, kan ik je vertellen. Gelukkig was ik goed voorbereid en heb ik me er doorheen gebluft.

Op de cursus  geen examens, maar daar deden we weer eens wat anders dan anders. Daar werd ik op zich ook wel vrolijk van. We kregen de opdracht om een bestaand plaatje te bewerken door aan de gang te gaan met kleurvlakken. De voorbeelden die we te zien kregen varieerden van Picasso tot Mondriaan, dus dat was wel even slikken.

Sinds ik een grote tentoonstelling heb bezocht van Mondriaan, snap ik wat beter wat deze meneer nu aan het doen was. Wij kennen hem alleen maar van de grote vlakken in rood, geel en blauw, maar hij heeft zoveel meer gedaan. De man kon prachtig tekenen en op een dag bedacht hij dat hij niet meer alles wilde kopiëren, maar dat hij het terug wilde brengen naar de essentie. Bomen werden lijnen (wat het uiteindelijk natuurlijk ook zijn, als je ze op papier zet), huizen werden blokjes en... bestaan niet alle kleuren uit die drie primaire kleuren? Een beetje kort door de bocht uitgelegd misschien, maar zo zit het ongeveer in elkaar. Terug naar de opdracht op de cursus: we moesten de boel dus wat gaan abstraheren, of er dingen bij verzinnen om het wat spannender te maken.

Ik kan je vertellen dat het best wel een stap is, om ineens abstract te gaan werken. Je moet het tenslotte maar verzinnen. Daar zit 'm namelijk de kneep: verzinnen. Veel mensen (ik ook) schilderen en tekenen wat ze kennen, maar wat nou als je dat loslaat?  Toch ging het uiteindelijk nog best snel. Ik ben, al zeg ik het zelf, best wel goed in dingen verzinnen en dus verzon ik een herhaling bij mijn stilleventje. De witte tussenlijnen ontstonden vanzelf, tijdens het schilderen en ik vond het leuk om veel verschillende kleuren te gebruiken. Uiteindelijk is het dit geworden:

Abstract, maar toch ook niet (gouache)

Ik moet er een beetje aan wennen, maar toch vind ik hem wel leuk. Wat vinden jullie?

Spel met licht en donker

We zijn weer eens met portretjes bezig op de cursus. Dit keer werken we met gouache en alleen maar in zwart en wit. Het is leuk om te doen, maar ook moeilijk... en als je Lilian heet, doe je het dan gewoon even nog moeilijker ;-)

Ik koos een donkere man uit om te schilderen. Op zich is dat niet perse moeilijker dan een lichte man, maar wel als je in zwart-wit werkt. Had ik kunnen weten, maar na Inktober werd ik een beetje overmoedig en dacht ik dat ik alle uitdagingen wel aankon.

Ik vind het leuk om mee te werken, dat gouache. Het is lekker handzaam (tubes acrylverf zijn altijd zo groot), je kunt er mee aan de slag op gewoon papier, het is lekker snel droog en je kunt er best precies mee werken. Dat het niet meteen lukt, maakt me niet eens zo veel uit. (dat is ook wel weer een openbaring)

Kijk, dit is 'm, de 'donkere man':

Donkere man (gouache)

Hij is nog wat 'vlekkerig' hier. In de tussentijd heb ik geleerd om wat strakker te werken. Dat onder z'n neus oogt ook wat raar, maar dat komt dus doordat je andersom moet denken en daar was ik toen nog niet helemaal aan toe. Op dit moment heb ik al drie hoofdjes in mijn  tekenblok zitten en dit weekend hoop ik er nog eentje uit te werken.

Voor mijn verjaardag eind oktober, heb ik gouache gekregen en een mooie doos kleurpotloden van Faber Castell. Die doos potloden is zo mooi dat ik het bijna zonde vind om er mee te gaan werken, maar dat komt wel. De gouache heeft 8 kleuren in het doosje, maar ik begin pas met de kleuren als ik het spel tussen licht en donker wat beter onder de knie heb... Komt vast wel goed.

Fingerspitzengefühl

Je kunt ook TE enthousiast aan het tekenen slaan... Het topje van mijn wijsvinger slaapt en dat doet hij nu al drie dagen. Dat is niet erg, maar het voelt wel raar. Dan realiseer je je eigenlijk pas hoe vaak je iets doet met een wijsvinger: typen, een knopje indrukken, swypen. Ik kan de vinger gewoon gebruiken hoor, maar het voelt gewoon vreemd, een beetje doof.

Hoe het komt?  Het komt door mijn kleurpotloden en door het project dat ik ineens af wilde maken. Kijk zelf... en je snapt het:

Kleurig (kleurpotlood)

Ik wilde zoiets al een tijdje maken. Iets met veel kleur, niet abstract, maar misschien wel iets met kubistische elementen. Hoe ik dat aanpakte? Ik begon gewoon en de vormen vertelden me welke volgende vorm en kleur er aan de beurt was. Ik vind 'm leuk en ik bedacht me dat ik daar nog wel meer uit kon halen. Hoe en wat weet ik nog niet, maar dat komt wel. Eerst moet m'n vinger weer  bijkomen... een beetje meer Fingerspitzengefühl ;-)

Kwartet Peren

Afgelopen dinsdag tekende ik peren. Gewoon zomaar, met krijt. Het leek me niet moeilijk, maar - zoals altijd als ik dat denk - dat viel toch tegen. Ik was een beetje vergeten hoe dat nou ook alweer werkte met pastelkrijt.  Gelukkig kwam dat wel weer een beetje bovendrijven. Heerlijk smerige vingers krijgen van het werken, ik was vergeten hoe fijn ik dat vond!

De peren waren maar matig gelukt en mijn docent stelde voor om ze volgende week nog eens te maken, maar dan op een andere manier. Meestal heb ik daar geen zin in, om iets twee keer te maken. Dit keer lieten de peertjes me echter niet los. Ik had geen zin om te wachten tot de volgende les. Mijn afspraak voor die dag ging niet door en zo had ik ineens de tijd voor mezelf. Ik besloot de peertjes nog eens te maken, nu met kleurpotlood. Dat ging een stuk beter! Toen ik klaar was keek ik er eens peinzend naar: bepaalde dingen zouden misschien beter naar voren komen als ik het met verf zou doen... en daar ging ik weer! Vraag me niet waarom, maar ineens had ik een kwartetje van peren. Leuk om naast elkaar te zien. Zo zie je ook dat elk medium weer andere techniek vraagt... en dat ik niet alle media even goed beheers ;-)

Peertjes in pastel (lb), kleurpotlood (rb), aquarel (lo) en marker(ro)

Best grappig hè? Gek genoeg ben ik zelf het meest tevreden over de uitvoering in kleurpotlood... en dat terwijl dat toch niet het medium is wat ik direct zou kiezen.

Weer wat geleerd: niet altijd kiezen voor wat het meest vanzelfsprekend lijkt: je kunt altijd verrast worden door een andere weg te kiezen!

Ik zei het al eens eerder geloof ik: tekenen is als het leven, er is altijd wel een wijze les uit te leren.

De best gelukte peertjes (kleurpotlood)

Draak

Een tijdje geleden kocht ik Micronpennen. Ik had gehoord dat dat zulke fijne fineliners waren. Watervast en uitermate geschikt om mee te doedelen. Doorgaans ben ik niet makkelijk te overtuigen en zeker niet als het om redelijk dure fineliners gaat, maar dit keer bracht 'de mode' me uitkomst. Zentangle schijnt namelijk helemaal hip te zijn en daarom verkopen veel winkels nu van deze pennen. Ik heb nu een setje van drie en ik was benieuwd naar de resultaten. Zou het net zo zwart zijn als Oost-Indische inkt? Tekent zoiets nou lekker?

Ik kan daar kort over zijn: het tekent best fijn, maar het gevoel haalt het niet bij tekenen met Oost-Indische inkt. Van tekenen met een kroontjespen word ik heel rustig en dat gebeurt niet als ik met zo'n fineliner teken. Het is zonder meer praktischer, want je maakt geen vlekken, maar praktisch hoeft natuurlijk ook niet altijd het beste te zijn hè ;-) Ik denk dat ik de Micronpennen voorlopig maar even inzet bij mijn aquarelwerkjes, want daar zijn ze echt superhandig voor.

Geluk (pen en kleurpotlood)

Hierboven het eerste resultaat van het gebruik van de Micronpennen. Ik had me ondergedompeld in de wereld van elfen, trollen en draken... Doorgaans niet perse mijn wereld. Totdat ik de Chinese draken tegenkwam: geen suffe vuurspuwers maar mooie krachtige en kleurrijke fantasiewezens. De Chinese draak was dan ook mijn inspiratie voor deze pentekening, die ik later inkleurde met potlood.

Misschien wel leuk om te weten: de Chinese draak staat voor geluk...  en dat kunnen we natuurlijk allemaal wel gebruiken!

Auto vleksperiment

Auto's. Ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Enerzijds is een auto een geweldig vervoermiddel, anderzijds zijn auto's kwalijke heilige koeien die ook nog eens ontiegelijk gevaarlijk kunnen zijn.
Een autoritje op een rustige dag is geweldig, maar het geluid van auto's kan de stilte van het mooie om je heen ook gruwelijk verstoren. Over files en ander autoleed heb ik het maar even niet.

Ik tekende auto's tijdens mijn voorlaatste vlekkenexperiment op de cursus. Geen idee waarom, maar ineens stond het blad er helemaal mee vol. Interieur, exterieur, oud, nieuw. Auto's zijn niet bepaald rechttoe rechtaan ontdekte ik... en zo'n interieur is nog behoorlijk ingewikkeld ook. Dashboards hebben ingewikkelde vormen, lastige knopjes en spannende metertjes. Zo'n ouderwetse versnellingspook was eigenlijk veel mooier dan die van tegenwoordig, al vind ik die futuristische metertjes wel weer leuk.

Auto's... (inkt en aquarel)

Voordat ik mijn rijbewijs haalde, wilde ik niets liever dan rijden. Toen ik het roze papiertje eenmaal had, ontdekte ik dat alleen in een auto zitten toch wel anders is dan rijden met een rijinstructeur naast je. Helemaal erg werd het, toen ik naast elke bestuurde in een auto de gewoonte aannam om (als dan niet in gedachten) 'mee te rijden'. Een ongeluk zit in een klein hoekje, maar als je overal kleine hoekjes gaat zien, is dat behoorlijk lastig... en niet alleen voor mezelf.

Autoshowrooms vind ik geweldig. Dat glimmende metaal overal, de geur van nieuw en die zweem van dromerige hebberigheid. Het idee dat je kunt rijden in een bolide die nu zo mooi glimmend op een verhoging staat... Alleen de autoverkopers, die detoneren een beetje de magie van zo'n showroom. Sta je in gedachten de lak van een mooi rood exemplaar te strelen, roept zo'n piechem dat 'ie ook in kobaltblauw te verkrijgen is... Weg droommomentje. 

Net zoals het hondenras vaak iets zegt over de baas, zegt de auto iets over het type persoonlijkheid. Tenminste, dat vind ik. Wat dan? Nee leuk geprobeerd, voor ik het weet zit ik hier mensen vreselijk te beledigen, dus dat hou ik lekker voor mezelf. Jammer hè? ;-)

Blauwe mier

Nu het zonnetje zich steeds vaker laat zien, begint het meer en meer te kriebelen: ik wil naar buiten!
Helaas, allerlei verplichtingen beslisten anders, maar het kriebelen blijft.
Misschien was het wel om die reden, dat ik er voor koos om een miertje vast te leggen: vanwege de kriebels. Als er één beestje kriebels weet te veroorzaken, is het wel de mier.

In mijn gedachten ga ik terug naar lange warme zomers. Zomers waarin we nog 'op kamp' gingen. Midden in de bossen, waar er altijd wel iemand was die het presteerde om met z'n billen in een rode mierennest te gaan zitten ;-) Oeii... dan vergeet je zo'n beestje echt nooit meer.
Hier in 'het stadse' heb je vooral veel zwarte miertjes. Tussen het zand van de tegels in de tuin hebben ze een heel eigen wereld gemaakt. Af en toe komt er eentje tussen de tegels omhoog piepen, op weg naar eten, of naar een spannend mierenavontuur. De poezen scheppen er genoegen in om met een dikke poezenpoot de weg te versperren, maar de mieren lopen daar gewoon onderdoor en gelijk hebben ze.

Deze blauwe mier ontstond tijdens een experiment met -ja alweer!- achtergronden tijdens de tekencursus. Op een roze achtergrond  had ik 'm eerst grof met blauwe verf geschetst en daarna pas serieus getekend met inkt. Dat geeft een grappig effect, alsof de mier weg wil lopen. Heel toepasselijk!

Blauwe mier (aquarel en inkt)

Doe eens gek, maak een vlek

Knoeien mag niet, dat is niet netjes. Zo worden we allemaal opgevoed, tenminste ik wel. Toch, als het er eenmaal in zit, dat knoeien, krijg je het er niet zo gemakkelijk uit.
Doorgaans doe je zoiets ook niet expres: het gebeurt gewoon. Gisteravond nog: rode kool met appeltjes... en ineens schiet de fles mayonaise uit mijn handen. Natuurlijk midden in mijn bord. Schone bloes onder de rode spatten, om nog maar te zwijgen over het tafelkleed dat er onder lag. Ja, als ik eenmaal aan het knoeien ben, dan doe ik het gelijk met overgave, zullen we maar zeggen.

Legitiem knoeien
Afgelopen week was ik legitiem aan het knoeien, met verf. Tekenen en schilderen heeft ook wel iets 'knoeierigs', misschien vind ik het daarom ook zo leuk. In elk geval kregen we tijdens de cursus de opdracht om iets aparts te doen met een achtergrond. De docent liet voorbeelden zien van iemand die willekeurige vlekken als achtergrond had gebruikt in een schilderij en dat sprak me wel aan. Degene van het voorbeeld had kleurvlakken gemaakt met acrylverf, maar zoiets kun je natuurlijk ook doen met aquarel. Ik had al snel besloten dat ik vlekken wilde maken. Vlekken die spontaan ontstaan hebben vaak heel mooie en aparte vormen. Grote vraag was dus: hoe 'maak' je die spontane vlekken.  Het antwoord lag in een grote plas water op mijn schoteltje, een beetje mengen met verf... en knoeien maar! Ik had er niet lang voor nodig om mijn hele vel papier vol te kledderen ;-)

Vlekkenboel
Het nadeel van veel water gebruiken, is dat het dan ook lang moet drogen. Oeps, daar had ik even niet over nagedacht! Gelukkig had de docent een föhn meegenomen. Daar stond ik, gewapend met föhn... om vlekken te drogen! Bij het drogen moet je een beetje afstand houden, anders gaat de verf alle kanten op. Natuurlijk was ik weer zo snugger om de föhn in eerste instantie te dicht op mijn werk te houden, waardoor ik lekker op de vloer stond te knoeien. Gelukkig heeft niemand dat gezien :-) Na een tijdje was mijn papier eindelijk droog en moest ik gaan bedenken wat ik nu met die vlekkenboel wilde gaan doen.

Tussen de vlekken ontstond de hond
Het contrast tussen hard en zacht leek me wel mooi en zo kwam ik er op om er een hondje op te zetten. In eerste instantie met potlood, maar de inkt bleef toch lonken... Zo kwam deze combinatie tot stand.

Tussen de vlekken (Aquarel, potlood en inkt)

Thuis gekomen wilde ik daar verder mee aan de gang. Experimenteren met kleuren, misschien het gebruik van meer inkt?

Emoe met vlekken (Aquarel en inkt)

Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik er verder mee wil doen, maar ik geniet van het knoeien ;-)

schetsen met aquarelverf

De afgelopen tijd heb ik besteed aan het proberen van 'nieuwe dingen'. Ja, tussen aanhalingstekens, want echt nieuw was het natuurlijk niet.

Ik heb hier wel eens eerder geschreven dat ik het werken met aquarelverf lastig vind. Het is in mijn ogen wat weerbarstige verf, die maar lastig wil doen wat jij wilt. Gelukkig is er dan de cursus, die me weer verder helpt om er toch mee aan de slag te gaan. We begonnen met het schilderen van dieren, waarbij we moesten proberen om de verf de afgebakende kleurvlakken te laten maken die we wilden hebben. Dat vond ik heel moeilijk.

Daarna kwam er een oefening waarbij we moesten proberen te tekenen met aquarelverf. Normaal gesproken teken je eerst met potlood wat je wilt gaan maken, maar dat deden we nu dus niet. Nee, meteen schetsen met verf! Dat is best eng, want als je eenmaal de punt van je kwast op het papier gezet hebt, kun je niet meer terug. Moeilijk, maar wat vond ik het leuk om te doen! De afgelopen les zijn we bezig geweest met het maken van portretjes op die manier. Daar kwamen echt heel leuke resultaten uit. Hieronder mijn resultaten van afgelopen les.

'nonchalant met sigaret' (aquarelverf)

'boer met pet' (aquarelverf)

Okay, het zijn verre van perfecte schetsen, maar de manier van schilderen is echt grappig, ook om er zo mee bezig te zijn. De combinatie van dat zachte met hier en daar een fel accentje verraste me, ook al deed ik het echt zelf. Dat smaakt zeker naar meer!

We hebben afgesproken dat we de volgende les gaan modeltekenen, waarbij we elkaar als model nemen. Ik verheug me er nu al op... en ik ben zelf ook benieuwd wat voor spannende portretjes ik jullie hier een volgend keer kan laten zien ;-)

Aan verbeelding geen gebrek

Vanmiddag is het zo ver… de eerste ‘echte’ expositie! Ik schreef het al eerder hier, dit jaar doe ik voor het eerst mee met de ‘De Verbeelding’, de jaarlijkse kunstmanifestatie bij ons in het dorp.

Ik vind het heel erg spannend. Niet alleen omdat mijn werk in de bibliotheek komt te hangen, maar vooral omdat ik heel erg benieuwd ben naar de reacties. Afgelopen week heb ik na lang wikken en wegen drie pentekeningen uitgezocht om te exposeren. Ik heb ze netjes ingelijst en nu staan ze me al een paar dagen vanuit de kamer ‘toe te lachen’. Vanmiddag breng ik ze naar de bieb, waar ze  een heel weekend blijven hangen. Wat deze expositie voor mij anders maakt dan een cursistenexpositie zoals bij CKNootdorp, is dat hier ook ‘professionals’ aan meedoen. Val ik straks niet heel erg uit de toon, tussen al die echt goede kunstenaars? Ik zeg heel stoer dat het me niks kan schelen, maar ondertussen…

Van alles wat

Ja ondertussen… doe ik een beetje van alles wat! De afgelopen tijd heb ik verschillende kleine projecten gedaan. Zo was er nog dat hertje uit de Delftse Hout. Ik wilde het hertje tekenen met de spiegeling van het water op de achtergrond. Dat bleek behoorlijk lastig. Ik had gekozen voor pastelkrijt, omdat ik dacht daar wel de spiegeling van de bomen in het water mee vast te kunnen leggen. Het resultaat viel eigenlijk nogal tegen. Dus legde ik dat weer terzijde.

Het hertje van Delftse Hout (pastelkrijt)

Weer schilderen

Verder was ik natuurlijk –nog steeds- aan de gang met Oost-Indische inkt. Tekenen met inkt is een soort therapie voor mij, maar ondertussen vind ik dat ik wel heel vaak hetzelfde ‘trucje’ uithaal. Dat project ligt er nog en komt wel af, maar nu even niet. Nu ben ik bezig met weer iets anders: een werk met olieverf. Ik vond dat ik het schilderen wel weer eens op kon pakken. Voor de zomer was ik bij CKNootdorp begonnen op een megagroot doek, waar een kleurige surrealistische voorstelling op moest komen te staan. Ik begon voortvarend en er zaten ook leuke elementen in, maar ik was er niet tevreden over. Het stond al bijna een half jaar onafgemaakt in de kast en ik had er gewoon geen zin meer in. 

Deze tijger heeft het niet overleefd... (acrylverf)

 Knoop doorgehakt

Afgelopen week heb ik daarom de knoop doorgehakt en het megadoek met donkerblauwe verf overgeschilderd. De tijger heeft het niet overleefd, zielig hè? Nu ben ik weer eens aan het oefenen met olieverf… en dat ziet er zo uit:

Experiment met olieverf

 Het lastige aan het werken met olieverf is dat je kunt blijven smeren en corrigeren. Zo af en toe moet je het dus even laten rusten om weer verder te kunnen. Stom genoeg heb ik voor een afbeelding gekozen met veel wit, terwijl ik van de vorige keer nog weet hoe lastig het was om daar diepte in te krijgen. Dat spreekwoord van die ezel en die steen is echt niet voor mij bedacht ;-) 

Je ziet het, aan verbeelding geen gebrek! 

Enne... mocht je nou in de buurt van Pijnacker zijn dit weekend, ga dan vooral even kijken bij 'De Verbeelding', want behalve een expositie is er ook een leuke kunstmarkt!

Inkt en doedels

De inktvoorraad is inmiddels aangevuld, net zoals mijn voorraad pennetjes ;-) Ik heb de plaatselijke boekhandelaar vorige keer ten onrechte beschuldigd, hij had dus WEL inkt... Ik was helemaal blij. De beste man wist niet wat hem overkwam, want wie wordt er tegenwoordig nog blij van kroontjespennen en inkt? Nouja, ik dus.
Met zoveel inkt op voorraad kon ik me helemaal uitleven op deze tekening:

Ja, vind je 't gek dat je zoveel inkt gebruikt? (Ik hoor het jullie bijna denken) Op deze manier gaat het inderdaad hard, maar ik wilde eens experimenteren met 'uitsparingen'. (witte stukken in het zwart openlaten) Ik heb dat zwarte vlak trouwens niet met de kroontjespen gedaan hoor, maar gewoon met een kwastje. Het is niet helemaal geworden wat ik ervan hoopte, maar toch: een leuk experiment!

Vos beloert een haas (Inkt en kleurpotlood)

Vos
De vos kwam tevoorschijn nadat ik in de lokale krant een bericht had gelezen over een vos die maar liefst 40 kippen had doodgebeten. De eigenaar, een tuinder, was zo boos dat hij nu een klopjacht is begonnen op de vos. Het is natuurlijk ook nogal wat, als je 40 van je kippen mag begraven... De vos had maar één kip meegenomen, de rest was gewoon doodgebeten. De vos heeft zich niet meer laten zien daar en gelijk heeft 'ie! Ik vermoed dus, dat hij nu vanuit zijn hol aan het loeren is op de hazen in het veld.

Doedelen
Verder ben ik een beetje aan het 'doedelen' de laatste tijd. Zomaar wat tekeningetjes, wat minder realistisch, maar eigenlijk net zo leuk om te doen. Aan deze katjes bijvoorbeeld, was ik begonnen tijdens een tekenles. Ik was er destijds niet zo over te spreken, maar soms is het net als met wijn: je moet het even laten rijpen:

Fantasiekatjes (inkt)

Best lief, toch? Op het moment van schrijven ben ik bezig met nog een inkttekening, maar die laat nog even op zich wachten.

 Ik zit er hard over te denken om mijn werk (en dan met name de inkttekeningen) aan te melden voor De Verbeelding. De Verbeelding is een jaarlijkse kunstmanifestatie bij ons in het dorp. Lokale amateurkunstenaars mogen dan hun werk exposeren in de bieb... en eigenlijk lijkt me dat toch wel heel leuk! Ik moet nog even wat moed verzamelen, maar ik denk wel dat ik het gewoon ga doen. Het wordt nog moeilijk om te kiezen welke tekeningen ik dan zou willen laten zien... maar dat is van later zorg. Ik teken lekker verder. :-)